Nucleares non grazas

Reproduzo aquí o meu artigo publicado polo Xornal de Galicia do día 18/06/09

Nucleares non grazas

A preocupación polo cambio climático, e o remate da vida útil das centrais nucleares, está a servir de apoio ós que defenden este tipo de produción enerxética. Reclámase un debate social sobre o futuro da enerxía nuclear, reclamación que comparto, pero sen trampas. Debemos comezar polo principio, e recoñecer que a enerxía nuclear non nace unicamente para cubrir necesidades enerxéticas, nace principalmente para dar sustento á carreira armamentística da Guerra Fría. Este dato podería ser indiferente, pero non o é, porque, razóns estratéxicas e de seguridade esconden unha historia ruinosa en termos económicos. Non é certo, como se afirma que a xeración de electricidade con centrais nucleares sexa máis económico que por outros medios. O custo de instalación dunha nova central acada os 7.000 millóns de €, mais que o custo de instalación de todo o resto de plantas existentes en España. E se engadimos os custos de mantemento, desmantelamento cando rematan a vida útil e os custos, ata o de agora indefinidos da xestión dos residuos, comprenderemos que as razóns do chamado “parón nuclear” teñen relación directa có fin da Guerra Fría e cós desorbitados custos deste tipo de produción eléctrica.

En relación á cuestión das emisións de CO2, dado que a enerxía nuclear xera menos do 20% da electricidade, pero queda ó marxe como emisor de CO2 todo o sector do transporte, para conseguir unha redución significativa das emisións teríamos que construír, a nivel mundial, 1500 centrais nos 60 vindeiros anos, contando as substitucións das que rematan o ciclo de vida e as novas. Dados os custes antes mencionados necesitaríamos, a nivel mundial, 10,5 billóns de €. Todos estes recursos investidos en enerxías renovables, en mellora das redes de distribución, en eficiencia enerxética, en novos vehículos de transporte limpos, resolverían amplamente xa non a substitución da enerxía nuclear senón tamén a utilización de enerxías fósiles.

Outro problema grave é a chamada “proliferación nuclear”, en definitiva, o control a nivel global da utilización do material, da tecnoloxía e dos usos nucleares. ¿Cales serían as garantías de seguridade nun proceso de expansión nuclear a nivel planetario? ¿Que países poderían acceder a ela e cales non? ¿Porque? ¿Quen o decidiría? As interrogantes son moitas, máis ben son certezas negativas se miramos os casos de Irán ou Corea do Norte.

O Presidente Zapatero é consciente de que o papel, a oportunidade de futuro de España, e tamén ó meu entender de Galicia, pasa por unha aposta firme, completa e decidida polas enerxías renovables. É a única posibilidade de ter independencia enerxética do petróleo, do uranio, ou do gas, e unha posibilidade certa de contar cun sector industrial competitivo a nivel mundial, contribuíndo ademais á redución de emisións de CO2. Non se trata de prescindir de ningún xeito de xeración dos existentes sen alternativa previa, senón de tomar a tempo as decisións que nos conduzan a un novo modelo enerxético, que por certo está directamente relacionado có anunciado cambio de modelo produtivo. Por último, o Parlamento Galego ten aprobada por unanimidade a desnuclearización de Galicia, pero como se están oíndo voces que reclaman a instalación dunha nova central nuclear na nosa terra, deixar claro que có meu voto non contan.

A enquisa do galego no ensino

Só duas cousiñas:

1. A decisión de manter ou non o Galego no ensino corresponde a tódolos cidadáns e non só os pais dos alumnos, que por certo cubren unha enquisa por fillo.
2. O procedemento carece totalmente de garantías democráticas, ¿como se garante que no se destruen as enquisas incómodas? ¿como se terán en conta os comentarios das observacións?

Diccionario dimisionario

Lembro cando entrou o Goberno de Touriño, lembro a primeira dimisión dun cargo do seu goberno que foi o Delegado Provincial de Pesca de Lugo. O motivo da dimisión foi enviar un curriculum dun parado a unha empresa por si tiña ocasión de contratalo. O contrato non chegou a facerse e o elemento que forzou a súa dimisión foi que enviou o fax dende o seu despacho. 

Comparto a crítica a esta confusión entre ámbito público e o privado, pero agora temos ó "Superdelegado", máis ben "Superdegradado" de Ourense, non cuestionado por unha falla de tacto, nin sequera imputado por un suposto delito, senón condenado por sentencia. Temos ó Sr Rueda que inventou unha praza para poder garantirse o futuro ou ó Conselleiro da COTOP que certifica en falso a realización de obras públicas. E pregúntome eu, o dicionario dimisionario deste goberno terá as páxinas en branco...

Unha imaxe vale máis...

En defensa do Galego

Reproduzo aquí o meu artigo que publica hoxe o Xornal de Galicia.

En defensa do Galego

 O número de homes e mulleres que falan Galego é, seguramente, o mesmo agora que antes das Eleccións Autonómicas, pero agora sinto con angustia como a nosa lingua está en perigo porque, como dicía Pachi Vázquez na ofrenda floral na tumba de Ramón Piñeiro, “O principal perigo do Galego é o Goberno de Feijoo”. O Presidente da Xunta está actuando con irresponsabilidade errática có único obxectivo de encher o capizo con trinta moedas de votos. Espero que fracase nesta traizón á lingua que debería defender como representante de tódolos galegos e galegas. Espero que fracase porque confío en que se está a producir unha gran corrente de opinión en defensa do galego, parafraseando a Mitterrand “unha forza tranquila”. Así o puiden comprobar na manifestación do pasado día 17 de maio en Compostela onde milleiros de persoas diversas, de toda clase e condición, coreamos consignas perfectamente compatibles con calquera galego ou galega que simplemente ame a súa lingua. Penso que a mellor forma de evidenciar a utilización electoralista da lingua por parte do PP é precisamente apoiar este gran movemento cidadán en torno á Mesa pola Normalización Lingüística e fuxir de cortoprazismos partidarios dende dentro e dende fora da propia Mesa. É a esta a quen lle corresponde a responsabilidade de configurar unha posición con vontade de exercer de columna vertebral da defensa do Galego, con visión ampla e xenerosa, na que poidan verse recoñecidos cidadáns de distintas posicións políticas. Un elemento clave para a extensión do Galego é, precisamente, a identificación da lingua con elementos de prestixio social, por iso resulta imprescindible o uso público da "lingua propia de Galicia" por tódolos representantes e dirixentes sociais, especialmente no caso dos representantes políticos, pero aínda máis no caso do Presidente da Xunta e dos Conselleiros e Conselleiras, que están obrigados por xuramento ou promesa, cando asumen a responsabilidade do seu cargo, ao cumprimento do Estatuto de Autonomía. A estratexia do Partido Popular non é improvisada, primeiro móstranmos unha realidade absolutamente minoritaria, cando non directamente unha mentira, e presentan ó Castelán como lingua en risco en Galicia, dan por feito que se trata dun problema xeral de toda a sociedade e logo “consecuentemente resólvena” aplicando medidas de impacto xeral a problemas que na práctica non existen. Por iso a resposta ten que ser firme e de longo alcance. É necesario que tomemos conciencia do risco no que se atopa a nosa lingua, por iso pídovos que reivindiquemos con tranquilidade no día a día os dereitos lingüísticos dos que falamos Galego, non contra ninguén senón a prol de nos mesmos.

Debate do estado da Nación. Incomprensible Rajoy

Estou seguindo o Debate do estado da Nación en vivo e en directo, dende o Congreso dos Deputados e non saio do meu asombro. Despois dunha intervención nesta mañán do Presidente Zapatero na que incorporou ata 100 novas medidas contra a crise económica, pero sobretodo, fundamentando as mesmas na necesidade dun cambio de modelo productivo; Rajoy está totalmente ido, como si non tivera claro cal é o tono e o contido que quere dar á súa intervención. Rajoy estivo inconcreto, falto de propostas, sen convicción. O seu discurso e froxo incluso conceptualmente, confundindo métodos, efectos, causas, plans e medidas, pero sobre todo parece claro, tal como lle dixo Zapatero que o problema é que sabe que as medidas que realmente lle gustaría poñer en marcha non as comparten os cidadáns, como o abaratamento do despido, e por iso non se atreve a concretar.

Pero hai dous detalles que quero resaltar:

• Nun momento da intervención de Rajoy dirixeuse ós Deputados e Senadores socialistas decíndonos que "non sabíamos ler". Está tan engreido que chega a cometer fallas de respecto tan penosas como estas.
• Falando de educación dixo que mentras a política educativa de Obama é de calidade, a de Zapatero é un coladero. No fondo esta dereita sempre lle preocupa o mesmo "que calquera poida chegar a acadar unha educación", para privilexios xa están eles.

Non sei como puntuarán as enquisas as distintas intervencións, e seguramente a miña opinión non é moi obxectiva, pero penso que Rajoy non deu a talla neste debate.

Feijóo denuncia "un agujero" de 600 millóns nos ingresos da Xunta

Isto si que é orixinal, "un agujero en los ingresos"...

Ou sexa, os gastos que os Presupostos da Xunta prevén para este ano non os van a levar a cabo porque se ingresaron 600 m€ menos do previsto. ¡Sr Feijoo, e logo non sabe que estamos en crise! ¡Non era vostede o que dicía que Touriño ocultaba a crise e Vd si que a coñecía ben!

Pois a diminución de ingresos públicos por mor da menor recadación de impostos elle Sr Feijoo unha consecuencia lóxica da caída do consumo... Pero Vd non ten problema, todo se resolverá segundo as receitas que propuña en campaña electoral cunha baixada de impostos.

Vedes como ó final aparecen as verdades... Xa están poñendo a desculpa para non acometer os investimentos previstos para este ano. Menos estradas, menos investimento nos colexios públicos, menos infraestructuras hospitalarias ou de centros de saúde etc.

A nosa posición é clara, en tempo de crise máis investimento público, aínda que teñamos que acodir ó endebedamento temporal.

Vedes como era mentira aquela cuadratura que dician en campaña de "menos impostos, máis investimento".

Charla no Nicolás del Río en Cedeira

Este xoves día 7 de maio estarei no que foi o meu colexio de EGB, o Nicolás del Río de Cedeira. O motivo é unha iniciativa do profesorado do centro que están a organizar unha serie de charlas con persoas que fomos alumnos do colexio, e/ou que nacemos en Cedeira e hoxe estamos en actividades públicas relevantes en diversos eidos, a política, a música o deporte o periodismo etc.

  Xa tiven ocasión de estar o ano pasado có mesmo obxecto e certamente resulta moi agradábel. Falarei da miña traxectoria sindical, política e gaiteiril, e sobre todo sometereime ás preguntas dos rapaces. A ver que tal están este ano, o ano pasado foron brillantes e non deixaron nada por dicir.

¿Poden os Deputados falar castelán no Parlamento Galego?

A semana pasada escoitamos ó Sr Feijoo dicir que "aconsellaba ós seus deputados no Hórreo que se non saben falar galego que o aprendan pero mentres tanto que falen castelán sen complexos".

Afirmo: COMEZA A RECESIÓN LINGÜÍSTICA DO GALEGO.

 

Paréceme unha inmoralidade, tanto polo contido do que afirma o Sr Feijoo como pola forma de facelo, e sobre todo polas consecuencias.

Porque o contido indica que xa non é preciso que os representantes do pobo, deste pobo, con esta cultura e esta lingua falen galego, só precisan ilo aprendendo cando poidan e queiran, pero falalo nas intervencións parlamentarias ou públicas non fai falla.

Porque a forma e falsaria, e está exposta como unha posición "tolerante", cando o que fai é romper unha costume e unha auto-imposición que cumpriron sempre os tres partidos con representación.

Porque a consecuencia e que se traslade isto a toda a acción política do novo Goberno, por exemplo a Conselleira de Sanidade que nunca fala Galego.

Ocorréseme moitas mais cousas que dicir, todas en relación coa indignación que sinto, pero creo que é mellor facer que escribir, por iso propoño:

QUE CANDO SE PRODUZA A PRIMEIRA INTERVENCIÓN EN CASTELÁN NO

PARLAMENTO OS DEPUTADOS DA OPOSICIÓN ABANDOEN OS SEUS ESCANOS.

As rebaixas fiscais de Feijoo

En campaña electoral o Sr Feijoo prometeu rebaixas fiscais.

Por un lado a supresión do imposto de sucesións que, dada a recente reforma do Goberno de Touriño, só afectará ás grandes fortunas. Ou unha rebaixa no tramo autonómico do IRPF que empezou sendo unha medida estrela e que rematou representando 50€ por contribuínte.

Lonxe quedan as críticas ó Goberno de Zapatero polos 400€.

A cuestión é que estes días anda a dicir que as rebaixas fiscais "dependeran da evolución da economía".

Haber, ¡hai algo que non entendo!. Si o Sr Feijoo e o PP dicían que coas rebaixas de impostos se reactivaba a economía, segundo a súa lóxica, supoño que canto máis empeoren as cousas máis rebaixas terían que facer.

Ou é que falaron de rebaixas fiscais para recadar uns cantos votos en determinados colectivos pero no fondo saben que as rebaixas de impostos en tempos de crise non se dirixen ó investimento senón ó aforro e polo tanto non crean emprego nin actividade económica que é o factor determinante.

O PP dí que xa nos sacou dunha crise...

O PP anda a dicir estes días que eles xa nos sacaron unha vez da crise.

¡Non hai nada peor que presumir do que non se é!.

O peor momento da anterior crise foi no 93 cun crecemento do PIB de -1,1%. Naquel momento Gobernaba o PSOE, e tamén nos anos seguintes, no 94 cun crecemento do 2,4% e no 95 cun crecemento do 2,7%. 

O PP chegou no 96, mantivo as políticas que xa Pedro Solves tiña en marcha e conseguiu crecementos moi similares cun 2,4% no ano 96.

Polo tanto o PP non sacou a España da crise senón que tivo a sorte de entrar no goberno cando estábamos saíndo dela. En todo caso tivo o mérito de non estropear o que lles deixamos ata a entrada no euro, aínda que na segunda lexislatura en aplicación do seu modelo económico provocaron coa Ley del Suelo o Boom inmobiliario que nos está a traer tantos problemas nesta crise, que ten outras causas internacionais pero que nos azota máis por esta causa.

O propio Rodrigo Rato ten recoñecido en moitas ocasións que foron as medidas de Pedro Solves nos anos 94 e 94 as que nos sacaron da crise.

Ventas de coches en Ferrolterra

O pasado día 15 dicía unha nova da Voz de Galicia que Ferrol aguanta mellor os descensos das ventas de coches que outras cidades do seu tamaño, concretamente que é a terceira de España que mellor, ou menos malo comportamento ten.

E pregúntome eu, ¿Porque será? ¿Será pola falla de investimentos en Ferrolterra nos últimos anos? ¿Será porque o Plan Ferrol non crea emprego nin fortalece ás empresas? ¿Será porque os nosos mozos e mozas seguen marchando a traballar fora? ¿Será porque se constitúen menos familias e cada vez máis tarde? ¿Será que aumenta máis o paro que no resto de Galicia e España?

Todos estas son razóns esgrimidas sistematicamente nos últimos anos para explicar e xustificar a "eterna" crise da comarca de Ferrolterra, pero comezan a aparecer realidades distintas que teñen como resultado noticias como esta da evolución positiva nas ventas de coches.

Si meus amigos si, algo está cambiando, por primeira vez resistimos mellor a crise que os demais, estamos mellor colocados para saír, e mantemos altísimos niveis de investimento produtivo en período de recesión, neste ano 142 millóns de € de investimento en 80 proxectos industriais que crearán 333 postos de traballo directos e máis de 400 indirectos. Isto sumado ós que xa se foron instalando nos pasados anos que suman un total de 460 millóns de € de investimento en proxectos industriais, aparte dos investimentos en infraestructuras, tanto dende os PGE como de entes autónomos como SEPES ou SEA.

O Ministerio de Industria continuará con estes incentivos ata o 2013, só espero que o novo Goberno da Xunta manteña os compromisos e recursos que viña aportando o IGAPE. Desexo que así sexa, polo ben de Ferrolterra, do emprego e sobre todo, porque esta é a derradeira oportunidade para acometer un proceso de diversificación industrial. Os fondos europeos esgótanse para España e non poderemos contar con recursos como os que estamos empregando no Plan Ferrol.

Cambios no Goberno de Zapatero

Penso que non preciso engadir argumentos na dirección de que os cambios, e concretamente a sustitución de Magdalena Alvarez por José Blanco é unha boa noticia para Galicia. O novo Ministro de Fomento coñece Galicia e as súas necesidades de infraestruturas en profundidade, pero ademais é especialmente sensible ás necesidades de Ferrolterra como ten demostrado en moitas ocasións.

Escoito estes días as críticas do PP e quedo perplexo cando din que Zapatero "meteu o Partido dentro do Goberno", ¡señores! é que se trata dun Goberno Socialista, ¿algunha dúbida?

Non, ningunha, é un Goberno Socialista que está facendo unha política socialista: fortalecendo a protección social, aumentando o gasto público para reactivar a economía e aumentando a regulación do sistema financeiro para evitar novas crise do sistema. Políticas que se están aplicando en España e que son as que están triunfando nos foros internacionais como resposta ós excesos neoliberais que nos levaron a esta crise.

Sobre as Eleccións do 1 de marzo

Como durante ese tempo tiven o Blog inactivo e agora reinicio pasadas as Eleccións, non quero dar a impresión de que non falo disto por mor dos resultados. Xa está dito case todo, pero cando menos a xeito de posicionamento persoal quixera dicir algunhas cousas:

• A xestión do Goberno bipartito foi ampla e positiva para Galicia. Iniciáronse proxectos estratéxicos como o Saneamento das Rías, o Plan Ferrol, o Plan de Infraestruturas, ou Leis como a de Igualdade no Traballo, a de Servizos Sociais etc.
• O Presidente Touriño foi un gran Presidente, comprometido có país, traballador arreo día tras día, que soubo ser esixente e corresponsabel có Goberno Estatal, cunha xestión especialmente positiva para Ferrolterra, con iniciativas tan importantes como o`propio Plan Ferrol, o saneamento do marxe sur da Ría, a Autovía Ferrol-Vilalba ou a VAC Ferrol-San Cibrao, o financiamento da Praza de España etc.
• Son moitas as cousas boas que se fixeron, pero é certo que en algo fallamos, seguramente na explicación das políticas ós cidadáns. Quizais pensamos que só con facer as cousas ben a xente nos seguiría, e non é así. Hai que facer, explicar porque se fai e compartir os proxectos cós cidadáns.
• En relación á unidade do Goberno, penso que a xente entende que cada partido teña o seu propio perfil, pero non tolera que un proxecto minoritario se aplique a toda a sociedade. Penso que o afán protagonista do BNG, especialmente de Quintana, Fernando Blanco e Aimerich, foi en aumento ó longo da lexislatura ata o punto de chegar niveis irritantes.
• Do lado socialista cometeuse o mesmo erro á inversa, non se soubo plantar cara a determinados feitos e antepúxose a unidade do Goberno ós intereses xerais dos cidadáns. Por exemplo permitindo campañas como a de INdependencia ou o nome de Galescolas ou a bandeira no mandilón dos nenos, ou a frase de Fernando Blanco sobre a súa prevalencia sobre o Presidente no concurso eólico.
• En definitiva, mentres o PSOE se obsesionaba pola "xestión" o BNG exaltaba a escenografía transmitindo unha imaxe conxunta desequilibrada en relación ó peso de cada un e á percepción cidadá da xestión.Agora a dereita quere gañar dúas veces, si, unha no 1 de marzo e outra colocando a responsabilidade da derrota non en erros concretos senón no feito mesmo do pacto.
• No futuro temos que en primeiro lugar defender as políticas do Goberno socialista ante o PP, recompoñer os vínculos cós cidadáns e presentar un modelo claro e diferenciado da dereita un modelo Socialdemócrata no económico, galeguista na identidade e radical nos dereitos cidadáns.
• Eu defendo para o futuro o entendemento con outras forzas, e en Galicia, tal como está o mapa político o PSOE e o BNG terán que entenderse na Xunta e nos Concellos, sexa para compartir goberno ou só apoio parlamentar. Terá que ser un entendemento sereno e non competitivo, xa que aínda que é certo que compartimos un segmento de electorado, tamén é certo que xente nosa nunca votará BNG e viceversa. Por isto debemos, chegado o caso, pactar as políticas, as formas e incluso os desacordos, para que cada partido poida responder claramente ante o seu electorado.
• De outras polémicas como o da lingua hai moito que falar, simpremente dicir que nos fomos inxenuos e o PP falsario e irresponsábel. Ó meu entender as políticas lingüísticas hai que facelas pero non presumir delas, simpremente aplicalas con naturalidade.

Podería seguir ata non sei cando pero de momento queda aquí.

Algún dato sobre o Plan Ferrol

Neste período incerto entre Goberno e Goberno na Xunta de Galicia aumentan as expectativas sobre como abordará os problemas o novo executivo.

En Ferrolterra preocupa como afrontaran o Plan Ferrol. Preocúpalle ós Sindicatos e Empresarios, ós Alcaldes e tamén ós cidadáns.

Fai algúns días participei nun debate organizado polo Diario de Ferrol, e puiden comprobar que o PP ten moi pouca información e coñecemento da materia, que aínda non saíu da posición de criticalo todo só porque o fai o PSOE e sen unha posición clara sobre o futuro. De tódolos xeitos voulles dar unha marxe de confianza e fago votos por quer antepoñan os intereses de Ferrolterra e dos cidadáns á xustificación das súas posicións políticas.

Falouse no debate de moitas cifras, de que si se cumpría ou non, uns insistimos nas cifras que deu o Presidente Touriño na súa visita a Ferrol (3.000m€ de investimento, 1.700 postos de traballo directos e tódalas obras en licitación ou en execución); e outros seguen negando a existencia do obvio, incluso ante a evidencia dos proxectos empresariais que cada ano se veñen instalando na nosa comarca.

Por iso quero aportar algúns datos comparando a suma das comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal có conxunto de Galicia para poder sacar algunha conclusión.

No cadro aparece a porcentaxe de cada elemento comparando Ferrolterra (Ferrol, Eume e Ortegal) có conxunto de Galicia. Os datos absolutos aparecen no cadro.

A fonte é o IGAPE, e son datos que foron entregados no seu día ós membros da Asociación Impulsora do Plan Ferrol, xa que forman parte do proceso de seguimento establecido. Son datos dos proxectos que apoia o IGAPE en Galicia, e queda claro, que aínda sendo un número de proxectos equitativo có peso da poboación, tanto os investimentos como os importes suvbencionados son moi superiores en Ferrolterra que en Galicia.

COMO CONCLUSION: O ESFORZO INVERSOR DA XUNTA E DO GOBERNO CENTRAL EN FERROLTERRATRIPLICA A MEDIA DE GALICIA.

Reforma da Lei do Aborto SI

Para a Igrexa e os seus seguidores un embrión é considerado unha vida humana dende o momento mesmo da concepción, e de feito tamén os procedementos de investigación con embrións ou de fecundación asistida presentanlles problemas. No fondo a única cuestión para eles , nin é científica nin ten nada que ver coa defensa da vida, só ten que ver có feito de que o home interveña dalgún xeito no proceso de creación da vida humana e "altere a vontade de Deus".

Dende o meu punto de vista, xa ten mala hostia que precisamente sexa un invento do home (Deus) o que condicione e oprima o futuro da técnica, da humanidade e da existencia mesma.

Finalmente, a cuestión ó meu entender versa sobre a liberdade, igual que no caso do divorcio ou da eutanasia. Non se trata de obrigar a ninguén a abortar, a divorciarse ou a rematar coa propia vida dignamente en determinadas circunstancias, trátase de que estas cousas estean "despenalizadas" e polo tanto quen opte por elas non se vexa castigado polo Código Penal.

A Igrexa ten todo o dereito a impoñer as condicións de vida e pensamento ós feligreses que libremente así o acepten, pero non pode impoñer a súa moral ó sistema lexislativo nin a toda a sociedade, simpremente porque resulta que vivimos nun país libre.

Reinicio da actividade neste Blog

Levo bastantes meses sen escribir nada neste blog, en parte porque escribir ocupa tempo, pero tamén porque a maioría dos comentarios son anónimos, e un ten a impresión de estar debatendo sempre coa mesma persoa ou grupo có resultado final de dar un sesgo tendencioso ós debates.

Levo reflexionado sobre a conveniencia de continuar con este medio de comunicación e sobre o meu compromiso inicial de publicar tódolos comentarios, e confeso que non cheguei aínda a unha conclusión.

De momento voulle dar un novo impulso e seguirei escribindo as miñas reflexións. Invito a todos os que o seguides visitando a participar.

A gobernabilidad de Ferrol

Hoxe remata unha etapa de pacto en Ferrol entre o PSOE e EU. As razóns están na prensa e non quero insistir. Só un par de reflexións.

En primeiro lugar, pese ó que diga Yolanda, Vicente Irisarri foi tremendamente paciente e tolerante coas loucuras e estrabagancias de EU, que ademais foron en aumento nos últimos meses (tirar a casa do Concello, o plantón á Raíña, as esixencias fronte ó presuposto). Todas elas parecen claramente deseñadas para probocar e exceder a paciencia de Vicente, que non tivo máis remedio que dar por rematado un pacto esgotador e inestable. Por exemplo, no Parlamento Galego, o Goberno nunca perdeu unha votación, a pesares de producirse discrepancias serias en non poucos asuntos, pero o diálogo e o compromiso có Goberno sempre se impuxo. Yolanda nunca entendeu esta obriga dun socio de Goberno.

En segundo lugar foron precisamente as Concellerías de EU as que fracasaron na súa xestión, e á vista está, os baches de Obras, os conflitos sectarios permanentes en Cultura, os conflitos laborais e a inoperancia en Persoal, e a ausencia absoluta en Muller. Quizais foi a presión deste fracaso de xestión o que precipitou a Yolanda á ruptura. Sempre é máis fácil predicar que dar trigo.

En terceiro lugar cabe destacar que no Pleno de onte, ademais do tema da Lei de Grandes Cidades, aprobáronse outros 3 asuntos: a reforma da Praza de Armas, as instalacións subterráneas da Praza de España e outro referente ás taxas. Cada un aprobouse cunha maioría diferente. Ese e Ferrol, unha cidade diversa, sen maiorías absolutas. Esta foi a situación da cidade nas últimas lexislaturas.

En cuarto lugar, confío absolutamente no futuro. Porque confío en Vicente, na súa capacidade de liderar o Goberno e a Cidade, porque conta ademais cun bo grupo municipal, e porque creo que pasada a euforia do PP destes días, terán que, ou deixar gobernar ou presentar unha alternativa. Confío en que nos diferentes grupos se antepoña o intres xeral da cidade sobre o cortoplacismo da revancha política.

Presupostos e acción política

Os Presupostos Xerais do Estado son motivo de debate político porque Ferrolterra é unha comarca con amplias necesidades de investimento. Durante anos, os orzamentos asignábannos contias inferiores ós 50 m€ de media, 16m€ no ano 2004. Dende o ano 2005, con Gobernos socialistas, estamos en cifras de 150m€ de media, con 155m€ para o ano 2009. Ante estas cifras, sempre que me preguntan si son “suficientes”, digo que non, que 30 anos de crisis non se resolven cós presupostos dun ano, nin siquera dunha lexislatura. Por isto o importante é que este nivel de investimento se sosteña dende o ano 2005 ó 2013.

Sobre os PGE deste ano, hai que dicir que se dotan suficientemente tódalas obras que están en marcha, garantíndose así a súa finalización nos prazos previstos, e que se aposta pola economía productiva cun incremento do 40% das partidas do Plan Ferrol.

Pero, como xa teño dito, falta unha partida, imprescindible, para o acceso por ferrocarril ó Porto de Caneliñas. Esta é a miña posición, sábeno os axentes económicos e sociais, sábeno os cidadáns e sábeno tamén os responsables do Ministerio de Fomento. Esta posición é compartida polo Alcalde de Ferrol, polos representantes do Partido na comarca, polo Presidente da Xunta, pero sobre todo, polos sindicatos e empresarios e polos cidadáns. Este apoio representa un activo fundamental. Nel confío, porque creo que cando temos un obxectivo colectivo tan importante como este, temos que sumar complicidades e apoios, porque os representantes políticos temos a forza que nos da o apoio cidadán.

Sorpréndeme as críticas que dende responsables do BNG se están facendo nos últimos días á miña posición. Resulta cando menos contraditorio que se me critique por defender unha reivindicación unánime na comarca, e ó mesmo tempo de non cumprir coa miña responsabilidade de defender os intereses do territorio que represento. Sempre tiven claro que a miña responsabilidade é a de defender os intereses de Ferrolterra en Madrid. Non discuto nin valoro as posicións dos demais, pero non admito neste ámbito ningunha lección. Comecei o meu traballo como Deputado reclamando, e conseguindo a posta en marcha dun Plan de Reindustrialización, tódolos anos presentei emendas ós PGE conseguindo ampliar as partidas incluídas no primeiro proxecto, opúxenme á privatización de ASTANO que pretendían o BNG e o PP, e sobre todo intento día a día escoitar ós cidadáns e ós seus representantes, principalmente ós empresarios e sindicatos que están facendo historia en Ferrol. Si, por primeira vez na nosa historia sindicatos, empresarios e Administracións Públicas traballan coordinadamente para construír un futuro esperanzador despois de tantos anos de depresión.

Só se bota en falla unha posición razoable por parte do PP e do BNG. O primeiro está modulando a súa posición cara a un recoñecemento maior do Plan Ferrol e da Asociación Impulsora, pero o BNG segue perdido nun ataque de celos. No fondo non poden soportar que sendo titulares na Xunta da Consellería de Industria, sexa o PSOE o que está desenvolvendo unha potente política industrial en Ferrolterra. Quizais, para “cumprir coa súa responsabilidade” os representantes do BNG deberían esixir o cumprimento do compromiso do Conselleiro de Industria sobre aquel invento da Axencia de Desenvolvemento Industrial Galega, que se ia instalar en Ferrol có obxecto de concentrar tódalas iniciativas industriais de Galicia.

Compre lembrar que os Presupostos do ano 2008, que non recollen unha partida para o tren a Caneliñas, recibiron o voto favorable do BNG, e polo tanto este partido e os seus representantes son corresponsables na falla dunha partida específica para o tren ó porto. Tiveron ocasión de introducila na negociación que deu lugar ó seu voto favorable, pero supeditaron este obxectivo a outros. Eles saberán porqué.

Espero que, finalmente o senso común se impoña e o BNG apoie unha vez máis os presupostos, pero que esta vez teñamos partida para Caneliñas. Si é así eu aplaudirei ós que voten a favor teñan o carné que teñan.

Presupostos Xerais do Estado

Estas son as cifras dos Presupostos Xerais do Estado que aparecen no proxecto presentado polo Goberno ó Parlamento. Queda pendente o proceso de emendas dos grupos e o proceso de debate no Congreso, no Senado e novamente no Congreso. Logo informarei do final.

Rajoy, "el prescindible"

Coa que está caendo, coa crise financeira internacional, xurde entre entre tanto índice bursatil unha pregunta transcendente: ¿onde está Rajoy?

Este dirixente irrelevante leva semanas sen dicir nada coherente, claro, tiñan deseñada a estratexia para culpar ó goberno de Zapatero de tódolos males. Pero chegan Bush, Brown, Merkel e Sarkozy e confirman cós feitos que os males do mundo financeiro, e as consecuencias dos mesmos na economía das familias, non eran as políticas sociais de Zapatero senón a avaricia deste capitalismo impaciente que foi subido ós altares polos neocon americanos, coa complacencia ideolóxica do Partido Popular en España e dos correspondentes ideolóxicos nos demais países.

E agora estes mesmos din que as receitas, as medidas que resolveran os problemas son "novas ante problemas novos" pois non compañeiros, son simplemente as "receitas socialdemócratas de sempre", intervención pública para garantir que o mercado cumpre obxectivos de interese xeral.

Pero en todo este tempo o señor Rajoy non tivo a ben manter ningunha entrevista relacionada coa crise, nin cós sindicatos, nin cós empresarios, nin coa banca, nin con outros líderes europeos, aínda que fora só cós do seu partido. !despois di que Zapatero non goberna, que non fai nada¡ Mariano o teu si que é boa vida...

En definitiva, un político prescindible...

O consenso que ofrece o PP

O Sr Mariano di que ofrece consenso ó Presidente Zapatero para afrontar a crise e os Presupostos do Estado. Fala por falar, coma sempre, nin está disposto a apoiar os PGE, nin o consenso que ofrece é sincero.

O Partido Popular, e moi especialmente o seu Presidente, Mariano Rajoy, confunden consenso con claudicación do contrario. Xa o vimos na anterior lexislatura có tema do terrorismo, só era posible unha posición de consenso si o Goberno claudicaba das súas posicións. Pero ademais, cando as circunstancias da ruptura da tregua finalizaron có intento de negociación, e o Goberno volveu á política no pacto antiterrorista, nin así o PP foi capaz de ofrecer un consenso claro, e cada vez que Mariano fai unha declaración sobre o tema introduce a apostila de "porque no se puede negociar ...".

En relación á crise o PP está a propor as mesmas medidas que provocaron os problemas na economía americana, e ofrece un consenso claudicante ó Goberno, segundo o cal este debería aprobar os presupostos que o PP diga. Pois meus señores do PP, para aprobar uns presupostos de dereitas, con recorte do gasto social, con conxelación dos soldos dos funcionarios, con reformas laborais que abaraten o despido ou que desprotexan ós traballadores, con recortes nas políticas de integración de inmigrantes ou na Lei de Dependencia, para iso deben gañar unhas eleccións.

Pero tamén disto estaría ben falar. O PP sempre atribúe as derrotas electorais a razóns exóxenas, no 2004 foron os atentados de Madrid, dos que chegaron a dicir que o PSOE era autor intelectual. E no 2008 foi a "mentira do PSOE sobre a crise económica". Esquecen, neste caso que as cifras macroeconómicas fainas públicas o Goberno, que non ocultou ningunha en ningún momento, e que o propio PP no seu programa electoral falaba dun crecemento económico para o 2008 do 2,5%.

Pois iso, nin os atentados de Madrid nin a crise económica, a única razón pola que o PP perdeu as eleccións e o PSOE as gañou é o voto dos cidadáns, que expresan así, libremente, en quen confían máis para levar as redas do pais. Por iso, para que exista un consenso entre o Goberno e calquera partido da oposición, correspóndelle ó goberno marcar as directrices básicas e ós demais mellorar as propostas con aportacións particulares que non contra digan a esencia da posición de quen goberna. Isto foi o que fixo o PSOE cando estibo na oposición e terá que aprendelo o PP si quere que os cidadáns recoñezan nel vontade sincera de diálogo e de consenso.

Ante a crise ¿como animamos a demanda, con protección social ou con rebaixas de impostos?

"Sostiene Mariano" que para saír da crise temos que rebaixar impostos ás empresas para que creen emprego e critica a política de Zapatero de fortalecer a protección social.

Non resulta novo que a dereita defenda rebaixas de impostos e adelgazamento do Estado, o que si é novo é que un Goberno afirme con rotundidade que manterá e mellorará a protección social para que non paguen a crise os de sempre.

Non está demostrado, en absoluto, senón máis ben o contrario que rebaixando impostos, baixando salarios e abaratando o despido se cree emprego. Estas receitas non deron resultado no pasado, nin na crise do 81 con UCD, nin nas do 88 e 93 con Felipe nin na do 2001 con Aznar. Sempre se fixeron recortes sociais sen que tiveran ningún efecto positivo sobre a macroeconomía e tendo efectos desbastadores sobre a microeconomía das familias.

Eu tamén creo que hai que animar a demanda, potenciar que non se produza unha caída do consumo, pero iso non se consegue con reducións de impostos e achicamento do Estado, senón cunha forte protección por desemprego, e mellorando o poder adquisitivo das pensións máis baixas, de xeito que se garantan ingresos ós traballadores que perdan o emprego, que os hai e os haberá, e ós colectivos con menos recursos. Certo que hai que formar e reinsetalos noutros sectores ós parados da construción, e que si é posible se deben empregar en iniciativas públicas de traballos para a comunidade, por exemplo en colaboración coas corporacións locais, a quen lles viría bárbaro contar con persoal que non poden pagar con recursos propios.

Quizais noutros momentos non nos podíamos permitir esta receita para saír dunha crise, porque a nosa débeda pública era máis do dobre da actual, ou porque tíñamos que financiar grandes recortes en sectores estratéxicos para cumprir coas condicións que Europa nos impoñía, pero agora, a nosa economía está saneada, temos un nivel de endebedamento que non acada o 37% do PIB, temos 4 anos consecutivos ás costas de superávit presupostario, e sobre todo temos o convencemento político, e tamén ideolóxico de que non podemos cargar as consecuencias dos excesos duns poucos sobre as costas dos traballadores.

Mariano e Garzón

O Xuíz Garzón está intentando abrir causas penais polos asasinatos da Guerra Civil e a represión franquista. Non sei si a iniciativa terá éxito xurídico ou non, pero penso que é de xustiza. Por suposto polas razóns que expoñen as asociacións da recuperación da memoria histórica, que comparto, pero ademais porque resultaba demasiado estraño e incomprensible que a xustiza española se declare competente para investigar e xulgar as desaparicións de dictaduras en Chile ou Arxentina e sexa incompetente para investigar e xulgar as que sucederon aquí.

Sei que se trata dun asunto opinable, e que dende unha mirada ireflesiva e quizais superficial se poida pensar que agora xa foi, e que non ganamos nada con "remexer o pasado". Non é certo, creo que non podemos como sociedade democrática estender a sombra do esquecemento sobre esta realidade, que temos que dar satisfacción ás familias e reparar o reparable, pero tamén, si nalgún caso estivera vivo algún culpable deberíamos aplicarlle a condea correspondente.

Mariano Rajoy saíu xa en contra, acaba de votar terra sobre todo o centrismo que recolleu no congreso de Valencia, acaba de perder quizais a última oportunidade do PP para cortar ataduras có franquismo, con esta posición, os argumentos coiunturalistas zumegan no fondo o mesmo sentimento de culpa que debería ter a Iglesia Católica.

En Galicia, na represión franquista, e así foi en Cedeira, o cura facía a lista dos fusilados e os fascistas detíñanos e matabanos, agora case 70 anos despois a xustiza quere investigar o que pasou, a dereita non quere recordar e a Iglesia tampouco. ¿seguirán sendo os mesmos...?

Futbol, linguaxe internacional

Xa sabemos, e non é novidade que o Fútbol é un deporte internacional, que move paixóns e cartos en todo o mundo. Tamén sabemos todos que as competicións futbolísticas son dos eventos máis seguidos en televisión; pero a súa influencia vai máis aló, estase a converter, ou tense xa convertido nunha linguaxe universal.

Neste mes de agosto tocoume "xogar" algún partido có meu fillo pequeno (6 anos) e os seus amigos nun campeiro diante do parque da praia da Madalena. Comezábamos o partido tres ou catro pequenos e algún pai pero pouco a pouco ían engadíndose xogadores a cada equipo. Por alí pasaron ademais de madrileños vascos ou cataláns algún inglés, danes, brasileiros e ata dous nenos saharauís.

Por suposto todos sabían xogar ó Fútbol, recoñecían os córners e os penaltis e sabían mais do regulamento do que souben eu nunca, pero o máis curioso é o "procedemento de incorporación ó xogo". Todos, sen distinción de nacionalidade ou idioma seguían o mesmo procedemento: primeiro un achegamento á banda esperando unha invitación para xogar, logo unha pregunta ¿de quen é a pelota? e por fin ¿poido xogar?.

Ás veces as preguntas eran en castelán, ás veces en galego, en brasileiro ou en inglés e incluso ás veces por señas, pero sempre en linguaxe Fútbol...

Sobre a ratificación do tratado de Lisboa

Hoxe debatemos no Senado a ratificación do Tratado de Lisboa. A maioría dos grupos apoian este trámite, Salvo dous Senadores, un do grupo Mixto das Baleares xunto có representante do BNG.

Claro está que cada quen e libre de posicionarse como queira, pero tamén, esa posición unha vez que pública e susceptible de ser cuestionada ou criticada.

As razóns que se esgrimen para a negativa son relativas á insuficiencia do Tratado en materias sociais, de protección de dereitos cidadáns ou tamén sobre o papel dos parlamentos autonómicos no entrabado institucional da Unión.

Para min, nin o Tratado, nin a fallida Constitución Europea cumpren ó cen por cen os obxectivos políticos que son esixibles dende unha opción política ou intelectual de esquerdas, pero coa negativa corremos o mesmo risco que nos sucedeu coa Constitución. Si, foi precisamente unha posición timorata e ata crítica por parte de gran parte da esquerda europea a que deu ó traste có proxecto constitucional, e derivou nun Tratado que recorta claramente as expectativas constitucionais.

Agora, tal como dicía o Senador Pedro Torres de Ibiza, tamén do Grupo Mixto, "son los EEUU los que como no desean una Europa mas unida y democrática, mas fuerte, utilizan a Irlanda y a aquellos que se oponen al tratado para dinamitar la UE y fortalecer así su supremacía"

Velaí as cousas da política, "o BNG convertido en aliado e brazo executor de los EEUU de América"

¿Como será esta lexislatura?

Estamos vivindo un inicio de lexislatura ben distinto do anterior; por unha banda o PP xa non está nunha estratexia de deslexitimación do Goberno con aquela teoría da conspiración do 11M, que nunca acabaron de negar de todo, pero que agora lles estorba no novo escenario centrista.

Pola súa parte o Goberno, despois dunha primeira lexislatura profundamente social e cunha intensa carga lexislativa, afronta esta segunda marcada pola crise económica, e atópase polo tanto ante a decisión de aplicar as receitas de sempre, "axuste para que paguen a crise os traballadores en redución de dereitos, salarios e prestacións" ou facer unha política social de compensación ós máis débiles para que poidan afrontar as dificultades.

En relación ó PP, eu non me creo este enésimo xiro ó centro, non creo que se cheguen a acordar grandes cousas có PP salvo que sexa a costa de que o PSOE renuncie a compromisos do seu programa electoral, como por exemplo a instrución xudicial por parte dos fiscais. As razóns da miña incredulidade non teñen que ver có fragor mediático, especialmente de determinados medios PPólogos, simpremente se deben á observación da realidade cotián. Eu coñezo a moita xente do PP, en Galicia e fácil, incluso algúns son bos amigos, e sei que teñen posicións políticas moito máis dereitistas que as que saíron de Valencia. Saben que corren tempos de moderación en temas como os matrimonios gays, o laicismo, os nacionalismos, pero si de verdade puideran facer o que pensan, todo isto se resolvía "cun par de ostias".

Porque, no fondo o problema non é ideolóxico, de contraposición do seu modelo ó do Partido Socialista, o problema é a concepción patrimonialista que o PP ten de España. Eles séntense os únicos e xenuínos representantes e defensores dos valores patrios, dende o meu punto de vista no senso máis noxento, por iso, cando gobernan fano, como dicía Aznar sen complexos, como os donos dunha facenda, e cando perden o poder séntense como propietarios expropiados inxustamente. Por iso levan tan mal a existencia dos partidos nacionalistas, ou as posicións federalizantes do PSOE, e por iso lles costa recoñecer e asumir a lexitimidade ó goberno cando eles son oposición.

Unha confirmación desta miña teoría son as argumentacións empregadas por Aznar, Oreja e Aguirre no congreso de Valencia que defendían máis PP para non ser un partido como lle gustaría ó PSOE, porque o que quere o inimigo é a nosa derrota. Non son capaces de recoñecer, nin sequera de imaxinar que o PSOE pense en clave de pais, a prol do ben común, pero non porque os socialista sexan malos por natureza, senón "porque non son España" só ó PP lle corresponde determinar o ben común, porque este é un valor que coincide estritamente cós intereses do Partido Popular. Velaí o patrimonialismo político do PP que non lle permitirá nunca chegar ó desexado centro electoral.

Pola súa parte o Goberno estase decantando claramente por experimentar unha nova estratexia para saír da crise, non recortar dereitos e recursos ós máis desfavorecidos, senón empregar o superávit para axudar ós que máis o necesitan. É unha opción arriscada, porque si a crise se mantén moito tempo poden aparecer problemas, pero é a opción máis xusta e tamén a máis de esquerdas.

Curiosa percepción mediática das medidas de Zapatero

Onte o Presidente do Goberno presentou no Consejo Económico y Social o informe anual sobre a situación económica. En primeiro lugar hai que dicir que faino por auto compromiso, xa que non está previsto en ningún procedemento ou precepto lexislativo, faino porque estima necesario que o Goberno, ademais de render contas diante do Congreso e do Senado, tamén o faga diante dos representantes dos sindicatos e empresarios, axentes principais da economía real.

Pois ben, a prensa destacou basicamente dous asuntos, un que "por fin Zapatero asume a existencia da crise", e outro a conxelación dos salarios dos Altos Cargos da Administración Central.

Tiven ocasión de ver con máis detalle as 21 medidas entre as que se atopaban estas dúas, e puiden comprobar que son certamente as menos importantes, as que menos transcendencia terán para os cidadáns e as que menos carácter reformista e racionalizador representan. Quero nesta entrada destacar algunhas que me parecen certamente importantes e que penso deberían ter un maior espazo nos medios de comunicación pola incidencia directa que terán na vida dos cidadáns.

• Destinaranse 35.000M€ en 2009 e 2010 para liñas de apoio á financiación de PEMES, despois de que xa neste ano se aumentara esta contía de 3.500 a 8.000M€.
• 2.500M€ para a un Plan Renove para rehabilitación de vivendas, para reincorporar ó mercado inmobiliario vivendas valeiras, e de instalacións hoteleiras para apoiar a expansión dos sectores turístico e da construción.
• Unha nova regulación para simplificar a tramitación das rehabilitacións de edificios.
• 1.500M€ para un Plan VIVE para renovar vehículos de máis de 15 anos e introducir outros con menos emisións de CO2.
• Reforma da Formación Profesional para que recoñeza a experiencia laboral.
• Liberalización e potenciación do transporte de mercadorías, dos Aeroportos e dos Portos.
• Melloras no sector das telecomunicacións, como a protección dos dereitos dos usuarios e a ampliación de servicios dispoñibles en Banda Ancha.
• Lei para a reforma do sector servicios para reducir trabas administrativas.
• Redución do 20% dos aranceis de Notarios e Rexistradores.

Estas son outras medidas, meramente enunciadas, que o Presidente explicou no día de onte. A pregunta é ¿porque estas non teñen intres para a maioría dos medios de comunicación?

Crise, desaceleración, recesión e outros termos

Á vista das críticas que o PP fai ó Goberno pola crise económica sorprendeme comprobar como a argumentación non versa sobre posibles medidas ou solucións senón sobre unha cuestión terminolóxica.

Dicía Cristobal Montoro que "realmente es una crisis y no una desaceleración". Tamén oín "El Gobierno oculta la realidad y no informa a los ciudadanos"

¡Chorradas! en primeiro lugar, técnicamente estamos nunha situación de desaceleración do crecemento, a palabra Crise, na súa acepción económica é moito menos precisa, segundo a academia da lingua "Anormalidades que se producen en las relaciones de la producción, determinando una serie de trastornos económicos, sociales y políticos". si acudimos a acepcións máis xenéricas, "Mutación considerable que acaece en una enfermedad, ya sea para mejorarse, ya sea para agravarse el enfermo". de feito dicimos que un virus fai crises cando remata o proceso infeccioso e o pacente mellora.

Por iso, ese empeño dos portavoces do PP en proclamar o termo crise, esconde unha incapacidade total para aportar solucións ó problema.

Sube o prezo do petróleo e das hipotecas, hai un parón na construción e na venta de vivendas, ¿Que propón o PP para resolvelo?, nada.

Presentou no Senado dúas iniciativas sobre este tema xunto coas propostas do seu programa electoral, resumindo, unha baixada de impostos brutal que suporía deixar sen capacidade inversora ó Estado en materias tan importantes como as infraestruturas, e unha reforma laboral para reducir dereitos ós traballadores.

Fronte a isto o Goberno está actuando con cautela e senso común, estase iniciando un novo proceso de diálogo social, puxéronse en marcha medidas para que as familias poidan alongar gratuitamente os prazos das súas hipotecas e reducir as cotas mensuais, e anúncianse axudas indirectas para os sectores afectados polas subas dos carburantes.

Dende o Goberno repiten ademais, penso que sen moito éxito, que estamos mellor preparados que outros países para saír adiante. Pois é certo, non só polo superávit que tivemos durante catro anos, senón tamén porque a maioría dos cidadáns teñen garantidos incrementos das súas pensións e salarios acordes có desvío da inflación. En países como Portugal ou Reino Unido, son minoría os afectados por Convenios Colectivos.

Por todo isto creo que é hora de que o PP presente propostas concretas, ou de que critique as que se presentan pero que entremos no debate de fondo e nos deixemos de terminoloxías.

Enquisa Nacional de Inmigrantes

Por primeira vez o Instituto Nacional de Estadística ben de elaborar unha enquisa sobre inmigrantes, na que se estudan as características e evolución deste colectivo cada día máis presente entre nos.
Chamáronme a atención algúns datos que quero subliñar.

¿Como chegan a España?

• o 65% en avióno
• 30% por estrada
• e só o 1% en patera ou cayuco

¿Por que veñen?

• 23% por falla de emprego
• 39% buscando un emprego mellor que o que tiñan no seu pais
• 40% por mellorar a calidade de vida
• 32% por razóns de reagrupamento familiar

¿En que tipo de vivenda habitan?

• 40,3% en vivenda de aluguer
• 38% en vivenda da súa propiedade
• 19% en vivendas cedidas por persoas e institucións

Outro dato significativo é que o 81% queren traer a España á súa familia.

Á vista destes datos cae como un castelo de naipes a visión que deste fenómeno se deu, por exemplo, dende o Partido Popular que relacionaba inmigración con caiucos, con delincuencia, con marxinalidade. Falaban de que viñan a España polo "efecto chamada" da normativa socialista nesta materia.

Moi ó contrario, o perfil do inmigrante á vista dos datos é o dunha persoa moza, con estudos medios ou superiores, que ben a España para mellorar as súas condicións de vida, porque está convencido de que aquí se vive mellor, e ademais vive en réxime de aluguer ou propiedade maioritaria-mente, e traballa nos sectores, por este orde, servizos, industria, construción e agricultura.

Crónica dende o Senado

Esta semana tivemos a primeira sesión ordinaria do Senado, constituímos as Comisións de Traballo e celebramos os primeiros debates en Pleno.

Comezamos coa comparecencia do Presidente do Goberno, que xunto con todo o Goberno, compareceu a petición propia para presentar as prioridades da lexislatura. O debate foi de guante branco, cunha parte máis dura en relación á iniciativa de Ibarreche, pero con bo ton dos demais portavoces.

Chamoume a atención a debilidade de García Escudero, portavoz do PP, que fixo unha intervención baseada na súa percepción sobre a lexislatura anterior. Non só non estivo brillante, como ten estado nos pasados catro anos, nin sequera convincente, senón que se notaba claramente que as súas palabras respondían a unha intervención improvisada, sen que se percibira detras unha estratexia clara e determinada por parte do PP para esta lexislatura.

Tamén é curioso ver os temas que tratamos; O PP introduciu dúas mocións, unha sobre a presunta discriminación dos castelanofalantes en Cataluña, Galicia e Euskadi, mediante a que se volve a poñer de manifesto o retroceso democrático e constitucional do PP nesta materia na que está posicionado en presupostos preconstitucionais. Outra moción do PP versou sobre os prezos no sector alimentario, na que propoñían entre outras cousas que o Goberno decidira os prezos en determinados produtos de primeira necesidade.

Por certo esta moción do PP contou có apoio do BNG que inicia a lexislatura pactando có PP en contra da maioría progresista que existe no Senado. Finalmente aprobamos dúas mocións socialistas, unha instando ó Goberno a fortalecer o Diálogo Social como ferramenta axeitada para facer fronte á desaceleración económica, e outra para poñer en marcha unha iniciativa de intercambio de experiencias entre cidades para reducir a siniestralidade vial tamén nos ámbitos urbanos.

Desgraciadamente, rompeu esta normalidade democrática o atentado de ETA desta madrugada. Unha burrada máis nesta espiral de violencia que non conduce a nada. Non vou a repetir tópicos en relación ó terrorismo, pero hai algunha letra miúda que me preocupa, especialmente a incorporación ó terrorismo de xente cada vez máis nova, máis inconsciente... En definitiva que continúa a serpe do odio, da intolerancia, da incomprensión...

Financiamento autonómico

O Conselleiro Fernandez Antonio presentou recentemente unha proposta para o debate sobre o financiamento das CCAA. Pártese do diagnóstico do sistema actual que, por ser no seu día mal negociadas as transferencias polos Gobernos Fraga (asumíanse as competencias con menos recursos dos que custaba realmente o mantemento dos servizos), vémonos agora sufrindo as consecuencias dun financiamento insuficiente e con pouca autonomía.

Precisamente a proposta susténtase nos principios de Suficiencia Financeira e Igualdade na prestación dos servizos. Isto parece lóxico, pero si entramos a fondo hai moitas máis cousas que falar.

En primeiro lugar un tema clave, proponse identificar as variables máis significativas que inflúen nos custos reais á hora da prestación dos servizos. Por exemplo, a dispersión da poboación ou a existencia dunha poboación máis envellecida, inciden nos custos da Sanidade ou dos Servizo Sociais.

Outras CCAA dirán que os seus factores de custo diferenciais son a existencia de inmigración ilegal que consume servizo e non conta para o cálculo de poboación, e pode ser tido en conta. En definitiva a proposta Galega, está pensada dende Galicia, resolve os problemas de financiamento de Galicia, pero non é necesariamente negativo para outras CCAA con realidades ben distintas.

Agora debemos buscar o acordo das tres forzas políticas no Parlamento de Galicia para presentar con forza esta iniciativa. E aquí aparece unha vez máis o xeito de entender a política do PP, como estou na oposición opóñome a todo ¡É o meu papel! din sen rubor. pois´éche un papel ben triste ser o partido que nunha soa lexislatura deixa a Galicia sen Estatuto e sen financiamento.

Algún detalle sobre a marcha da economía

Un comentario anónimo á anterior entrada decía sobre a situación económica: "Finalmente y ante la inoperatividad del gobierno van cayendo uno tras otro los peores augurios que se ciernen sobre la economía". Máis adiante criticase a escesiva dependencia do sector da construcción, etc.



Compre lembrar algún detalle:

1. O modelo de crecemento baseado na especulación urbanística nace da Ley del Suelo do PP. ¿Lembrades aquela teoría de que con máis chan dispoñible baixarían os prezos?, ¿ou as afirmacións de Alvarez Cascos decindo que si subian os prezos era porque a xente podía pagalos?. Resulta curioso que agora os medios de comunicación recollan como unha mala noticia que baixe o prezo das vivendas, cando é un auténtico clamor que os precios están inflados pola especulación. Por certo, si baixaran máis ó mellor destruiase menos emprego ainda que os especuladores reducisen ou seus beneficios.




2. Durante os gobernos de Aznar NUNCA SE ACADOU SUPERAVIT. Os resultados económicos da era Aznar prodúcense pola privatización do sector público cara ás mans de determinados amigos de pupitre. Esto engorda "temporalmente" as arcas do estado, pero agotado o efecto, é a especulación urbanística a que toma o relevo. Si queremos falar en serio, comparemos os datos daquela "España va bién" cós actuais e teríamos que decir que vai mellor agora. Comparemos, paro, inflacción, crecemento do PIB, taxa de cobertura de prestacións de desemprego, cuantía das pensións e do Salario Mínimo, gasto social etc.




3. Na 1ª lexislatura de Zapatero o sector que máis medrou foi o industrial. Neste capítulo, ademais dos datos estatais ou galegos, convén mirar para Ferrolterra. Durante os Gobernos do PP en Madrid e Galicia non se puxo en marcha ningunha iniciativa para a recuperación da actividade económica, abocouse ós asteleiros á ruina na que os atopanos no ano 2004, e nin siquera se inclueu a Ferrol no famoso Plan Galicia. Na primeira lexislatura de Zapatero, os investimentos en infraestructuras superan con moito a media galega e nacional (casi o doble), ponse en marcha o Plan Ferrol con apoios á reindustrialización que están permitindo diversificar a base productiva industrial e crear emprego, incluso en meses nos que se destrúe emprego en toda España.

Dito todo esto quero determe noutro "detalle", nas causas da crise. Vaia por diante que sexan cales sexan, corresponde ó Goberno facerlles fronte, pero non se pode,, en xusticia achacar á política económica deste Goberno a subida do petróleo, do euro, do euribor, dos tipos de interés, dos alimentos, a inestabilidade de Oriente Medio ou o importante incremento de consumo enerxético de China.

O que si se pode achacar ó Goberno de Zapatero é que durante catro anos medrásemos máis que a media, que creásemos máis emprego, que tivésemos catro presupostos con superavit, en definitiva, que a nosa economía afronta unha crise internacional en mellores condicións que os paises do noso entorno.

Estou convencido de que sairemos adiante, de que seremos quen de superar este bache, seguro que gracias a unha política económica axeitada, pero sobre todo pola competencia, pola capacidade e o dinamismno da sociedade, dos traballadores e traballadoras, tamén inmigrantes algúns, polo bo facer das nosas empresas, polo diálogo social etc.

Na vida, na política e na economía, non debemos afrontar cada problema como si fora o único, o último, ou o definitivo, o derradeiro, estamos na sociedade do cambio permanente, donde precisamente o único permanente é o propio cambio. Polo tanto, debemos ser tan conscentes de que superaremos este problema, como de que a continuación aparecerá outro.

¿Como ven a Galicia dende Madrid?

Hoxe estivo nun almorzo do Forum Europa Emilio Pérez Touriño, falou dos resultados das Eleccións Xerais en Galicia e aportou un dato sorprendente ós ollos dos que alí estaban, "Galicia aportou 68.000 dos 200.000 votos que aumentou o PSOE nestas eleccións".

Segundo o entender da prensa madrileña parecía que só se acadaran bos resultados para o Partido Socialista en Cataluña, e incluso que o PSC fora o único partido socialista que dende unha Comunidade Autónoma exercera un papel determinante na composición do Goberno. A frase da excelente e ben querida Carmen Chacón "Capitan mande firmes" resumía ó que tal o argumento deste proceso electoral.

Venme á cabeza tamén un recente artigo de Suso de Toro, a quen leo con atención e con quen comparto moitas das súas teorías, no que viña a decir que a pesares do bon resultado electoral o PSdeG seguía sen ter abolengo galego dabondo.

Ben, pois eu non comparto nin esta visión de Suso de Toro nin a percepción madrileña dos resultados electorais ou dos pesos específicos de cada CCAA no "poder estatal".

Comezando polo da percepción madrileña pregúntome, ¿Que estarían a decir os tertulianos e articulistas estatais si Elena Espinosa fose do PSC? dirían que é unha demostración do poder do socialismo catalán que "acapararan un SUPERMINISTERIO no que se decide a estratexia da loita contra o cambio climático, que en definitiva decide a política enerxética, ou a política de auga, a protección do litoral coas implicacións urbanísticas que ten, a política agraria e pesqueira, a aplicación da Ley do Medio Rural...". Ou dito en termos económicos Elena Espinosa controla o segundo Ministerio en capacidade de investimento despois do de Fomento.

PERO NON É DO PSC, E DO PSdeG, e a prensa de Madrid anda entretida en buscar roces entre Solves e Miguel Sebastian ou en atopar a frase máis enigmática de Doña Esperanza. Si, meus Blogeiros, o PSdeG ten neste Goberno tres Ministros, Espinosa, Molina e Salgado. E ten sobre todo un "Vicepresidente" que sen estar no Goberno actúa como tal dende a Secretaría de Organización do Partido, pero por enriba de todo, exerce de galego permanentemente.

Hoxe en Madrid, mostrouse con claridade, con firmeza, con determinación, con datos obxectivos, pero sen alardes, sen estridencias e sen fachenda un Presidente socialista da Xunta de Galicia arroupado pola importante aportación que o socialismo Galego está a facer ó xeito de actuar de facer e de ser do socialismo español.

Por eso creo que nesta ocasión Suso de Toro non acada a entender que as raices do PSdeG son profundas e alimentanse das mesmas entrañas do pobo galego, e que se manifesta de xeito propio, cun modus operandi tan galego que parecendo que non é, é máis que nunca.

Non sei si Suso, como din os de Madrid, "no se sabe si los gallegos suben o bajan la escalera" pero os galegos si sabemos a donde vamos ainda que si nos preguntan contestemos ¿e tí?. O PSdeG sabe ben a donde vai, ten unha base firme, unha estructura espallada por toda Galicia e enraizada en tódolos estamentos sociais, especialmente nos traballadores e traballadoras, Quizais Suso nos ve con ollos de Madrid.

ferrolterrauniversaltelevision e a potencia das TIC

O pasado xoves tiven a fortuna de acudir á presentación do nacemento dun novo "medio de comunicación", unha televisión que funcionará só dende internet.

Paréceme unha iniciativa moi interesante, que pode ser unha boa oportunidade para que a creatividade e a forza que está agromando en Ferrolterra teña un reflexo e unha presencia axeitada no mundo.

Os medios de comunicación formais, están suxeitos a unha estructura física determinada, emiten ou son publicados dende un lugar específico e teñen moi delimitado polas propias licencias de emisión o ámbito territorial. Esto trae como consecuencia que emisoras de radio de ámbito nacional non teñan presencia en Ferrol ou cando menos nalguns concellos de entre Pontedeume e Mañón, ou que televisións locais non acaden a ter cobertura en toda Ferrolterra ou Ortegal.

Esta opción da emisión por internet pode resolver este problema, pero ademais trascende máis aló, xa que permite que toda a información se transmita globalmente a todo o planeta.

Eu felicito a iniciativa, e auguro que si somos capaces de explicar con claridade o que somos e o que facemos veremos con sorpresa como somos mellor do que pensamos e facemos con normalidade cousas que resultaran moi novedosas para outros.

Unha boa proba desta realidade é a experiencia blogeira de Ferrolterra, son moitos os que escriben e moitos máis os que visitan blogs ferrolterranos de todo tipo, incluso ata o punto de interactuar cós medios de comunicación formais.

Hoxe mesmo o Diario de Ferrol recolle un artigo no que o seu autor responde unha entrada miña neste blog. Dende o meu punto de vista, o articulista non responde a ningún dos argumentos que eu revato, só se sorprende dunha expresión coloquial (mala ostia) que non é froito de ningún "estado síquico", senón simplemente unha expresión coloquial que me permito utilizar nun medio de comunicación propio, aberto a todos, pero propio.

Só quixera precisar un detalle, eu non dixen que de non sair elixido Ferrol "quedaría indefensa", só dixen e digo que quedaría sen representación do partido que goberna, non se me ocorre restar mérito algún ós representantes doutros partidos, pero a eles como membros da oposición correspóndelles outro papel, tamén importante e necesario, pero non o de ser interlocutor directo có Goberno por formar parte do mesmo goberno e do mesmo partido.

Para rematar quero decir que esta experiencia novedosa que comenza, Ferrolterrauniversaltelevision nace de mans de Sara Dobarro, que foi como todo o mundo sabe concelleira e destacada militante do Partido Popular, pero sexa o que sexa ou fora o que fora a iniciativa que está presentando é interesante e positiva para Ferrolterra e eu dende o meu blog felicito o acontecemento, por duas razóns:

Primeiro porque creo que en si mesma a iniciativa merece a pena, internet é un medio de comunicación moi potente no que a capacidade de crecemento depende en gran medida da propia creatividade.

En segundo lugar porque, contrariamente á posición do citado articulista do Diario de Ferrol, creo que temos que ser máis xustos e incluso condescendentes, ou cando menos non tan autodestructivos, e ter a capacidade sificiente para recoñecer a parte positiva de moita xente que está traballando duramente por sacar adiante esta comarca. Nesto andamos e seguiremos querida Sara, ánimo...

En resposta a Jesus Varela Rivas

Con respecto ó anónimo que reproduce un artigo de hoxe aparecido no Diario de Ferrol asinado por Jesus Varela Rivas, debo sair en defensa dos representantes da Asociación Impulsora do Plan Ferrol, e non só dos empresarios, senón tamén dos demas, dos sindicatos e da Cámara de Comercio.

Saben o que din, e porque o din, quizais non estaría demais que quen escribe este artigo tivera a ben falar con algunha das persoas que nomea, quizais cambiaría de opinión.

Cítanse no artigo algunhas informacións de prensa con datas anteriores a decembro do 2004 en relación a ASTANO. Todas son anteriores á sinatura do Acordo cós Sindicatos e a Unión Europea, pero todas son coherentes tanto có resultados como coas miñas iniciativas e posicións parlamentarias.

As potencialidades de Izar Fene son certamente máis das que actualmente se están a ver, pero no 2004 había 1000 persoas sen traballo e sen futuro e agora con actividade ata o 2014. O PSOE non cometeu os erros do pasado, porque estamos a desenvolver un Plan de Reindustrialización pegado ó terreo e con participación dos Axentes económicos e sociais (quizais por eso valoran a iniciativa, e... non estarán todos tolos...). A posibilidade de levantamento do veto sobre ASTANO foi certa, e está publicado, pero seria no caso de ser privatizada como Sestao ou Gijón, pero por decisión dos traballadores, decisión que eu defendo, quedou no ámbito público e de construcción militar. Tamén a posibilidade de facer Off-Shore estaba vencellada e esa posibilidade.

En relacción ós presupostos para Ferrol o articulista só dí que son insuficientes, ¿en relación a que? en relación a 20 anos de abandono presupostario SI, en relación ás posibilidades de execución presupostaria NO, en relación ó que recibiron outras partes do Estado ou de Galicia NO.

En definitiva, moita mala ostia e poucos argumentos, e por certo... en relación ós resultados electorais aconsello a lectura comparada das distintas comarcas da provincia da Coruña e poderase ver que os votos que faltaron non corresponden a Ferrolterra que votou ó PSOE como nunca no que vai de democracia, por algo será...

Hoxe descubrín un faro en Bretaña

Hoxe, no Concello de Ferrol celebrouse o acto de entrega do premio "Letras de Bretaña" a Cesar Antonio Molina. A continuación, logo dun percorrido polas rúas de Ferrol e dunha visita ó Jofre e á sede social do Real Coro Toxos e Froles compartimos mantel cos Alcaldes de Ferrol e Mondoñedo, os representantes do Galardón, algunha xente do concello e do Gabinete do Ministro.

Foi para min unha experiencia fantástica. Falounos o Ministro de Cunqueiro, da súa vida, das súas inquedanzas, dos sés proxectos, pero non como Ministro senón como Cesar Antonio.

Eu tiña unha imaxe del caracterizada polas súas intervencións parlamentarias e certamente coñecía apenas algun pequeno exemplo da súa obra literaria, tiña a idea, quizas polo propio ambiente que se viveu nesta lexislatura de que seria máis ben unha persoa un tanto distante, moi ateigado pola xestión e o traballo.

Pois ben, quedei hoxe fascinado cun home dunha talla humán enorme, cunhas conviccións rexas e enrraizadas, cunha visión universal da nosa lingua e a nosa cultura que leva como estandarte alí adonde vai. Un home que forma parte desta terceira bretaña literaria, física, climática e máxica.

Hoxe, e non no Congreso, descubrín en Cesar Antonio Molina un faro da nosa Bretaña.

BALANCE DE LEXISLATURA -iniciativas-

Outro elemento evidente de balance da lexislatura son as iniciativas e intervencións parlamentarias.

A iniciativa máis sinxela é a pregunta escrita, e alguns Diputados fan verdadeiras competicións para colocarse en cabeza, pero como se pode comprobar na maioría dos casos preguntando, por exemplo, mecánicamente cuestións procedimentais en relacción a cada unha das partidas do presuposto.

Ó meu entender, os elementos máis axeitados para medir a dedicación e o papel dos Diputados son a participación en Ponencias de Proxectos de Ley e as intervencións.

Os datos poden consultarse na páxina web do Congreso http://www.congreso.es/ pero no cadro coloco os meu datos en comparación ós compañeiros que me precederon. A maioría das miñas intervencións foron sobre asuntos relacionados con Ferrol e omarca: o sector naval, a reindustrialización e o Plan Ferrol, o Hospital Naval, o Colexío Juán de Lángara etc.

En relación ás Ponencias, fun Ponente de 6 Proxectos de Ley, entre os que se atopan 3 que modifican lexislación social que deu lugar ás Folgas Xerais contra o Goberno de Aznar; a restitución no Estatuto dos traballadores da idade de xubilación ós 65 anos, a integración do Réxime Especial Agrario no Réxime Especial de Traballadores autónomos ou a Ley de Control da Subcontratación no Sector da Construcción.

BALANCE DA LEXISLATURA - introducción -

Quedan poucas semanas de lexislatura, está a piques de rematar a actividade parlamentaria e creo que compre facer un balance da lexislatura.
Son moitas as cousas que pasaron, moito o traballo que fixemos e moitos os puntos de vista dende os que se poden analizar os resultados, polo que, para non aburrir cunha entrada demasiado longa farei unha serie, tentando tratar tema a tema por separado.
Tamén vos invito a preguntar ou suxerir asuntos sobre os que credes necesaria explicación ou ampliación pola miña parte.


COMENZO POLO MEU BLOG
O primeiro balance fareino sobre este novo medio de comunicación que estou utilizando, o meu Blog persoal. Certamente as miñas espectativas víronse amplamente sobrepasadas, poido confesarvos que me lee máis xente aquí que nos periódicos, (máis de 10.000 persoas) coa ventaxa de que aquí expresome coas miñas verbas sen someterme ás lexítimas interpretacións periodísticas. Pero bueno, o máis importante é que este e un medio directo de comunicación entre os cidadáns e os representantes políticos.

Tamén puiden comprobar que a inmensa maioría dos comentarios, todos salvo un par deles, son respectuosos e procedentes. Con uns estou dacordo e con outros non, pero todos reflicten realidades, xeitos de pensar e motivacións lexítimas e comprensibles.

Aquí compre tamén un comentario sobre a cuestión do anonimato, en principio pacerera que a xente que comenta, se esconde detras dun falso nome para ocultarse. Eu non o percibo así, ó fin e ó cabo si se pon o nome e apelidos, seguramente eu non coñecería á maioría, creo que o propio uso deste medio tan dinámico leva a que ó traveso da participación os internautas construan unha persoalidade que quizais non se corresponde coa súa imaxe cotián. Por eso creo que ese anonimato, máxime cando non supón como teño dito, escondite de ningunha falla de respecto, é un ámbito de creación de persoalidades privadas que favorece a comunicación. Non quero con esto animar tal práctica, pero tampouco aceptarei que se condene sen argumentos.

Foron polo tanto máis de 10.000 visitas en 14 meses, case 350 comentarios, e sucederon ademais neste blog algunhas cousas curiosas. Por exemplo aquí anticipei que Australia nos concedería os contratos de Navantia, ou que teríamos financiación para a conexión por Ferrocarril ó Porto de Caneliñas.

Pois ben, neste comentario vou facer tamén unha premonición que quedará escrita e datada, é moi arriscada, e admito de antemán unha marxe de erro, pero creo que o resultado das eleccións xerais de marzo rondará os 171 deputados para o Partido Socialista. Non é só unha intuición, é o resultado dunha análise das espectactivas electorais, do reparto por provincias e da situación a día de hoxe dos dous grandes partidos. Pode que me equivoque, pero espero que sexa por defecto.

LA COMPENSACIÓN DEL ESTADO A FERROL POR LOS TERRENOS DE DEFENSA AUMENTA EN LOS PRESUPUESTOS DEL ESTADO DE 2008

(texto nota de prensa)

CARRO DESTACA QUE LA COMPENSACIÓN DEL ESTADO A FERROL POR LOS TERRENOS DE DEFENSA AUMENTA EN LOS PRESUPUESTOS DEL ESTADO DE 2008

En 2008 Ferrol percibirá 550.000 euros por este concepto


El diputado socialista ferrolano Xavier Carro destaca que los Presupuestos Generales del Estado 2008 destinan a Ferrol 550.000 euros como compensación económica por los terrenos que Defensa utiliza para instalaciones militares.

De esta forma, señala que esta compensación aumenta respecto a la que Ferrol recibió por este motivo en 2007 (500.000 euros).

Este incremento se debe a la aprobación de la enmienda que por este concepto presenta Xavier Carro en los sucesivos Presupuestos del Estado desde el ejercicio 2005 y a la aprobación, a mayores, de una transaccional durante el debate de los Presupuestos en Comisión. En total, se ha aprobado una compensación de 4´5 millones de euros para distintos Ayuntamientos, de los que Ferrol recibirá 550.000.

Carro se muestra satisfecho por este logro y sostiene que “una vez más, el trabajo parlamentario y la buena coordinación con el Ayuntamiento de Ferrol han permitido obtener resultados positivos para los ciudadanos ferrolanos”.

En este sentido, recuerda la consecución durante esta legislatura de otros logros para Ferrol como la puesta en marcha del convenio urbanístico de Defensa con el Ayuntamiento, el pago del IBI que Defensa adeudaba a Ferrol y el reconocimiento para el abono anual a futuro por la actividad industrial que Navantia realiza en suelo de Defensa y las ayudas de reindustrialización.

O primo de Rajoy

Cando vin na tele as imáxenes de Rajoy ninguneando o CAMBIO CLIMATICO, pensei que era un montaxe, de feito pensei que ante o tono de humor do vídeo "Con Z de Zapatero", Rajoy intentara superar ó Presidente en sentido do humor. ¡Eh, claro está! ¿Que supera a reirse do teu propio guiñol?, Ser máis absurdo que o guiñol mesmo.

Certamente os guionistas do guiñoles deben estar preocupados, ¡Rajoy compite có noso espacio mediático!

Bromas aparte, non acado a entender en que estaría pensando este home nese momento, a quen queria agradar coas súas palabras, que mensaxe quería transmitir. Como é posible que unha persoa que aspira a ser Presidente do goberno, despache un asunto como este cunha gracia tan absurda.

Imaxinade o que significa presidir un país, ¿A que primo preguntaría Rajoy si ten que tomar decisións sobre o futuro da Seguridade Social, sobre o Salario Mínimo, sobre a Sanidade ou a Vivenda? ¿Terá primos para todo?

PRESUPOSTOS XERAIS DO ESTADO 2008

Contia (en miles de €)
Mº de Fomento 46.962,76
Mº de Medio Ambiente 26.498,00
Puertos del Estado 18.392,00
Total infraestructuras 91.852,76
Mº de Defensa 64.323,35
Total inversiones 156.176,00
Mº de Industria
(reindustrialización) 47.430,00
TOTAL 203.606,11

Convenio Concello de Ferrol-Ministerio de Defensa e pago do IBI de Navantia

Hoxe resolvéronse dous importantes contenciosos que a cidade de Ferrol mantiña có Ministerio de Defensa. A solución foi posible gracias a un novo xeito de xestionar e de ser do Concello de Ferrol, do seu Alcalde Vicente Irisarri, polo traballo de intermediación que me correspondeu asumir e pola dilixencia do Ministerio de Defensa.

Axunto a nota de prensa correspondente:

Durante una reunión mantenida esta mañana en el Ministerio

DEFENSA CONFIRMA A XAVIER CARRO LA FIRMA DEFINITIVA DEL CONVENIO URBANÍSTICO CON FERROL Y SU REMISIÓN
“HOY MISMO” AL AYUNTAMIENTO

El diputado socialista ferrolano destaca que “en 3 meses hemos resuelto lo que Juncal fue incapaz de hacer en 3 años”

Durante una entrevista mantenida esta mañana en el Ministerio de Defensa, el Director General de Infraestructuras del Ministerio, D. Jaime Jesús Denis Zambrana, ha confirmado al diputado socialista ferrolano Xavier Carro que “hoy mismo” Defensa firma de forma definitiva el Convenio urbanístico con Ferrol y lo remite de manera urgente al Ayuntamiento para que éste pueda comenzar su aplicación.

Este Convenio permitirá la construcción de viviendas y otras dotaciones en el antigüo cuartel Sanchez Aguilera, lo que supone el desarrollo de una importante zona de la ciudad que conecta la plaza de España con la entrada por Catabais.

Carro sostiene que “ el anterior gobierno del PP en Ferrol, con Juncal a la cabeza, demostró durante 3 años su incompetencia para poner en marcha este convenio, incumpliendo además su parte respecto a la tramitación administrativa que debía realizar el Ayuntamiento”.

Por el contrario, destaca que el trabajo desarrollado por el propio diputado en el Ministerio y la buena coordinación con el actual Ayuntamiento de Ferrol y su alcalde, Vicente Irisarri, han hecho posible que “en 3 meses hayamos resuelto lo que Juncal fue incapaz de hacer en 3 años”.

Carro destaca además la “celeridad” con que se está resolviendo este asunto, de forma que Defensa ha asegurado que a lo largo del día de hoy remitirá el convenio firmado al Ayuntamiento, sin esperar a realizar acto oficial alguno porque “lo importante es hacerlo realidad cuanto antes”.

El diputado socialista recuerda además que el pasado mes de junio el Ministro de Defensa visitó Ferrol para la firma del convenio de cesión del Hospital Naval al SERGAS.

“Este es un nuevo tiempo para Ferrol en el que las Administraciones colaboran y resuelven los problemas”-señala. Carro contrapone este nuevo estilo de Gobierno y de gestión pública a la actitud de confrontación de la anterior Administración municipal del PP”.

DEFENSA CONFIRMA A XAVIER CARRO QUE EN LOS PRÓXIMOS DÍAS EL AYUNTAMIENTO DE FERROL RECIBIRÁ EL INGRESO BANCARIO POR EL IBI QUE EL MINISTERIO ADEUDABA A FERROL

Defensa ha entregado al diputado socialista copia de las órdenes de pago

Después del acuerdo alcanzado en el mes de julio entre Defensa y el Ayuntamiento de Ferrol -mediante en cual defensa reconocía su deuda al tiempo que el Ayuntamiento retiraba los procesos judiciales y de embargo en marcha-, con fecha de ayer se han emitido las órdenes de pago correspondientes a las anualidades 2002, 2003 y 2004, de forma que en los próximos días será ingresado en la cuenta del Ayuntamiento de Ferrol algo más de 1.053.425 euros.

Carro señala que con este pago Defensa cumple su parte del compromiso del mes de julio, resolviendo un contencioso que el anterior alcalde había planteado en términos judiciales. Además, destaca que el pago de estas cantidades no es una actuación puntual sino que supone el reconocimiento y abono anual a futuro de la cantidad que por el IBI corresponda a la actividad industrial que Navantia realiza en suelo de Defensa. Ello supondrá un ingreso adicional fijo para las arcas municipales.

“Una vez más se demuestra que el diálogo y la colaboración entre Administraciones es más eficaz que la confrontación”. “Juncal, tras una pretendida apariencia de firmeza que justificaba como defensa de los intereses de Ferrol, solo escondía la estrategia de crispación del PP”. “El resultado de esta ecuación fue durante la legislatura anterior la parálisis e incompetencia política, que ha perjudicado gravemente a los ciudadanos de Ferrol –sostiene el diputado socialista.

"Señoritos voraces"

Recomendo a lectura do artigo de Suso de Toro publicado no Pais do Domingo día 9 baixo o título "Señoritos voraces".

Recomendo este artigo e felicito dende este modesto Blog a Suso de Toro pola súa valentía. Eu tamén creo que hai un poder fáctico en Galicia no entorno de determinadas persoas, empresas ou familias que levan mandando en Galicia cando menos dende a guerra civil. Foilles ben durante a dictadura e foilles ben durante o Goberno de Fraga máis preocupado en defender eses estertores deses poderes económico-señoritos que de construir unha Galicia viable cara ó futuro.

Son os mesmos que non soportan que un novo Goberno sen ataduras tome as rendas democráticas do poder e tome decisións sen contar con eles. Téñolle oido a algún destes nos actos oficiais que frecuentan "quienes son estos chiquillos para decir lo que hay que hacer".

Inicio do curso...

Xa non estamos en tempos de inventar refrans, pero certamente si "marzo marzolo, turbón e raiolo", setembro merece un refrán referido ó inicio do curso, político, escolar, etc. Quizais "setembro ten por uso, o comenzo de curso".

Xa sei que non é moi bon pero un refran leva centos de anos facerse...

Resulta interesante e instructivo ver como inicia este curso cada persoeiro, todos intentando colarse nalgún titular.

Rajoy o pobre non da arrancado, hai moita xente tirándolle da chaqueta.

En Galicia Nuñez Feijoó segue có Presidente Touriño a extratexia de Rajoy con Zapatero, o menosprezo persoal. Onte chamoulle "presidentiño". Menos mal que os galegos vemos nos "iños" certa cadencia afectiva e por eso non llo tomamos moi a mal, pero alguén tería que decirlle ó "lider" dos populares galegos que a Rajoy foille moi mal esa leria, porque insulta ou menoscaba quen pode e non quen quere.¨. É como si dende este blog e con esta prosa tan básica lle chamara eu escritorciño a Saramago

Mais cousas insostibles, o alumeado público

Levamos demasiados anos facendo "política de farolas", si, as farolas foron neste pais arma política moi potente. Unha farola extratéxicamente ubicada no tempo e no territorio era garantia de fidelidade electoral.

Vista Galicia dende o aire de noite, non se perciben vilas e cidades, todo parece unha gran urbe. Dende Manzaneda a Ortigueira unha soa cidade, unha ringleira de lucerios que permiten ós cidadáns andar de noite pola leiras e ós animais nouturnos deambular pola terra sen medo a tropezar cun carabullo.

Estes días ando de viaxe por Asturias e lin no períodico La Nueva España unha información sobre a contaminación lumínica. Ia acompañada dun mapa que certificaba a miña teoría, Galicia ten máis intensidade e máis extensión de luz que Cataluña ou Madrid.

Outros paises europeos, como Inglaterra están tomando este asunto moi en serio, esixen que o alumeado público, e os anunciós non reflicten luz cara ó ceo, utilizan sistemas automáticos de detección de paso de persoas con encendido automático en zonas ruais, e limitan a potencia e a concentración de luz nas zonas urbanas.

Creo que debemos tomarnos este asunto tan en serio como os nosos veciños, cós que lindamos ó norte, mar por medio, non só para que os astrónomos poidan ver as estrelas, senón sobre todo porque a enerxía é cara, supón unha parte importante dos gastos dos concellos, producila ten efectos negativos sobre o medio ambiente e ademais resulta obsceno manter toda a noite encendido semellante lucerío.

Galicia insostible

Preocúpame imaxinar o pais que estamos construindo. Estamos inmersos nunha especie de carreira de investimentos, infraestructuras, cemento e megalomanías diversas nun pais que apenas ten tres millóns de habitantes, e polo tanto unhas capacidades de recadación tributaria limitada.

Recentemente falando cunha amiga holandesa que estaba de vacacións en Cedeira comentamos a iniciativa do Presidente Zapatero de apoiar a natalidade con 2500€ por fillo. Chocoume que ela o primeiro que se lle veu á cabeza foi "son moitos cartos" ¿de donde ides sacalos? ¿que imposto van subir?.

Expliqueille que se financiará con parte do superavit presupostario, pero o importante da reflexión da miña amiga é a preocupación pola sostenibilidade do sistema. Holanda é un pais pequeno e cando un goberno se plantexa unha iniciativa costosa a cidadanía reacciona esixindo explicacións sobre de donde van vir os cartos.

En España non é así, e en Galicia menos. Quizais sexa pola falla de conciencia colectiva en relacción ós impostos, quizais porque pasamos xeneracións de arbitrariedade tributaria (durante a dictadura o imposto máis importante era o da gasolina, e o IVA e o IRPF non existian, son inventos recentes), quizais polos fondos europeos que distorsionaron a percepción da relación entre impostos e investimentos e servicios públicos. O certo é que a nosoutros non nos preocupa de donde terán que sair os cartos para manter os servicios e o mantimento das infraestructuras.

Galicia está poñendo en marcha algúns proxectos de dificil sostenibilidade, e seguimos mantendo outros que levan anos dando perdas ¿non se vos ocorre ningún?

INVÍTOVOS A QUE ME COMENTEDES INICIATIVAS POLÍTICAS RECENTES OU PRETÉRITAS OU INFRAESTRUCTURAS QUE PODEN RESULTAR INSOSTIBLES.

Eu direi algunhas en vindeiros comentarios.

Morreu Franco, unha vez máis

Onte, o Concello de Cedeira derrubou o monolito que o exalcalde Leopoldo Rubido ergueu no ano 1977 en "honor" ó xeneralísimo. A disculpa foi a construcción do espigón de abrigo, pero adamais aprobeitaron a ocasión para facer fillo predilecto ó ministro franquista que iniciou a obra.

Ian aló 30 anos, e miles de comentarios e desexos de si se tirará, non se tirará, si que pasaría si se tira, que si tal e cual. Póis ó final tirouso e non pasou nada, porque o que parece imposible deixa de selo cando se converte en realidade.

Esa tarde estábamos o Alcalde Vergara, eu e outra xente no cafe A Marina e chegou un vello mariñeiro, fillo dun fusilado cando a guerra por un fascista local, púxolle a man no hombro a Vergara e díxolle:

"Alcalde, xa se ve máis claridade"

Rajoy e a Ley electoral

Derrotado Rajoy no Debate do Estado da Nación, dedícase ultimamente, e xa era hora, a presentar propostas sobre materias diversas, supoño que na idea de que o ratista Juán Costa, vaia tomando nota para o programa electoral.

A semán pasada fixo unha proposta sobre política económica e fiscal. Non tibo moito éxito, xa que despois de afirmar no Debate que a economía vai ben gracias ó Goberno anterior, porque segundo él nada se fixo nesta lexislatura, non parece que teña moita credibilidade para presentar grandes novedades. Pero ademais é que non se atreven a dicir, nesta materia e noutras, o que realmente pensan. Por exemplo acusan ó Goberno de interferir na economía, pero non falan do proceso de privatizacións polo que colocaron ós seus amigos nas direccións de grandes empresas có obxecto de manter o "poder real", o económico máis alo das convocatorias e resultados electorais.

En materia de economía, estando ademais tan recente o aterraxe de Rato non ten Rajoy moito que dicir, quizais por esto se está a ocupar da Ley Electoral.

Escoitado tanto ó PP como ós máis variopintos tertulianos veraniegos, teño a sensación de que levamos 30 anos de democracia para nada, xa que parece como si tódolos resultados electorais fosen ata o de agora ilexítimos.

Pero bueno, imos analizar con detenimento a materia. Primeiro respostemos á pregunta:
¿Ten o noso sistema electoral algun efecto perverso que necesitemos remediar?

Para Rajoy é o tema das maiorías parlamentarias compostas por varios partidos. En calquera caso esta cuestión non se resolve cunha Ley, nin coa limitación de gobernar ós que non acaden o 30%. Dependendo do ámbito podemos facer que algunhas institucións sexan ingobernables. Porque o asunto non é só saber quen é Presidente ou Alcalde, é que si defendemos unhas institucións democráticas logo terán que ser os Parlamentos ou as Corporacións os que aproben as cousas por maioría. ¿E como se fai esto si quen preside non ten maioría parlamentar? ¡Con pactos!.

Imaxinade na Xunta de Galicia, o PP tería a Presidencia da Xunta, pero para cada iniciativa de Goberno debería pactar có PSOE ou có BNG, ¿E si non hai pacto? ¿Repetiríamos as eleccións ata que alguén ganara por maioría absoluta?. Penso que é unha temeridade.

Si hai outros efectos perversos da Ley electoral, dos que o PP non fala. ¿Porque costa máis votos un escano en A Coruña ou Pontevedra que en Lugo ou Ourense?. Si a asinación de escanos fora proporcional pura, o PP en Galicia non tería 37 escanos, tería menos, e incluso o expresidente Fraga non houbera ganado algunha das eleccións que gañou.

Simplemente creo que a proposta de Rajoy non é honesta, está pensada só para deslexitimar os pactos que os perxudican e para transmitir a perversa falacia de que son máis lexítimos unhos gobernos que outros.

Pois non, os pactos entre partidos son lexítimos, e digo máis, democráticamente desexables. Dentro da esquerda ou da dereita pode haber sensibilidades políticas distintas que confrontan as súas propostas donde toca, nas eleccións e fronte ós cidadáns, e logo os partidos deben facer gobernables as institucións conformando maiorías estables suficientes, ben en solitario si os cidadáns lle outrgan maiorías suficientes ou ben a traves de pactos de goberno explícitos e claros.
Outro modelo é o do bipartidismo Americano donde asistimos ó triste espectáculo mediático das precampañas de recaudación de fondos, proceso que coloca a tódolos contendientes sometidos ó poder económico e non á vontade dos cidadáns.

Finalmente, a pesares de que efectivamente o noso sistema electoral, igual que todos, teñen desaxustes, eu non son partidario de grandes modificacións. Non nego a posibilidade de pequenos cambios, pero non creo nas maiorías automáticas forzadas pola lei, nin nas segundas voltas Ad Personan.

O noso sistema electoral elaborouse durante a transición (que por certo tanto alaba Rajoy, e tanto acusa a Zapatero de querer romper), para permitir maiorias con certa facilidade e ó mesmo tempo dar protagonismo a determinados partidos de ámbito autonómico que resultaban, e seguen resultando fundamentais para o funcionamento do Estado.

Só poido concluir que a proposta de Rajoy soa á actitude infantil dun neno que perde nun xogo e pretende modificar as normas para poder gañar. Mal rollo.

Crónica do Debate do Estado da Nación

Antes do debate existían tres escearios posibles, que Zapatero ganara claramente, que Rajoy ganara claramente ou que o resultado fora de empate. Destas tres opcións a Zapatero só lle servía a primeira, mentres que Rajoy ganaría tanto en caso de empate como de clara victoria.

O lider do PP partía, xa que logo, con ventaxa, e ademais contaba coa súa arma máis mortífera: o aire de menosprecio cara ó Presidente do Goberno.

Comenzou o Debate cunha intervención de Zapatero na que foi explicando con eficacia os logros do Goberno, especialmente destacables en emprego, situación económica, mellora da protección social e mellora dos dereitos dos cidadáns. Acadou o momento máis rotundo cando afirmou que nesta lexislatura demostrouse que se pode crear riqueza e distribuir os beneficios do crecemento simultaneamente, e que incluso é a propia distribución da riqueza a que fortalece o crecemento.

Na súa primeira intervención o Presidente fixou posición sobre o terrorismo, afirmou que rematará a lexislatura, marcou as prioridades para a vindeira lexislatura e comprometeu unha medida concreta en beneficio das familias, segundo dixo, porque o debate debe servir ós cidadáns e non só á confrontación política.

Rajoy entrou a matar dende o principio, desacreditando os éxitos económicos do Goberno e atribuíndollos á inercia do Goberno Aznar, e acusando ó Goberno de non ter criterio, de non ter un Plan de Acción, en definitiva de non gobernar. Ó mesmo tempo, e dun xeito claramente contradictorio có anterior, acusou ó Goberno de crear novos problemas coa súa acción en política territorial, política exterior e sobre todo có terrorismo. Neste asunto Rajoy superou tódolos límites esixibles ó senso común, acusou ó Presidente de mentir, de pactar con ETA ás agachadas, de entregar Navarra etc. E como proba de todo esto pideu as actas das negociacións con ETA. Teño que confesar que pensei que él mesmo aportaría tales documentos no transcurso do debate, pero non o fixo. O porque non o sei, pode ser que as teña e non quixera facelo, quizais para deixar que un medio de comunicación nos ilustre coa súa vindeira campaña unha vez que está rematado o 11M, pero si non as ten ¿Que senso ten reclamalas?

Sobre as actas quero poñer un simil laboral, imaxinade as actas de negociación dun Convenio que finalmente as partes non asinan, ¿para que valen?¿que máis da o que digan? Si ó final non houbo acordo son papel mollado, poden recoller ou non acordos parciais, poden recoller ou non os desacordos que diron lugar á ruptura, pero non serven para nada porque o proceso acabou sen acordo. En calquera caso, si tales documentos existen, en calquera país normal ese tipo de documentos tardarían 50 anos en desclasificarse. ¿Como pode unha persoa que aspira a ser Presidente do Goberno facer tan irresponsable petición?

Non me sorprendeu a dureza, incluso a mala educación de Rajoy, pero non poido entender como despois de salvar os muebles nas eleccións municipais e autonómicas gracias a Madrid e Valencia, non aprobeitou este debate para presentarse ante os cidadáns como unha alternativa de goberno. Non fixo nin unha soa proposta, non ofreceu ó goberno nin un só consenso en materia algunha, simplemente renunciou voluntariamente a liderar unha alternativa de goberno.

Nas réplicas Zapatero estibo brillante, empezou por baixar a Rajoy do seu pedestal, dende o que tanta mofa ten feito do Presidente, colocouno ante a súa crua realidade, díxolle que o seu estilo era faltón, e calificouno como un político gris do que naide recorda ningunha iniciativa destacable dende os distintos postos que ocupou, só lle recoñeceu un record, chegar a unhas eleccións cunha maioría absoluta e pasar á oposición. "Quen é vostede para dar leccións de nada a este goberno e a este Presidente".

Unha vez embaixo do pedestal da insolencia Rajoy xa era vulnerable, e Zapatero puxo en evidencia durante as réplicas que o lider da oposición nin manexa os datos económicos, nin conoce a acción do Goberno máis aló de varios tópicos, e o peor, que carece absolutamente de alternativa. Cada novo turno confirmaba a tendencia dun Rajoy derrotado e desorientado fronte a un Zapatero seguro e convincente.

Finalmente Rajoy perdeu a ocasión de ofrecer ó goberno un consenso sobre o terrorismo ainda que fora condicionado, de esixir cambios concretos nas políticas do Goberno, e sobre todo perdeu a ocasión de presentar propostas ante os cidadáns. Só soubo falar de medos, de rencores, de odios, de pasado e de crispación.

Os medios de comunicación dirán o que queiran, algúns xa tiñan escritas as crónicas antes do debate, outros para non verse obrigados a mentir dirán que o debate tibo pouco interes e dedicarán espacios mínimos nas súas páxinas, pero os que estibemos alí sabemos o que pasou.

Para rematar quero facer mención ás palabras de Zapatero sobre os asteleiros, explicou o que se fixo, o acordo cós sindicatos e con Europa, as medidas de reindustrialización e a consecución dos contratos con Austrália. Nese momento este modesto diputado ferrolano aplaudeu ó Presidente posto en pé.

Navantia consegue dous contratos coa Armada Australiana

Hoxe confirmouse unha gran noticia, Navantia gañou os dous concursos ós que se presentaba en Australia, un para a construcción de dous Buques de Proxección Estratéxica e outro para o deseño e a inxeniería de tres Fragatas que se construirán en Australia.

Gañamos os concursos fronte a EEUU e Francia, segundo declararon fontes australianas por ofrecer a mellor relación calidade-precio.

Estou seguro que pesaron moitos factores, pero especialmente a constatación de que as Fragatas españolas e as que se fixeron para Noruega acadan puntuacións de calidade superiores ás americanas.

Os novos contratos supoñen incorporar a Australia, un pais emerxente no entorno do Pacífico sur, á carteira de clientes de Navantia, xerando unha dependencia tecnolóxica e económica importantísima que non imaxinábamos posible fai unhos anos. Australia esá ampliando a súa capacidade de defensa marítima, e dadas as súas dimensións seguramente este contrato non será o último.

Son case catro anos de traballo cada barco, pódense facer simultaneamente ou non, pero en calquera caso ocuparan ás plantillas actuais tanto fixas como subcontratadas durante máis de catro anos.

¿Lembrades cando dixen no Congreso que si gañábamos os contratos de Australia necesitaríamos as instalacións de Fene, e por eso non podíamos privatizar o asteleiro e prescindir del? Algunha información tiña entón, pero agora poido dicir que tiña ademais razón.

VENRES 15 ÁS 20,30 TODOS Ó AUDITORIO MUNICIPAL DE CEDEIRA

Mañán venres ás oito e media da tarde, os tres partidos que formarán o novo Goberno en Cedeira presentarán nun acto público o documento que asinaran para dar corpo ó Pacto de Goberno. Neste documento trázanse os obxectivos programáticos e concrétase como será o reparto de competencias dentro do Concello.

Sen dúbida un acto histórico que marca un novo estilo de gobernar, un novo xeito de relaccionarse cós cidadáns. Creedeme si vos digo que non se trata dunha cuestións menor. Contarei unha anécdota:

O día da festa socialista de peche de campaña recibín varias chamadas ó movil de veciños de Cedeira que me dician, "gostaríame estar ahi con vosoutros, teredes o meu voto, pero non poido ir porque me poden ver, e neste pobo xa sabes".

Nun punto do documento do Pacto de Goberno di:

"Aspiramos a conseguir unha sociedade madura, na que o dereito non se confunda co favor nin o respecto co medo".

Para facer certo este principio fago dende aquí un chamamento a todos e a todas a asistir ó acto, tanto ós que apoiaron có seu voto a algunha das forzas que constituen o pacto como ós que optaron polo Partido Popular. Non é un acto partidario, é un compromiso ante tódolos cidadáns. O novo Goberno será o Goberno de todos e todos deben sentirse representados por él.

Pacto de Goberno de Progreso en Cedeira

Está cerrado un pacto de goberno en Cedeira entre o PSdeG-PSOE, BNG e TEGA, despois de varios días de negociación. Como tódalas negociacións foi complexa e xogaron nela factores de fondo e de forma, así como xogos de confianzas máis ou menos intensas.

Ata aquí todo normal, pero quixera destacar dous aspectos que me parecen importantes, en primeiro lugar o inicio da negociación. No primeiro contacto que o PSOE mantivo cós dous grupos falouse do modelo de goberno, con coincidencias plenas en canto á necesidade de imprimir á actividade Municipal un dinamismo que ten perdido nos últimos anos, e ningunha formación puxo condicións previas nin se fixeron peticións concretas de áreas de goberno.

O outro aspecto que quero destacar é que o acordo se presentará e explicará publicamente nun acto aberto ós cidadáns o vindeiro venres no Auditorio municipal, donde se porán a dispor dos presentes copias do texto que da lugar ó Pacto de Goberno. Será polo tanto a primeira vez que un acontecemento así se produce en Cedeira e penso que representa ben ás claras a vontade de transparencia das forzas asinantes.

Onte á tarde pechábase o acordo ó tempo que o actual Alcalde en funcións viaxaba cara a Roma para se entrevistar có Papa e có embaixador no Vaticano, ¡uf! de que douas cuitas nos libramos.

REGANOSA, non debe imperar o interés privado sobre a legalidade

Onte gravamos un debate en LOCALIA sobre REGANOSA, podedes velo hoxe, pero gustaríame dicir algunhas cousas, porque creo que compre poñer un pouco de orde e claridade neste asunto. Para esto empezarei por unha consideración previa, logo a miña posición, algunhas consideracións e finalmente propostas de futuro.

Unha consideración previa.
Durante o Goberno de Felipe Gonzalez, acordouse ubicar unha Planta de Gas no entorno do Cabo Prioriño, o que deu lugar ó proxecto do Porto Exterior que albergaría esta instalación. Máis tarde os Gobernos de Fraga e Aznar adoptaron dúas medidas nefastas para Ferrol e Comarca, unha, meter a Planta de Gas en Mugardos, e outra traer a Transcantábrica por Vilalba e non pola costa de Ortegal, para maior pleitesía ó lugar de nacemento do Ministro de Franco.

A miña posición
Penso que a Planta de Gas debería terse construido en Caneliñas, pero esa non é a realidade coa que nos atopamos cando chegamos ó goberno, polo que debemos garantir, en primeiro lugar que se cumpla a legalidade. Ningunha empresa privada, por poderosa que sexa, pode doblegar a legalidade nun Estado de Dereito, pero tampouco podemos permitir que a lexítima movilización social converta en verdades absolutas medias verdades ou aspectos que están pendentes de fallo xudicial.

Algunhas consideracións
Resulta evidente que hai un conflicto complexo e con elementos de seguridade, medioambientais, efectos sobre colectivos como os mariscadores, xudiciais etc. Pois ben debemos diseccionar cada un dos aspectos para non acabar en pura simplificación maniquea.

• En Materia de seguridade está primeiro a cuestión das distancias. Non parece que a cuestión sexa tan sinxela si tras dúas sentencias, ningunha delas entra na cuestión. É certo que a norma fala de distancias, pero tamén cabe a posibilidade de compensalas con medidas adicionais de seguridade. En todo caso corresponde ós Xuizes dictaminar sobre a cuestión.
• A principal preocupación é a posibilidade de explosión que denuncian os séus detractores. Neste aspecto confésome lego, sinto non poder tranquilizarvos, pero si confío en que a normativa européa, estatal e autonómica delimita altos maxes de seguridade.
• Tamén está a cuestión do Plan de Emerxencia Exterior, está por facer, e deberá facerse tal como a lei obriga, do mesmo xeito que un novo Estudo de Impacto Ambiental si a xusticia así o dictamina.
• No eido medioambiental a primeira cuestión é o tema da temperatura da auga. Cito aquí o estudio de Victoriano Urgorri que descarta efectos sobre o medio marino pola variación de temperatura, pero en todo caso poden establecerse mecanismos de vixilancia permanente no caso de que a Planta entre en funcionamento.
• Denúncianse efectos negativos sobre sobre o colectivos de mariscadores, debén evaluarse e compensarse si é o caso.
• Finalmente está un amplio abano de procedementos xudiciais, uns sobre o propio proceso de construcción da Planta e outro sobre a situación do Patrón Maior da Cofraría de Ferrol. Nesta materia non cabe outro remedio nin outra posición que esperar o resultado das sentencias.

Propostas de futuro

1. Dende as Administracións competentes debemos traballar para que se recupere a confianza, non debe caber a mínima dúbida de que as cousas se fan ben, de que se esixe o cumprimento da lei con tódalas consecuencias.
2. Hai que abordar cada aspecto de xeito concreto, e poñer en marcha solucións concertadas cós colectivos afectados.
3. Si as sentencias xudiciais obrigan a levar a cabo accións concretas de modificación da construcción, de implementación de medidas de seguridade, ou de paralización, as AAPP competentes deberán garantir o cumprimento das sentencias.
4. En calqueira caso os cidadáns deben saber que a Planta de Gas só entraría en funcionamento si se cumpre completamente coa legalidade.
5. Neste caso deberán poñerse en marcha mecanismos de seguimento sobre os posibles efectos medioambientais e de seguridade.

En definitiva, á vista das movilizacións e dos argumentos esgrimidos nos últimos días parece que estamos a falar dun país do terceiro mundo. Compre recuperar a confianza, abrir canles de solución do conflicto e estar preparados para asumir que quizais as verdades que pensamos inalterables non o son tanto. Preocúpame especialmente que se traslade unha imaxe de Ferrol como unha cidade en guerra. Non estamos a falar dun conflicto de curta duración, polo que non podemos plantexarnos como estratexia de futuro manter o actual clima de tensión indefinidamente.

Confío na capacidade dos dirixentes do movimento de protesta e tamén na solvencia e bó funcionamento das institucións, polo que estou convencido de que é posible reconducir o conflicto cara a un camiño de solución.

O PSOE sube o 51% dos votos na comarca, dende Mañón a Pontedeume

Tal como publica hoxe a Voz de Galicia, o O PSOE sube o 51% dos votos na comarca, dende Mañón a Pontedeume.

Evidentemente, nunhas eleccións municipais sempre xogan factores locais, polo que compre facer unha análise concreta concello a concello, pero ante un resultado tan claro parece que debe haber causas comúns.

A primeira e máis repetida é: "a inercia do poder na Deputación, na Xunta e no Goberno Central trasladase con forza ós concellos". Esto é certo sen dúbida, pero, por unha banda esto afectaría por igual a toda Galicia, ou a toda a provincia, e non foi así, e tamén esta mesma circunstancia poderia converterse nun lastre si estes gobernos estiberan mal considerados polos cidadáns.

Por esto creo que a formulación correcta deste fenómeno seria: "as políticas, as medidas, as solucións que os gobernos socialistas Central, Autonómico e da Deputación propoñen para Ferrol e comarca son percibidas positivamente polos cidadáns" .

Dende logo os socialistas asumimos este novo tempo cun enorme sentimento de responsabilidade, como dicia Vicente Irisarri fuxindo da política espectáculo e indo á raiz dos problemas para resolvelos. Este novo esceario permitiranos fortalecer o proceso de reindustrialización que temos iniciado, os investimentos en infraestructuras, desenvolver o Plan Ferrol que presentou o Presidente da Xunta recentemente e fortalecer a colaboración entre os concellos da comarca redinamizando a manconunidade e formulando políticas concertadas comarcalmente.

Hai moito traballo que facer, temos moitas ganas de facelo e para conseguilo necesitamos a axuda de todos, tamén de vosoutros internautas cós vosos consellos, críticas e suxerencias.

¡Pero home, ponte de pe!

Na presentación da súa candidatura, Vicente Irisarri contou unha anécdota. Resulta que un home na praia de Doniños perdeu pe e levouno a corrente, afogaba sen remedio, e ante os seus berros un socorrista foi na súa procura. Mentres o socorrista se acercaba o home ia cara ás rochas e o seu pánico aumentaba.

Ó achegarse a él o socorrista berroulle ¡Pero home, ponte de pe!. Efectivamente, contrariado coa instrucción tentou cós pes para atopar o chan, e a auga dáballe pola cintura.

Con esta anécdota ilustrou gráficamente Irisarri o que lle ven pasando a Ferrol (en sentido amplo, á comarca) que atemorizado polas crisis non é capaz de darse conta de que o futuro, a vida no caso da anécdota, está ó alcance, basta con que alguén teña o sangue fria de velo e de poñelo de pé.

Cando o oín pensei que si éramos capaces de comunicar esa mensaxe ós cidadáns de Ferrol teríamos un bó resultado electoral.

Ven a conto esta reflexión porque a confirmación desta miña teoría prodúcese có que publica o Diario de Ferrol no día de hoxe, "Rivera Arnoso dice que el electorado pasa la página de la reconversión naval".

Efectivamente os alcaldes de Ferrol e Fene mantiñan a tensión dos seus electorados có tema recurrente do Naval, incluso con este último episodio do Plan de Barreras o Propio Conselleiro de Industria andivo prometendo fume privatizado por do quier. Máis adiante na mesma noticia Rivera Arnoso amosa a súa incredulidade e acaba caendo no ridículo máis espantoso votándolle a culpa da perda das eleccións a un morto, o seu compañeiro e sempre respetado Pancho Allegue.

¿Que pasou logo en Ferrol e Fene?

SIMPLEMENTE QUE A XENTE DIXO NAS URNAS,
¡BASTA DE CHORAR E A TRABALLAR!

"lo mejor está por venir"

Así se despachaba Ana Pastor nun acto con Juncal

¡Frase premonitoria!, certamente o mellor está por vir precisamente porque Juncal deixará de ser Alcalde de Ferrol para dar paso a un socialista, a Vicente Irisarri, a un candidato con ganas de traballar, con contrastada capacidade de xestión e interlocución. Un candidato que se atreve a soñar un Ferrol mellor, sen complexos, sen victimismos, con esperanza e con futuro.

A Costeira do Bonito 2007

Nota de prensa enviada aos medios 0 9 de maio de 2007:


A petición del diputado socialista por A Coruña Xavier Carro

DEFENSA APOYARÁ CON BUQUES MEDICALIZADOS LAS TAREAS DE PESCA DE LA “COSTEIRA DO BONITO”

La flota de la Armada que acompañará a los boniteros gallegos cuenta con equipos médicos, quirófanos, especialistas en mecánica y electricidad y buceadores

El ministro de Defensa, José Antonio Alonso, ha explicado hoy en el Pleno del Congreso de los Diputados cuáles serán las tareas de colaboración de la Armada Española en la campaña de pesca del bonito en aguas atlánticas el próximo verano, a petición del diputado socialista por A Coruña Xavier Carro a la vista de la capital importancia que este asunto tiene para la sociedad y economía gallegas.

Tras recordar la relación que tradicionalmente han mantenido la Armada y la Marina con la pesquería española tradicional, así como el acuerdo conjunto entre los ministerios de Defensa y de Pesca para el control y vigilancia de los caladeros por parte de buques de la Armada, Alonso ha asegurado que la campaña del bonito, que tendrá lugar de junio a septiembre en un espacio que va desde las islas Azores hasta las costas irlandesas, estará apoyada por buques provistos de equipos médicos, quirófanos, especialistas en mecánica y electricidad y buceadores”. El ministro ha querido destacar que ésta es un cometido de la Armada “muy poco conocido pero muy valorado” por los pescadores, por lo que ha pedido a Xavier Carro que les “transmita tranquilidad a ellos y a sus familias”.

“A Costeira do Bonito”, como se conoce a este acontecimiento en Galicia, supondrá la movilización de más de 700 barcos y de cerca de 4.000 marineros del norte peninsular, que extraerán alrededor de 20.000 toneladas de bonito del norte este verano, como ha explicado Xavier Carro. Más allá de las enormes repercusiones económicas que este acontecimiento tiene para Galicia –como también para Asturias, Cantabria y País Vasco–, suponiendo en muchos casos la principal fuente de ingresos y de recursos pesqueros, Carro se ha interesado por las medidas de seguridad que la Armada desplegará para apoyar a esta flota de pequeño porte, más adaptada a la pesca de bajura.

El diputado gallego se ha mostrado satisfecho por el apoyo de Defensa en esta campaña, y ha remarcado que en esta ocasión, “la presencia de la Armada entre la flota bonitera contribuirá a reducir la angustia de la espera de los familiares”.

Nota sobre a incorporación do Hospital da Defensa de Ferrol á rede do SERGAS

Nota de prensa enviada aos medios o 9 de maio de 2007:


El ministro de Defensa, José Antonio Alonso, ha anunciado que la rúbrica tendrá lugar mañana en Santiago de Compostela

XAVIER CARRO CELEBRA LA FIRMA DEL CONVENIO POR EL QUE EL HOSPITAL DE LA DEFENSA DE FERROL SE INCORPORA A LA RED DEL SERGAS

El diputado socialista valora especialmente el importante incremento salarial que la incorporación supondrá para sus trabajadores

El Ministro de Defensa, José Antonio Alonso, ha anunciado hoy en el Pleno del Congreso de los Diputados la firma del convenio de transferencia del Hospital Básico de la Defensa de Ferrol al SERGAS, que tendrá lugar mañana jueves, 10 de mayo, en la Consellería de Sanidade de la Xunta de Galicia en Santiago de Compostela.

El diputado socialista ferrolano Xavier Carro se ha congratulado especialmente de esta decisión, ya que según ha dicho, “se despeja por fin la incógnita que pesaba sobre los trabajadores acerca de una hipotética decisión de cierre por parte de Defensa o de conversión de este hospital en otro tipo de instalación”. Para Carro la firma del convenio es una “excelente noticia”, puesto que “no sólo se confirma el mantenimiento de su uso como hospital, sino también que pertenecerá a la red pública del SERGAS, con el importante incremento salarial que ello supone para los trabajadores”.

Carro ha asegurado que en el proceso de integración del personal “se intentarán tener en cuenta todas las circunstancias particulares”, y en este sentido, ha dicho, “se están manteniendo ya contactos con sindicatos para cerrar los detalles de la situación laboral de los trabajadores”.
Para el diputado ferrolano, la incorporación del Hospital de la Defensa a la red sanitaria pública gallega supone también “el fortalecimiento del área sanitaria de Ferrol y del espacio que configuran los hospitales Arquitecto Marcide, Naval, Novoa Santos y el Centro de Minusválidos de Ferrol”, todos ellos situados en un radio de alrededor de un kilómetro. Además, según ha dicho Carro, “los ciudadanos serán los primeros beneficiarios de esta incorporación”, al no tratarse de un centro de nueva construcción sino de “un Hospital en funcionamiento y ya consolidado”, y que podría pasar de contar con 65 camas útiles, por su infrautilización militar, a disponer de alrededor de 230 en su uso público.

Ésta é a nota de prensa sobre o acordo co Grupo Mixto sobre Navantia

El Congreso aprueba la transacción socialista a la Proposición no de Ley sobre el conflicto de Navantia

El diputado por A Coruña Xavier Carro ha hecho hincapié en la necesidad de que los problemas de la empresa se resuelvan, en la medida de lo posible, en el ámbito de la negociación colectiva

La Comisión de Industria, Turismo y Comercio del Congreso de los Diputados ha aprobado hoy las transacciones del Grupo Socialista a la Proposición no de Ley relativa a la empresa Navantia presentada por el Grupo Mixto-BNG. Según el texto acordado por el diputado socialista por A Coruña Xavier Carro y por el nacionalista Francisco Rodríguez –Grupo Mixto–, el Congreso de los Diputados insta al Gobierno a: definir y mejorar, en el plazo más breve posible, el Plan Industrial para Navantia; reactivar la mesa de negociación sobre la Industria Auxiliar que quedó pendiente después de la firma del convenio colectivo; y, por último, mejorar la transparencia y objetividad de la política de subcontrataciones.

Para Xavier Carro, el nacimiento de Navantia de las cenizas de la antigua Izar, en 2004, “ha dado hasta la fecha resultados positivos”, ha dicho, “a pesar de todas las reticencias y problemas que surgen a raíz de una reestructuración organizativa que supuso la suma de astilleros de los ámbitos civil y militar”. Esas complicaciones nacieron, ha asegurado, “por los nuevos sistemas de aprovisionamiento, compras y contrataciones” derivadas del nuevo modelo de empresa, que, sin embargo, ha dicho, no han sido obstáculo para que Navantia haya experimentado en el último año “una importante reducción de pérdidas” –de los 136 millones de euros de 2005 a los 35 millones de euros de 2006– y que hayan tenido lugar “considerables mejoras en la carga de trabajo”.

Según el diputado socialista, el compromiso de redacción de un Plan Industrial para Navantia, pendiente desde el acuerdo de 2004 y una de las reclamaciones principales del Grupo Mixto en su PNL, “sigue vigente” aunque no se disponga todavía del documento, que se redactará, según ha asegurado, “en el plazo más breve posible” y “dentro de los procedimientos normales de trabajo con los sindicatos”. Esa carencia del documento físico, en palabras de Carro, “no significa falta alguna de objetivos, planificación y estrategia por parte de la compañía”.

Con respecto a las subcontrataciones, Carro considera que se está asistiendo a un “proceso de racionalización” de las mismas, puesto que en décadas pasadas se realizaban “sin ningún control ni justificación”. Según ha asegurado, las subcontrataciones tienen ahora un carácter “abierto y transparente, equiparable al de cualquier otro ámbito de la Administración Pública”.

En cualquier caso, Xavier Carro ha querido hacer hincapié en la necesidad de dejar a las partes implicadas actuar con mayor libertad y de no llevar al Congreso de los Diputados todos y cada uno de los conflictos que afectan a Navantia, que deberían resolverse, ha dicho, “en el ámbito de la negociación colectiva”. Carro ha concluido señalando que desde el Congreso se está transmitiendo “una imagen negativa que no se corresponde para nada con la realidad diaria de Navantia”.

Aprobado no Congreso a incorporación do Réxime Especial Agrario da Seguridade Social no Réxime Especial de Traballadores Autónmos

Adxúnto a nota de prensa que sacamos onte sobre esta cuestión

Nota de prensa 25 de abril de 2007


El Régimen Especial Agrario de la Seguridad Social se incorpora al Régimen de Trabajadores Autónomos

LOS TRABAJADORES AUTÓNOMOS AGRARIOS MEJORARÁN SUS NIVELES DE PROTECCIÓN SOCIAL SIN INCREMENTOS SUSTANCIALES DE SUS COTIZACIONES

El proyecto de ley, que beneficiará a 49.438 trabajadores agrarios gallegos, establece una reducción del 30% de la cuota para los cónyuges o descendientes del titular de la explotación menores de 40 años

La Comisión de Trabajo y Asuntos Sociales ha aprobado hoy por unanimidad el proyecto de ley por el que se procede a la integración de los trabajadores por cuenta propia del Régimen Especial Agrario de la Seguridad Social (REASS) en el Régimen Especial de la Seguridad Social de los Trabajadores Autónomos (RETA), del que ha sido ponente el diputado socialista por A Coruña Xavier Carro.

La integración del REASS en el RETA crea un sistema de cotización reducida para los trabajadores autónomos agrarios, equiparándoles en sus derechos y prestaciones a los demás trabajadores autónomos. Cabe señalar, a este respecto, que la entrada en vigor del Estatuto del Trabajo Autónomo, en un futuro inmediato, mejorará la protección social de los trabajadores por cuenta propia en general. Pero el incremento de prestaciones no tendrá como consecuencia un incremento sustancial de las cotizaciones de los trabajadores agrarios por cuenta propia, dado que se crea un sistema especial de cotización para este colectivo.

El proyecto de ley, de enorme importancia para Galicia, responde a un cambio de circunstancias tanto en las formas de trabajo y de vida en el campo como en lo relativo a los sistemas de protección de la Seguridad Social. El REASS nació en la pasada década de los 70, cuando el peso de la actividad agraria en la economía gallega era muy superior al actual. Debido a los bajos recursos generados por la actividad agraria, el sistema nació con una contribución atenuada y con unos niveles de protección también reducidos. En esta legislatura, tras varios avances en los últimos años, y en virtud de un proceso de diálogo social con los agentes económicos y sociales y, muy especialmente, con las organizaciones agrarias, el gobierno ha buscado un acuerdo que el actual proyecto de ley pretende ejecutar.

Se definen con mayor claridad los conceptos de trabajo autónomo agrario y de explotación agraria, introduciendo medidas que incentivan la incorporación de mujeres y jóvenes a la actividad agraria en las explotaciones familiares. De hecho, el proyecto de ley establece una reducción del 30% de la cuota que resulte de aplicar a la base de cotización que corresponda al tipo reducido del 18,75% para los cónyuges o descendientes del titular de

la explotación agraria que tengan 40 o menos años de edad en el momento de su incorporación al Régimen Especial Agrario entre la fecha de entrada en vigor de esta ley y el 31 de diciembre de 2007.

Como ha dictaminado el Consejo Económico y Social, se trata de “un modelo equilibrado”, que representa una considerable mejora de la protección social sin introducir incrementos sustanciales en las cotizaciones.

Al proyecto han sido presentadas 19 enmiendas. Se han aceptado dos de las planteadas por el Partido Popular, una de las cuales se refiere a la ampliación del plazo de elección por parte del trabajador de uno de los dos regimenes. En cuanto a las demás, el Grupo Socialista ha propuesto como transacciones las siguientes: que los hijos menores del titular de la explotación puedan ser contratados por cuenta ajena sin cotizar a la contingencia de desempleo –en coherencia con lo que en un futuro próximo recogerá el Estatuto del Trabajador Autónomo–; que se amplíen los derechos derivados de la relación conyugal a las parejas de hecho de forma análoga al tratamiento que en la Seguridad Social se aplique; que se amplíe de 3 a 5 años la duración de los beneficios de reducción de cuota para los cónyuges y descendientes menores de 40 años; y, por último, que se defina en términos más acordes con la actualidad del sector el concepto de explotación agraria.

Tal como ha explicado en su intervención el diputado socialista Xavier Carro, este proyecto de ley “convierte en realidad lo recogido en un acuerdo fruto del diálogo social”. Carro ha mostrado su satisfacción “por los 49.438 beneficiarios correspondientes a la Comunidad Autónoma de Galicia” de esta futura ley. Se trata, ha dicho, de “corregir una situación de discriminación” y de “dar a los trabajadores autónomos del sector agrario una oportunidad para que su actividad resulte rentable económicamente, junto con un nivel de protección social equivalente al resto de trabajadores”.

Adxunto a nota de prensa sobre a entrevista que mantivemos onte, Vicente Irisarri e máis eu, con Adolfo Hernández, de Defensa

El candidato socialista a la alcaldía de Ferrol y el diputado por A Coruña Xavier Carro se han entrevistado en Madrid con el gerente de Infraestructuras de Defensa Adolfo Hernández

VICENTE IRISARRI IMPULSA LA AGILIZACIÓN DEL CONVENIO ENTRE DEFENSA Y EL CONCELLO PARA EL USO PÚBLICO DE ANTIGUAS PROPIEDADES MILITARES

En el encuentro se ha planteado también el proyecto de abrir Ferrol al mar, para la realización del cual el Ministerio de Defensa se ha mostrado favorable


El candidato socialista a la alcaldía de Ferrol, Vicente Irisarri, y el diputado por A Coruña Xavier Carro han mantenido hoy en Madrid una reunión con el director gerente de Infraestructura y Equipamiento de la Defensa, Adolfo Hernández Lafuente, que ha girado entorno a la necesidad de agilizar el convenio con fecha de 2004 por el cuál el Ministerio de Defensa (entonces con Federico Trillo a la cabeza) se comprometió a entregar al Concello de Ferrol una serie de propiedades –entre ellas el acuartelamiento Sánchez Aguilera– con el objetivo de que el ayuntamiento los utilizase para la construcción de vivienda colectiva, espacios comerciales, etc.

Desde 2004, y como denuncia el PSdeG-PSOE, el Concello no ha cumplido todavía ese objetivo, retrasando la culminación de la tramitación administrativa. En este sentido, la representación socialista ferrolana ha solicitado del responsable de Defensa la firma del convenio sin que se demore más por causa de las elecciones. El responsable de Defensa se ha comprometido a que el convenio se cumpla de forma inmediata.

Posibilidad de un nuevo convenio
En lo referente a las propiedades que han quedado fuera del actual convenio, como el Observatorio Monte Ventoso o las Baterías de Costa, Vicente Irisarri planteó la posibilidad de iniciar las conversaciones para formalizar un nuevo convenio que incluya aprovechamientos no sólo urbanísticos, sino también medioambientales y de usos culturales. Defensa mostró su total conformidad con esta propuesta.

Proyecto de abrir Ferrol al mar
En la entrevista se ha planteado al Ministerio de Defensa, en segundo lugar, el proyecto de abrir Ferrol al mar, al que ha respondido favorablemente. Defensa y los socialistas están de acuerdo en realizar un estudio pormenorizado del proyecto, buscando conciliar los aspectos ligados a la seguridad de las zonas adscritas a la Defensa Nacional con los usos urbanos, pudiéndose contemplar incluso la creación de zonas de uso mixto.

Desde el Ministerio de Defensa se ha trasladado a la delegación socialista una posición favorable a este proceso, desde el punto de vista de que las instalaciones de Defensa puedan garantizar la seguridad a través de otros medios que no sean el de protegerse con una muralla. Ambas partes están de acuerdo en que si se desea que los arsenales de Ferrol sean Patrimonio de la Humanidad, esos arsenales han de ser visibles y disfrutables por la ciudadanía.

Irisarri y Hernández Lafuente coinciden en la necesidad de contar desde el principio de este proyecto con la participación de la Armada, dado que naturalmente su opinión es clave e imprescindible.

Transferencia del Juan de Lángara
Otro aspecto tratado en la reunión fue el referente al Colegio Juan de Lángara. El Ministerio mostró su total voluntad de transferirlo a la Xunta de Galicia para que el colegio pueda seguir funcionando como tal bajo competencia del Gobierno autonómico ya en el próximo curso académico. Con este fin, en fechas próximas se firmará el protocolo en términos similares al que facilitó el traspaso al SERGAS del Hospital Básico de la Defensa. Respecto a este último, el Ministerio de Defensa confirmó que antes del próximo 3 de mayo cumplirá su compromiso de firma del convenio definitivo por el cual el Hospital Naval de Ferrol se incorporará a la red de sanidad pública del SERGAS, manteniendo un uso compartido, civil y militar, en los próximos 75 años.

Por último, la en la entrevista se puso de manifiesto el interés por ambas partes de dotar a Ferrol de una residencia del ISFAS en el plazo más breve posible.
La reunión ha servido para abrir un canal de cooperación permanente entre el Concello de Ferrol y lo distintos departamentos del Ministerio de Defensa. En este sentido, se ha considerado la figura del Consorcio, con la participación de las distintas administraciones con competencias en estos temas, como un mecanismo adecuado para gestionar esta riqueza patrimonial.

Boicot do PP ó grupo PRISA, un peldaño máis

Lin con detenimento a intervención de Polanco froito da polémica. Nunha primeira lectura pensei que o motivo do cabreo do PP, que en todo caso non xustifica tal reacción, era a mención á Guerra Civil, pero logo decateime de que non, non se trata da exposición do comportamento do PP, que comparto plenamente có Sr Polanco, senón da afirmación final na que dí que teñen (o PP) tal ánsia de rebancha que si acadan o poder dan medo.

Esta é a verdadeira preocupación do PP, que os cidadáns lles collan medo.

A súa extratexia de cabreo, crispación, insulto e menosprecio pretende ocultar a acción de Goberno, e o certo é que o consegue en parte, pero tamén oculta a proposta política que a oposición debe contrapoñer ó Goberno. En definitiva non hai proposta nin proxecto político alternativo, só hai ameazas e caos.

Sí se ve esa ánsia de rebancha no actual PP a tódolos niveis.

Si que é certo que moitos votantes de dereita moderada ou de centro, que votaron por Aznar no 2000, dándolle a maioría absoluta como premio a unha lexislatura de diálogo social, de diálogo parlamentario e de bos resultados económicos xa recelaron dun Goberno que nos levou a unha guerra ilegal, que nos puxo no punto de mira do terrorismo internacional.

Recelaron dun Goberno que entre o día 11 e 14 de marzo minteu sobre o atentado de Madrid, e recelan dun partido que xunto con algun medio de comunicación manteñen ata o absurdo unha teoría conspirativa na que ETA, as forzas de seguridade do estado e o partido que entonces estaba na oposición "organizaron un vuelco electoral", como si os electores foran tontos ou susceptibles de seren enganados (esta creencia delátaos).

E convencidos desta presunta endeblez do electorado, que non comparto en absoluto, pretenden utilizar o terrorismo de ETA, que por certo está nos niveis máis baixos da súa historia en atentados, coaccións e kaleborroca, para producir no electorado outro "vuelco" que lles devolva o que pensan lles corresponde, non sei si por concesión divina derivada do nacional catolicismo.

Neste clima de loucura política, nada se pode decir con máis razón e con máis perigro para o PP, efectivamente, estanse a converter nun partido político que non transmite confianza ós cidadáns, senón medo, que non se percibe como capacitado para gobernar no interes xeral dos cidadáns senón có ánimo de rebancha, e ademais, que non ten un proxecto político claro, xa que incluso os seus postulados máis contumaces foron desmentidos polos feitos:

• Anunciaron ó principio da lexislatura paro deficit e corrupción có novo Goberno e hay máis emprego que nunca, superavit e a corrupción está especialmente nos concellos do PP e no urbanicidio.
• Rexeitaron o estatuto catalan e logo aceptaron o mesmo contido no andaluz, no balear e no aragones, deixando a Galicia sen reforma estatutaria por mor do escaso peso político de Nuñez Feijoo.
• Anunciaron un desastre para España por abandonar ós EEUU na guerra de Irak, e agora son americanos quenes non saben como sair do desastre.

Pero este asunto do boicot a PRISA representa cualitativamente un paso tan antidemocrático que case é antisistema. O peor é o motivo polo que xustifican o boicot, o motivo é a expresión por parte do Sr Polanco da súa opinión, din que un ataque ó PP; ¿cantos ataques recibe diariamente o Presidente do Goberno, o Sº de Organización do PSOE, Pepe Blanco ou o Mº Rubalcava en determinados medios?, e incluso o propio Mariano Rajoy a quen chaman Maricon-plejines, sen que naide se plantexe medida de presión algunha nin con eses medios nin cós seus donos, para máis señas a Conferencia Episcopal, con quen o Goberno está chegando a acordos incluso económicos sen que se nos pase pola cabeza poñer condicións de ningún tipo.

¿Quere esto dicir que os políticos, que representamos ós cidadáns debemos castigar a aqueles medios que non satisfacen o noso ego?¿Que clase de sociede se pode construir dende eses postulados?¿Como non van a ter medo os cidadáns a un Goberno dirixido con eses principios?¿Acaso sería unha volta ós telediarios de Urdazi?

Por favor, un pouco de sentidiño, en política pásanse momentos mellores e peores, e sempre nos parece que os medios non reflicten con exactitude o que pensamos ou facemos. Pero eche así, porque os medios son , ou deben ser autónomos do poder político, porque representan outros intereses, ás veces erixíndose en portavoces dunha "opinión pública" que non temos por que compartir, ás veces directamente en representación de grupos económicos ou ideolóxicos determinados, pero a xente ben che sabe o que hay, a xente sabe ler e entender. Son opinións ou opcións en todo caso que debemos respectar o mesmo que a opinión de calquera persoa individual.

Eu mesmo neste blog leo e publico comentarios que me critican persoalmente, a min, ó meu partido e ó Goberno que sustento como Diputado, pero como dicia nunha contestación a un comentario recente:

"Sempre detras dunha crítica hay unha parte de razón, por eso non só non me estorba ningún comentario neste blog, senón que maniféstome gratamente sorprendido polo tono e polo contido de todos eles"

Despéxase o futuro dos traballadores das Auxiliares de AsPontes e Meirama

Adxunto o texto da Proposición non de Lei aprobada onte na Comisión de Industria do Congreso, xunto cós tesxtos propostos polos grupos.

TRANSACCIÓN PRESENTADA POLO DEPUTADO DO PSOE XAVIER CARRO E APROBADA POR UNANIMIDADE:

“El Congreso de los Diputados insta al Gobierno a:

Mantener criterios, en relación a las prejubilaciones del personal de Compañías Auxiliares pertenecientes a las minas de lignito pardo, que permitan su incorporación a las empresas principales, siempre que reúnan los requisitos para su prejubilación al amparo del Plan del Carbón 2006-2012 y a través de acuerdos con los sindicatos.

Que dado que las minas gallegas de lignito pardo terminan su explotación extractiva el 31 de diciembre de 2007, se de prioridad a los proyectos empresariales presentados por Galicia, aprobando ayudas en su máxima intensidad, establecidas en el Plan, para todos los proyectos que cumplan los requisitos y así facilitar la instalación de nuevas industrias que posibiliten la recolocación de los excedentes mineros”.

PROPOSIÓN NON DE LEI PRESENTADA POLO BNG:

El congreso de los Diputados insta al Gobierno a:

- Realizar las actuaciones necesarias para incorporar a LIMEISA y a ENDESA GENERACIÓN de As Pontes a los trabajadores de las empresas auxiliares que puedan acceder a un prejubilación.

- Poner en marcha un Plan de recolocaciones para el resto del personal dentro del grupo ENDESA GENERACIÓN y del GRUPO UNIÓN FENOSA y dentro de un plan de empleo y reindustrialización de las zonas.

EMENDA PRESENTADA POLO PP:

El texto que se propone quedará redactado de la siguiente forma:

“El Congreso de los Diputados insta al Gobierno a que ante el cierre de las minas gallegas de lignito pardo de As Pontes y Cerdera, se da una salida no traumática para los trabajadores de las empresas auxiliares, con dos alternativas complementarias:

Que en el cupo de incorporaciones que recoge el denominado Plan Nacional de reserva estratégica del carbón 2006-2012 y el nuevo modelo de desarrollo integral sostenible de la comarcas mineras, se beneficien las subcontratas de las minas gallegas de lignito pardo, realizándose como mínimo, al igual que en el resto del Estado, cuatro incorporaciones por cada nueve bajas.

Que dado que las minas gallegas de lignito pardo terminan su explotación extractiva el 31 de diciembre de 2007, se de prioridad a los proyectos empresariales presentados por Galicia, aprobando ayudas en su máxima intensidad, establecidas en el Plan, para todos los proyectos que cumplan los requisitos y así facilitar la instalación de nuevas industrias que posibiliten la recolocación de los excedentes mineros”.


EMENDA PRESENTADA POLO PSOE:

“El Congreso de los Diputados insta al Gobierno a:

- Mantener los mismos criterios que en anterior Plan de Carbón (Plan MINER I) en relación a las prejubilaciones del personal, que pertenezcan al régimen de la minería, de Compañías Auxiliares, que se incorporen a las empresas principales a través de los acuerdos alcanzados entre LIMEISA y ENDESA GENERACIÓN con los sindicatos.

- Mantener los compromisos de reindustrialización para con las zonas afectadas por las reducciones de empleo, con el objetivo de favorecer la recuperación del empleo para los colectivos afectados y en general para el fortalecimiento del tejido productivo de la comarcas.”

Proxecto Integral de Desenvolvemento das comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal

O pasado luns o Presidente Touriño presentou o Proxecto Integral de Desenvolvemento das Comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal. Trátase dun proxecto que analiza as potencialidades socioeconómicas, delimita os sectores productivos susceptibles de xerar emprego e crecemento económico, dividíndoos en sectores soporte (naval e textil), sectores motores (eólico, turismo e loxíatico) e sectores de futuro con menor capacidade de xeración de emprego (biomasa, acuicultulra, enerxias renovables).

Segundo se lee o documento un vai decatándose de varias cousas:

• En primeiro lugar, certamente levamos anos repetindo, simpremente verdades, refírome á necesidade de apostar pola diversificación, pero compre dar un paso e definir cara a donde. Esto é o que se fai neste proxecto.
• En segundo lugar, temos máis oportunidades, e somos máis fortes do que pensamos, por exemplo no sector eólico, España é o segundo pais do mundo despois de Alemania, dentro de España Galicia é a 1ª CCAA e dentro de Galicia a nosa comarca é a 1ª de Galicia.
• En terceiro lugar, á vista das oportunidades que se nos presentan, parece como si todo estibera por facer. E certo que faltan algunhas infraestructuras importantes, pero falta sobretodo "software" para o axeitado desenvolvemento da actividade económica. Pásanos algo parecido como ós páxaros engaiolados que cando se abre a porta non saben sair.
• Finalmente, todo o documento fai fincapé na participación, no compromiso das Confederacións Empresariais e nos Sindicatos. Dicia o Conselleiro de Economía en relación ós "ovos con chorizo", que neste plato a galiña participa e o porco se compromete. Conscentes desto o compromiso dos axentes económicos e sociais adquire maior importancia.

Visto o documento, sendo conscente da gran oportunidade que se nos presenta, e á vista do compromiso de Empresarios e Sindicatos resulta imcomprensible a actitude dalguns alcaldes, non porque reivindiquen o que xustamente entendan que lles corresponde, senón porque darredor da reivindicación hai un terrible vacio, porque non puxeron en marcha nin unha soa iniciativa en materia de promoción económica ou de políticas de emprego.

10 de marzo Madrid-Ferrol

O pasado sábado foi como é sabido día 10 de marzo. Unha data que en Ferrol e tamén en Galicia ten un fondo significado de loita antifranquista, de reafirmación do feito sindical e da causa dos traballadores. Xa non están os tempos no eido laboral como para provocar aquelas convulsións sociais e movilizadoras, existen por suposto conflictos laborais, reivindicacións sindicais pendentes, pero dende os sindicatos soúpose axustar os métodos de loita ós tempos.

hoxe sabemos, intuimos como evolucionarán os conflictos laborais, porque existe un modus operandi pautado, en parte pola aparición de servicios concertados de conciliación e arbitraxe, como o Consello de Relacións Laborais ou dentro del o AGA, pero tamén porque existe un xeito de facer as cousas, unha especie de normas de "cortesía do conflicto" que permiten ás partes enseñar os dentes sen consumar a trabada.

En definitiva o que foi o gran factor de movilización social dos últimos anos da dictadura e dos primeiros da democracia, a conflictividade laboral civilizouse, e o que neses anos era motivo do famoso "consenso" converteuse agora en motivo de controversia pública e en causa de grandes movilizacións.

Porque si, efectivamente o 10 de marzo foi o día escollido polo Partido Popular para mobilizarse contra a política antiterrorista do Goberno. Non sei si merece moito a pena insistir nas contradiccións do PP neste asunto, nin na burda manipulación coa que usurpan valores e símbolos que deberían ser de todos, SIMPLEMENTE ME PREGUNTABA ¿CANTOS DAQUELES MANIFESTANTES XUSTIFICARÍAN OS FEITOS DO 10 DE MARZO DO 72?

Aprobado polo Consello de Ministros unha nova normativa sobre as Hipotecas

PROYECTO DE LEY POR LA QUE SE MODIFICA LA LEY 2/1981, DE 25 DE MARZO, DE REGULACIÓN DEL MERCADO HIPOTECARIO Y OTRAS NORMAS DEL SISTEMA HIPOTECARIO Y FINANCIERO, DE REGULACIÓN DE LAS HIPOTECAS INVERSAS Y EL SEGURO DE DEPENDENCIA Y POR LA QUE SE ESTABLECE DETERMINADA NORMA TRIBUTARIA

EXPOSICIÓN DE MOTIVOS

I

El mercado hipotecario es uno de los segmentos del sistema financiero con mayor influencia en la estabilidad macroeconómica y financiera. De su funcionamiento depende la financiación de la vivienda, que representa alrededor de dos tercios del valor de la riqueza total de los hogares españoles y condiciona sus decisiones de consumo e inversión. Al mismo tiempo, el crédito hipotecario tiene un gran peso en el balance de las entidades de crédito y supone más de la mitad del total del crédito al sector privado residente.

Debe recordarse que el reciente periodo de extraordinaria aceleración de la actividad ha coincidido con una notable estabilidad en la regulación del mercado hipotecario. Las normas básicas del marco jurídico relativas a la transparencia, los mecanismos de movilización de préstamos y la subrogación y novación no se han alterado, de forma sustancial, en los últimos años.

Esta estabilidad contrasta con la intensa producción normativa en los restantes ámbitos del sistema financiero; y aunque la perdurabilidad de las normas es siempre deseable, durante este tiempo han cambiado algunos factores fundamentales cuyas implicaciones deben introducirse en nuestro ordenamiento jurídico. En particular, se ha producido en los últimos diez años una fase de expansión del crédito hipotecario con finalidad residencial en España. Esta expansión se ha reflejado en el crecimiento del mercado español de cédulas hipotecarias que ha alcanzado las primeras posiciones por volumen emitido en Europa. El fuerte ritmo de desarrollo de ambos mercados ha adelantado la necesidad de tomar medidas dirigidas a su correcto funcionamiento, de forma que se consolide el crecimiento del mercado de títulos hipotecarios, por un lado, y no se discrimine regulatoriamente entre las diferentes opciones de préstamo o crédito hipotecario abiertas a los clientes por el otro. Especialmente, en una coyuntura actual de subida moderada de los tipos de interés de referencia.

Las líneas de acción en que puede estructurarse la presente Ley referida al mercado hipotecario son, fundamentalmente, la eliminación de los obstáculos a la oferta de nuevos productos, la modernización del régimen de protección mediante la búsqueda de una transparencia más efectiva, que permita a los prestatarios tomar sus decisiones en función del riesgo real de los productos y la mejora de los instrumentos de financiación.

II

El Capítulo I, relativo a la transparencia en la contratación de créditos y préstamos hipotecarios, establece como objetivo básico modernizar el régimen de protección mediante la búsqueda de una transparencia más efectiva, que permita a los prestatarios tomar sus decisiones en función del riesgo real de los productos. De ahí que en la Ley se modifique la habilitación que, en la actualidad, tiene el Ministro de Economía y Hacienda para dictar las normas que aseguren que en los contratos se contienen explícitamente y con claridad los compromisos y derechos de las partes, ampliando esta habilitación para que el Ministro de Economía y Hacienda pueda regular, en especial, las cuestiones referidas a la transparencia de las condiciones financieras de los créditos o préstamos hipotecarios.

Asimismo, se establece una referencia explícita a la información precontractual que las entidades de crédito deban poner a disposición de sus clientes a fin de asegurar que éstos, a la hora de contratar los diferentes productos bancarios, dispondrán de los datos más relevantes sobre sus características para así estar en disposición de formarse una opinión fundada sobre ellos. Así, se habilita al Ministro de Economía y Hacienda para que pueda determinar la información mínima que las entidades de crédito deben facilitar a sus clientes con anterioridad a la firma de cualquier contrato. Esta información precontractual debe permitir al cliente conocer las características esenciales de los productos sobre los que puede contratar y evaluar si tales productos se ajustan a sus necesidades y a su situación financiera.

III

El segundo ámbito de modernización que se aborda en esta Ley corresponde a los mecanismos de refinanciación de las entidades de crédito a través de la emisión de cédulas hipotecarias y bonos hipotecarios. La coyuntura favorable en los últimos años de nuestro mercado hipotecario e inmobiliario es una gran oportunidad para consolidar nuestro mercado de títulos hipotecarios. Este reto necesita de mejoras regulatorias y técnicas que fomenten la innovación y permitan un alto grado de flexibilidad a las entidades emisoras de estos títulos. Las mejoras técnicas introducidas se enfocan en dos líneas: una, primera, de eliminación de obstáculos administrativos que pesaban especialmente sobre la figura de los bonos hipotecarios y una, segunda y de mayor calado, consistente en hacer posible una mayor sofisticación desde el punto de vista financiero de las emisiones de cédulas y bonos hipotecarios.

En primer lugar, en la cartera de créditos y préstamos hipotecarios que sirve de garantía a las cédulas hipotecarias no se incluyen aquellos préstamos o créditos que se hubieran afectado a una emisión de bonos hipotecarios o hayan sido objeto de participaciones hipotecarias. Para facilitar la segregación de los créditos y préstamos de la cartera de garantía del resto de los que componen el activo de las entidades emisoras se ha previsto un registro contable especial. En dicho registro se recogerán todos los préstamos y créditos hipotecarios que configuran la garantía de las cédulas y, adicionalmente, se identificarán entre ellos aquellos que cumplen con los requisitos de la sección II de la Ley 2/1981, de 25 de marzo, de Regulación del Mercado Hipotecario pues ello resulta necesario para computar el límite establecido a la emisión de cédulas contenido en el artículo 16. Además, este límite de emisión se revisa para asegurar que se mantiene la alta calidad crediticia de las cédulas hipotecarias, quedando en el 80% de los créditos y préstamos hipotecarios que cumplen los requisitos de la mencionada sección II.

En segundo lugar, se eliminan algunas trabas administrativas que han obstaculizado el desarrollo de los bonos hipotecarios con el objetivo de conseguir un trato administrativo neutral de los bonos frente al de las cédulas hipotecarias. Para ello desaparece la necesidad de nota al margen en el Registro de la Propiedad para cada una de las hipotecas afectadas y la constitución, antes obligatoria, de un sindicato de tenedores de bonos pasa a ser potestativa. Además, se igualan al tratamiento ya existente para las cédulas al incluir el recurso a la responsabilidad patrimonial universal del emisor en caso de que las garantías especiales no cubran el montante de la deuda. Por último, se establece que todos los préstamos y créditos hipotecarios afectados a los bonos deberán cumplir los requisitos de la sección II de la Ley, pues la lógica de este instrumento es permitir la emisión de títulos hipotecarios de alta calidad crediticia a entidades con mayores dificultades en la refinanciación.

En tercer lugar, se incluyen una serie de mejoras para ambos instrumentos: cédulas y bonos hipotecarios que incrementan la posibilidad de sofisticación financiera de las emisiones. Destacan la posibilidad de incluir activos líquidos de sustitución en la cartera de la emisión, que contribuye a cubrir el riesgo de liquidez ante un eventual concurso, y el refuerzo a la posibilidad de cubrir el riesgo de tipo de interés a través de contratos de derivados financieros asociados a una emisión, que se produce al entrar los flujos económicos generados por estos instrumentos en favor de la entidad en el conjunto de activos segregados sobre los que el tenedor del título hipotecario es acreedor con privilegio especial.

IV

El Capitulo III aborda tres ámbitos de actuación respecto de las entidades de tasación, bajo el principio básico de mantener y reforzar la independencia de las mismas.

En primer lugar, se concreta el propio fomento de la independencia de las entidades de tasación. Se trata de lograr el establecimiento de un régimen de actuación de las sociedades de tasación que garantice su independencia y la ausencia de conflictos de interés respecto de las entidades de crédito que finalmente conceden los préstamos hipotecarios, a través de dos mecanismos; uno general, el reglamento interno de conducta al que pueden sumarse otros medios y otro agravado, una Comisión Técnica, encargada de verificar el cumplimiento de los requisitos de independencia establecidos por el citado reglamento y, en su caso, por otros mecanismos.

En segundo lugar, se operan modificaciones en el régimen sancionador de las entidades de tasación. Por una parte, se tipifican nuevos supuestos de infracción derivados del nuevo régimen de obligaciones contenido en la presente Ley y se revisa, en general, el cuadro de infracciones, fruto de la experiencia adquirida en materia de ejercicio de la potestad sancionadora. Por otra parte, por razones de seguridad jurídica y de sistemática, se cambia la sede legal del citado régimen, contenido, hasta ahora, en la disposición adicional décima de la Ley 3/1994, de 14 de abril, por la que se adapta la Legislación española en materia de Entidades de Crédito a la Segunda Directiva de Coordinación Bancaria y se introducen otras modificaciones relativas al sistema financiero. Así, en la presente Ley se recogen, de forma íntegra, revisada y actualizada, las infracciones y sanciones aplicables a este tipo de entidades.

En tercer lugar, se establece un régimen de participaciones significativas, similar al previsto para las entidades de crédito, que permita controlar la composición del accionariado.

V

Uno de los objetivos de la presente Ley es alcanzar la neutralidad en el tratamiento regulatorio de los diversos tipos de créditos y préstamos hipotecarios ofertados en el mercado. En la actualidad existe una regulación sobre la comisión de amortización anticipada en caso de subrogación del préstamo hipotecario que, al no estar ligada directamente al perjuicio económico que sufre la entidad de crédito cuando se produce dicha subrogación, discrimina artificialmente entre las diferentes estructuras de tipos de interés posibles en un préstamo hipotecario. Desde la perspectiva del objetivo de protección a los clientes el régimen actual también resulta insatisfactorio, pues permite que estos tengan que abonar una comisión a la entidad prestataria incluso cuando la amortización es beneficiosa para esta última

Esta Ley cambia, en primer lugar, la denominación de la comisión por amortización anticipada por la de compensación al ser esta más acorde con su naturaleza. En segundo lugar, se divide esta compensación por amortización anticipada entre la compensación que se hace a la entidad por desistir de un contrato y generarle una pérdida por los costes de originación del préstamo; y la compensación por el riesgo de tipo de interés de la entidad cuando se amortiza anticipadamente en coyunturas de bajadas en los tipos de interés. Se introducen dos elementos para que esta segunda compensación guarde relación con la perdida económica real para la entidad. El primero es el establecimiento de una base de cálculo que refleje de manera más precisa la exposición al riesgo de la entidad. El segundo es la prohibición del cobro de la compensación en aquellos casos en que la amortización genera una ganancia de capital para la entidad prestataria, no teniendo por tanto una motivación económica.

Este nuevo régimen de compensación por amortización anticipada sustituye al anterior de comisión para los préstamos hipotecarios concertados a partir de la entrada en vigor de esta Ley, de modo que en ningún contrato podrá cobrarse por ambos conceptos.

VI

En el Capítulo V se realizan las actuaciones relativas al cálculo de los costes arancelarios relativos a los préstamos o créditos hipotecarios. Todo ello con el objetivo general de reducir y fomentar la transparencia de los costes de transacción de las operaciones del mercado hipotecario. Teniendo en cuenta la regulación establecida por la Ley 36/2003, de 11 de noviembre, de medidas de reforma económica, relativa a los costes arancelarios de las escrituras de novación modificativa y de subrogación de los préstamos hipotecarios, se debe seguir profundizando en la transparencia y reducción de los citados aranceles, así como extender dichas bonificaciones al caso de las cancelaciones que no tienen como finalidad la subrogación y a los créditos hipotecarios. Para ello se establece la determinación de los aranceles notariales tomando como base los derechos previstos para los “Documentos sin cuantía” y la determinación de los aranceles registrales tomando como base los derechos establecidos para las “Inscripciones”, con la reducción máxima establecida por la Ley 36/2003, de 11 de noviembre, de medidas de reforma económica, del 90% para todo tipo de operaciones.

VII

En el Capítulo VI, se flexibiliza el mercado hipotecario regulando las hipotecas de máximo, también llamadas doctrinalmente “flotantes”. La accesoriedad y determinación que rige en las hipotecas ordinarias excluye de nuestro actual ordenamiento jurídico como hipotecas ordinarias o de tráfico a aquéllas hipotecas en las que son diversas las obligaciones garantizadas o en las que se mezclan obligaciones presentes y futuras. Eso determina necesariamente que deban constituirse tantas hipotecas como obligaciones se pretenden garantizar lo que, además de encarecer la operación, no es competitivo en la práctica bancaria.

Lo que se pretende mediante esta reforma es generalizar la posibilidad de garantizar con hipoteca de máximo otras muy diversas relaciones jurídicas, si bien se ha considerado conveniente limitarlo a las entidades de crédito y no a cualquier acreedor, dada la especial normativa de supervisión a la que están sometidas aquéllas. La hipoteca de máximo permitirá admitir nuevos productos hipotecarios hasta ahora rechazados.

La sentida necesidad de avanzar y flexibilizar el régimen jurídico de las hipotecas, con requisitos y figuras jurídicas que acojan las nuevas demandas, obliga también a todos los operadores que intervienen en el proceso formativo de los contratos y de las garantías reales, especialmente a los notarios y a los registradores de la propiedad, de manera que como operadores jurídicos, en la redacción de los documentos y en la práctica de los asientos, entiendan dirigida su labor en el sentido de orientar y facilitar el acceso al Registro de los títulos autorizados por los medios legales existentes, para lograr que la propiedad y los derechos reales sobre ella impuestos queden bajo el amparo del régimen de publicidad y seguridad jurídica preventiva, y disfruten de sus beneficios.

Otras medidas dirigidas a impulsar el mercado bancario de préstamos hipotecarios, consisten en que en la inscripción del derecho real de hipoteca se expresará el importe del principal de la deuda y, en su caso, el de los intereses pactados, o, el importe máximo de la responsabilidad hipotecaria; las demás cláusulas del contrato de préstamo, crédito o cualquier otra obligación garantizados con hipoteca no serán inscribibles, salvo que la Ley dispusiera cosa distinta.

Por otra parte, la novación de los préstamos hipotecarios en beneficio del deudor se ve dificultada por la interpretación restrictiva que del concepto de novación modificativa hacía la Ley 2/1994, de 30 de marzo, sobre subrogación de préstamos hipotecarios. Lo que ahora se adopta es una interpretación más amplia de cuándo existe novación modificativa, de manera que se considera que existe mera modificación y no extinción de la relación jurídica y constitución de una nueva en los siguientes supuestos: ampliación o reducción de capital, la prestación o modificación de la garantías personales, alteración de las condiciones del tipo de interés inicialmente pactado o vigente; alteración del plazo, del método o sistema de amortización y de cualesquiera otras condiciones financieras del préstamo.

Se elimina la inseguridad jurídica causada por la subsistencia de referencias a disposiciones expresamente derogadas en otras que se mantienen en vigor tras la entrada en vigor de la Ley 22/2003, de 9 de julio, Concursal.

Asimismo, se establece un marco adecuado que permitirá la posibilidad de movilización de los créditos o préstamos garantizados con primera hipoteca mobiliaria o prenda sin desplazamiento.

VIII

Por lo que se refiere a las novedades que esta Ley introduce en sus disposiciones adicionales, deben tenerse en cuenta algunos antecedentes legislativos relevantes. En primer lugar, la Ley 39/2006, de 14 de diciembre, de Promoción de la Autonomía Personal y Atención a las personas en situación de dependencia, cuya disposición adicional séptima “Instrumentos privados para la cobertura de dependencia” dispone que el Gobierno en el plazo de seis meses promoverá las modificaciones legislativas que procedan para regular la cobertura privada de las situaciones de dependencia, y que, con el fin de facilitar la cofinanciación por los beneficiarios de los servicios que se establecen en la ley, se promoverá la regulación del tratamiento fiscal de los instrumentos privados de cobertura de la dependencia.

En segundo lugar y aún cuando no lo sea en el orden cronológico, la Ley 35/2006, de 28 de noviembre, del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas y de modificación parcial de las leyes de los Impuestos sobre Sociedades, sobre la Renta de no Residentes y sobre el Patrimonio introduce una serie de medidas de fomento fiscal de la cobertura de la dependencia mediante seguros privados y planes de pensiones, modificando la regulación sustantiva de estos últimos.

Hacer líquido el valor de la vivienda mediante productos financieros podría contribuir a paliar uno de los grandes problemas socioeconómicos que tienen España y la mayoría de países desarrollados: la satisfacción del incremento de las necesidades de renta durante los últimos años de la vida.La hipoteca inversa regulada en esta Ley se define como un préstamo o crédito hipotecario del que el propietario de la vivienda realiza disposiciones, normalmente periódicas, aunque la disposición pueda ser de una sola vez, hasta un importe máximo determinado por un porcentaje del valor de tasación en el momento de la constitución. Cuando se alcanza dicho porcentaje, el mayor o dependiente deja de disponer de la renta y la deuda sigue generando intereses. La recuperación por parte de la entidad del crédito dispuesto más los intereses se produce normalmente de una vez cuando fallece el propietario, mediante la cancelación de la deuda por los herederos o la ejecución de la garantía hipotecaria por parte de la entidad de crédito.

No cabe duda pues de que el desarrollo de un mercado de hipotecas inversas que permitan a los mayores utilizar parte de su patrimonio inmobiliario para aumentar su renta ofrece un gran potencial de generación de beneficios económicos y sociales. La posibilidad de disfrutar en vida del ahorro acumulado en la vivienda aumentaría enormemente la capacidad para suavizar el perfil de renta y consumo a lo largo del ciclo vital, con el consiguiente efecto positivo sobre el bienestar.

En relación con el seguro de dependencia, su contenido incorpora la regulación de los instrumentos privados para la cobertura de la dependencia, que podrá articularse bien a través de un contrato de seguro suscrito con entidades aseguradoras, incluidas las mutualidades de previsión social, o bien a través de un plan de pensiones.

La cobertura de la dependencia realizada a través de un contrato de seguro obliga al asegurador, para el caso de que se produzca la situación de dependencia, conforme a lo dispuesto en la normativa reguladora de la promoción de la autonomía personal y atención a las personas en situación de dependencia, y dentro de los términos establecidos en la ley y en el contrato, al cumplimiento de la prestación convenida con la finalidad de atender, total o parcialmente, directa o indirectamente, las consecuencias perjudiciales para el asegurado que se deriven de dicha situación. Estos seguros podrán contratarse por las entidades aseguradoras que cuenten con la preceptiva autorización administrativa para el ejercicio de la actividad aseguradora en los ramos de vida o enfermedad. Por lo que se refiere a los planes de pensiones que prevean la cobertura de la contingencia de dependencia deberán recogerlo de manera expresa en sus especificaciones.

La Ley termina con tres disposiciones finales, además de las relativas a la habilitación normativa, el carácter básico y los títulos competenciales y la entrada en vigor, que abarcan la modificación de otras tantas normas financieras con el objetivo de hacer posible el cumplimiento de las normas contenidas en el cuerpo principal de la presente Ley.

A proba do 9, entrevista de Pucho Viñas hoxe no diario El Pais

Adxunto a entrevista que hoxe publica o diario El Pais, xunto có enlace picando aquí.

ENTREVISTA: José Francisco González Viñas Presidente de Hijos de J. Barreras

"Nadie me engañó, nunca me hice ilusiones con Astano"

MANUEL V. SOLA - Vigo - 04/03/2007

José Francisco González Viñas (Pontevedra, 1948) llegó a ser, al mismo tiempo, presidente de Barreras y vicepresidente de Astano. Fue en 1997-98. "El libro está cerrado", dice ahora descartando cualquier posibilidad de hacerse con la propiedad del astillero de Fene. "Nadie me engañó, nunca me hice demasiadas ilusiones con Astano", afirma en esta entrevista. Es viernes por la mañana y está nublado en Barreras. El astillero vigués está construyendo cuatro barcos y tiene otros 14 encargados (ocho ferrys, cuatro prospectores de petróleo y dos portacontenedores). Es la empresa privada de construcción naval que más trabaja en España. En 2006 facturó 210 millones de euros, ganó 15 millones y empleó a 210 trabajadores de plantilla y a 2.000 operarios de subcontratas gallegas.

La noticia en otros webs

• webs en español
• en otros idiomas

"No salimos tocados. Yo entiendo a la SEPI y ellos me entienden a mí. Teníamos que intentarlo"

"No acudimos a la privatización de Sestao porque no nos llega su tamaño para hacer metaneros"

"Barreras invertirá en el futuro plan de Astano. Podríamos hacer plantas de energía maremotriz"

"Una buena solución para la zona ociosa es construir un canal de experiencias hidrodinámicas"

Pucho Viñas siempre ha sido considerado el hippy del empresariado gallego. Pero con sus pelos largos y su pulsera de cuero preside las dos grandes patronales navales españolas (Uninave y Pymar), es el dueño del 20% de Barreras y se considera amigo personal del presidente de la Sociedad Estatal de Participaciones Industriales (SEPI), Enrique Martínez Robles. Su historia con Astano no acaba con la fracasada operación para comprar sus instalaciones. Viñas asegura que Barreras será una de las empresas que inviertan en los terrenos ociosos de Navatia Fene en los próximos meses.

Pregunta. ¿Por qué quisieron comprar Astano?

Respuesta. Barreras lleva ocho años buscando dónde comprar un astillero para construir más barcos y buques más grandes. Los primeros contactos los hicimos en la Europa del Este, pero ahí ya están los grandes y nadie quiere vender. Desde 2003 lo estamos intentando en China, donde las negociaciones son muy farragosas y no sé cómo acabarán. Entonces me llama el conselleiro de Industria [Fernando Blanco, BNG], con quien tengo una buena relación, y me dice que existe la posibilidad de desbloquear las restricciones de Astano para construir buques civiles. Me dice: ¿a Barreras le interesaría? Le contesto que sí. Le explicamos que nuestro objetivo es la instalación y que el personal siga en Navantia, en el sector público, pero sabiendo que había muy pocas posibilidades, porque yo conozco bien el caso Astano, la negociación con Bruselas y el acuerdo de 2004. Hasta el punto de que sé que en 2004, Astano llegó a estar fuera de Navantia y se le volvió a meter en el sector público por la presión social de Ferrol...

P. ¿Pero por qué quería otro astillero?

R. ¡Porque aquí no nos caben los barcos! Esta semana firmamos un contrato para poder usar un dique de Lisnave (Setúbal, Portugal) y poder montar un barco de 193 metros de eslora. Si en estos últimos cinco años hubiésemos tenido en Vigo dos gradas como las de Astano, en lugar de 300 millones de euros por año hubiésemos facturado 500 millones. Ya sé que esta racha acabará y puede volver la crisis al sector naval, pero sabemos que la racha aún va a seguir unos años.

P. Si necesitaban un astillero más grande, ¿por qué no acudieron al concurso de privatización de Sestao que acaba de hacer la SEPI?

R. Sestao es el único astillero privado español más grande que Barreras. Vale. Pero no lo compramos porque no nos sirve. Barreras llega a buques de 200 metros de eslora y Sestao a 260 metros..., pero ahí no cabe un metanero. Ese es un problema. Además, la industria auxiliar del País Vasco es exigua comparada con la gallega, y la prueba es que hoy Bilbao produce una tercera parte de lo que se hace en Vigo. Y, por último, porque Sestao tenía una plantilla enorme y muy cara.

P. ¿No sería demasiado fácil comprar Astano sin pasivos, sin empleados y sin restricciones?

R. Si la SEPI tuviera las manos libres, vendería Astano y todo lo que pudiera. Eso me lo dijo Martínez Robles. Además, nosotros iríamos a un concurso público, por supuesto, con el resto de las empresas interesadas.

P. ¿Y Martínez Robles no les avisó, antes de iniciar el proceso, de que no privatizaría Astano?

R. Sí. El presidente de la SEPI me dijo que no podían vender. Y en el Ministerio de Economía, también nos explicaron claramente que no se podía privatizar Astano.

P. Entonces, ¿quién le engañó?

R. Nadie me engañó, nunca me hice demasiadas ilusiones con Astano. La prueba es que no hemos perdido un minuto en ese barullo político y hemos dedicado el 100% de nuestro tiempo a nuestros proyectos. Al igual que hicimos con Barreras, nunca compraríamos Astano sin un amplio consenso de la SEPI, la Xunta, la UE y los sindicatos; sin restricciones ni enfrentamientos. Si la SEPI no vende es porque no puede. Pero, insisto, no nos sentimos engañados, ni decepcionados ni utilizados, ni por el conselleiro de Industria ni por el presidente de la Xunta.

P. Pero la SEPI respondió a su propuesta de comprar las instalaciones de Astano con un informe demoledor en contra de Barreras.

R. El plan lo envió el conselleiro [de Industria]. Nosotros nos metimos porque vimos una oportunidad y lo que la Xunta nos propuso era justo lo que queríamos: intentarlo. Pero nunca desocupamos otras cosas por Astano. Queríamos un acuerdo amplio como el de la privatización de Barreras. No pudo ser: se cierra el libro y seguiremos con nuestra búsqueda de otro astillero en China o en Vietnam o en la India. El enfado de la SEPI es normal: les costó mucho el acuerdo de 2004 y ahora que estaba cómoda, esto la incomodó. Yo entiendo a la SEPI, y creo que ellos a mí también.

P. En 2015, Astano podrá volver a construir barcos civiles y militares, ¿les veremos por allí?

R. Sinceramente, no sé dónde estaremos dentro de ocho años. Además, me da la impresión de que Astano ya no volverá a ser un astillero nunca más. Sus terrenos son magníficos, están muy bien situados y tengo entendido que hay planes para instalar allí nuevas industrias. En 2015, estoy convencido, eso será un polígono industrial, no un astillero.

P. ¿Sale Barreras tocada de toda esta operación?

R. No. Hemos hablado con todo el mundo y mantenemos excelentes relaciones con el presidente de la Xunta, con el conselleiro de Industria, con la SEPI, con Bruselas,... Hemos aclarado que no tomamos partido por ningún partido. Nada de politizar Barreras. Nosotros seguiremos hablando y cultivando la relación con el BNG, con el PSOE, con el PP. Somos una empresa y siempre hemos tenido claro que no queremos acuerdos con sangre. De hecho, cuando la Xunta o la SEPI nos propongan invertir en la reindustrialización de Ferrol, ahí estaremos.

P. Pero, si no puede hacer barcos, ¿qué hará Barreras en Astano?

R. Pues ya tenemos algunas ideas.

P. ¿Cuáles?

R. A Barreras podría interesarle, si se plantea, construir componentes para aprovechar energía mareomotriz. A Aclunaga (Clúster del Sector Naval de Galicia) le interesaría mucho que allí se instalase un canal de experiencias hidrodinámicas.

P. ¿Lo dice en serio?

R. Ahora mismo, en España sólo existe el Canal de Experiencias de El Pardo, en Madrid, y no llega. Podría ser una buena salida para una parte de Astano.

P. ¿Qué negocian ustedes en China?

R. En este momento tenemos seleccionado un astillero de 500.000 metros cuadrados con 2.000 empleados, situado en la costa cerca de Shanghai. Pero las negociaciones son muy largas y no tenemos muy claro, si compramos, qué es lo que compramos y qué es lo que podríamos hacer. Nosotros, como todos los astilleros, hace muchos años que traemos cosas de China. Lo que buscamos ahora es disponer de una planta propia.

Seguimos con Navantia Fene

Comprendo a desesperación que recollen os vosos comentarios, seguramente nunca superaremos como sociedade o trauma da perda do sector naval daqueles fulgurantes anos 70, pero si todo aquilo se perdeu non foi por culpa nin da UE nin de ningún Goberno.

Xa dixen noutras ocasións que se cometeron moitos erros nos sucesivos procesos de reconversión, pero có sector naval dos anos 70 acabou Corea e a apertura do canal de Suez, e a partires dese momento foron aparecendo outros paises emerxentes dispostos a facer con Corea o que Corea fixo con nos.

Este é un feito irrefutable que conduce ós asteleiros europeos a especializarse en subproductos con alto valor engadido, pero nin así, porque a dinámica sempre se repite, cando se avanza nunha especialización chega por detras outro pais que arrebata esa oportunidade.

Esto mesmo pasoulle a ASTANO, especializouse no off-shore, e foille ben un tempo, ata que baixou o precio do prtróleo, reducíronse os marxes de beneficio e deixamos de ser competitivos. Despois desto 1090 persoas de plantilla estiberon sin traballo durante varios anos, aquilo si que foron anos e activos ociosos.

Esta é a cruda realidade, podemos buscar chivos espiatorios, culpar a un partido político, á UE, á bahia de Cadiz ou simplemente a unha persoa concreta, pero ningunha votación nun parlamento cambia esta realidade.

Eu estou convencido de que a volta ó sector naval civil sería un erro, insisto no que digo en algun comentario anterior primeiro debemos protexer o sector militar que nos está permitindo manter 4000 empregos e que non está suxeito ás normas da competencia e paralelamente traballar no que tanto tempo levamos reclamando A DIVERSIFICACION PARA EVITAR O MONOCULTIVO DO NAVAL. Levo tantos anos escoitando e repetindo estas palabras que retumban nos meus ouvidos.

Xa comentei tamén o exemplo de Xixón, eles perderon no mesmo período que nos 50.000 empregos públicos, xa que alí coincidiron as reconversións do naval, a siderurxia e a mineiria. Pero en vez de loitar contra estes cambios inevitables dedicáronse a elaborar políticas de emprego dende o ámbito local, investiron en formación, en promoción económica e empresarial, fomentaron a economía social, e fixérono todo con pactos con empresarios e sindicatos. Levan 20 anos traballando nesto e dedican moito presuposto e moitos recursos humáns. Os resultados son espectaculares, anímovos a que consultedes a Pax. web do concello.

Aprovado o informe da Subcomisión sobre Conciliación e horarios

Axúnto parte da intervención da Diputada Portavoz Mª José Sanchez Rubio que xunto con Lourdes Muñoz e conmigo fumos ponentes deste traballo.

INFORME SUBCOMISIÓN PARA LA EMISIÓN DE UN INFORME QUE ANALICE LA ORDENACIÓN Y ADECUACIÓN DEL TIEMPO DE TRABAJO, LA FLEXIBILIDAD HORARIA Y DE LA JORNADA, ASÍ COMO DE LAS POSIBILIDADES DE ADECUACIÓN DEL HORARIO LABORAL A LA CONCILIACIÓN DE LA VIDA LABORAL, FAMILIAR Y PERSONAL
Gracias Sra. Presidenta
Señorías, en primer lugar quiero agradecer la posibilidad que me dan de presentar el informe resultado de los trabajos realizados en la “Subcomisión para la emisión de un informe que analice la ordenación y adecuación del tiempo de trabajo, la flexibilidad horaria y de la jornada, así como de las posibilidades de adecuación del horario laboral a la conciliación de vida laboral, familiar y personal”.
He de decirles que en estos meses de trabajo hemos venido compartiendo presencia y trabajo en esta subcomisión, fundamentalmente el grupo popular con la Sra. Quintanilla ejerciendo de portavoz de su grupo y los vocales, el Sr. Burgos y la Sra. Sánchez Camacho y por el grupo socialista, ejerciendo esa tarea de portavoz esta diputada que les habla, y los vocales, el Sr. Carro y la Sra. Muñoz. Trabajos a los que se han incorporado el resto de los grupos con más o menos presencia en función de las dificultades propias de los grupos pequeños de “conciliar”la asistencia a las sesiones de la subcomisión, con el resto de las tareas parlamentarias. La presencia de la Sra. Pigen del grupo catalán, CIU y el Sr. Olabarría del grupo Vasco, PNV así lo han puesto de manifiesto.
A todos y a todas agradecerles su trabajo
Agradecer igualmente el trabajo en el seno de la Subcomisión, de la Letrada Sra. Hernández Oliver.
Señoras y señores diputados, el 28 de septiembre de 2005 en el seno de la Comisión de Trabajo y Asuntos Sociales del Congreso de los Diputados, se constituyó a propuesta del Grupo Popular, y con el apoyo de todos los grupos, esta subcomisión con el siguiente objetivo:
Analizar las posibilidades de aplicación de flexibilidad horaria o de la jornada de acuerdo con las prácticas y experiencias de los países de nuestro entorno, especialmente los de la UE, en el marco de la conciliación de la vida personal, familiar y laboral.
Estudiar los efectos que se deriven de la reordenación horaria en la mejora de la conciliación de la vida laboral y familiar y en la mejor disposición del tiempo por las personas.
Una vez realizado el análisis y el estudio referido, determinar los efectos que pueden afectar a la productividad de las empresas.
Emitir un informe y conclusiones. Dar traslado del mismo al Gobierno a los efectos oportunos y a los Agentes Sociales para, en su caso, potenciar sus medidas y resoluciones dentro de la negociación colectiva.
Las comparecencias se iniciaron el 23 de noviembre de 2005, han pasado por la subcomisión 37 comparecientes de distintos ámbitos, Interlocutores Sociales (empresarios y sindicatos), universidad y expertos, administraciones públicas, medios de comunicación, movimiento asociativo y federativo, experiencias en el ámbito de las empresas.
Creo representar el sentir de mis compañeros y compañeras en la subcomisión si les digo que el contenido de las comparecencias ha sido del máximo interés y calidad. Cada una de las personas que han comparecido, desde los diferentes ámbitos, han aportado una amplia perspectiva del tema de estudio de la subcomisión, por lo que quiero agradecerles su esfuerzo y el contenido de sus comparecencias.
En base a las comparencias y los temas tratados el informe se ha estructurado en seis apartados que se inician en primer lugar con la descripción de los objetivos de la subcomisión, composición, reuniones celebradas y documentos aportados.
Un segundo apartado profundiza en el concepto de conciliación, elementos que la definen y actores implicados. Desde la subcomisión hemos abordado la conciliación, no exclusivamente en el sentido de conciliar los tiempos dedicados al trabajo y a la familia, más bien en el sentido amplio, que abarca el desarrollo pleno de las personas en el ámbito afectivo, familiar personal, de ocio, etc.
Entendiendo como elementos definitorios, La consideración de la vida familiar, la vida laboral y la vida personal. El reparto equilibrado en el uso de los tiempos y utilización autónoma de éstos por parte de las mujeres y de los hombres. La promoción del tiempo personal y de ocio. El planteamiento de nuevas formas de organización en el ámbito laboral para mejorar la gestión de los recursos humanos. La promoción de la igualdad de Oportunidades contribuyendo al desarrollo de una sociedad donde mujeres y hombres tengan las mismas oportunidades. La construcción de una sociedad en torno a una calidad de vida de las personas. El ejercicio pleno de la ciudadanía de todas las personas. Así como los actores implicados en la conciliación: los poderes públicos, las organizaciones sindicales y empresariales, así como la sociedad en su conjunto.
Un tercer apartado analiza las distintas realidades de la falta de conciliación, se pretende antes de entrar en el análisis de las posibles medidas a adoptar para mejorar la conciliación de la vida personal, familiar y laboral, hacer una descripción de la situación real sobre la que tales medidas pretenderían influir.
La realidad de las mujeres españolas, el análisis de los datos demográficos y económicos, datos relativos al ámbito de la empresa (jornadas laborales, nuevas tecnologías, las empresas ante la conciliación, la negociación colectiva, etc.), los medios de comunicación, y otros temas de gran importancia como es la planificación y diseño de los espacios urbanos, las políticas de vivienda, transporte y servicios públicos y su incidencia en la conciliación de la vida personal, familiar y laboral.
Un cuarto apartado relativo al marco normativo, derecho comunitario, derecho español haciendo un análisis de los antecedentes históricos, la normativas estatal y la normativa autonómica.
Un quinto apartado un resumen de las propuestas planteadas por las personas comparecientes, he de decirles que ha supuesto una gran dificultad resumir dichas propuestas por la amplitud y variedad de las mismas. Gran parte de las propuestas planteadas se han incorporado al apartado de recomendaciones del informe. Otras propuestas, no incluidas en las recomendaciones, son igualmente importantes por lo que entendemos que al aprobar el informe las hacemos nuestras ya que en gran medida son propuestas que hemos seleccionado y que incidirían positivamente en la conciliación de la vida personal, familiar y laboral.
Un sexto apartado a modo de conclusión que contiene las constataciones y recomendaciones, a lo largo de las comparecencias se nos ha facilitado información que nos ha permitido verificar determinados hechos en torno a la conciliación y que queda reflejado en el informe en el apartado de constataciones:
El concepto de conciliación se relaciona con la necesidad que tienen las mujeres y los hombres de equilibrar sus intereses, obligaciones y necesidades desde una visión integral de la vida, y a partir del derecho que tienen a desarrollarse en los diferentes ámbitos: laboral, personal, familiar y social.
Se constata la existencia de un desequilibrio manifiesto en los usos del tiempo, que se caracteriza por la escasa promoción de los espacios destinados al disfrute del ocio personal y/o familiar, así como por la no utilización autónoma de los mismos, al estar estos, por lo general, supeditados al ámbito laboral en el caso de los hombres, y a la atención de las personas en situación de dependencia y al desarrollo de las tareas domésticas en el caso de las mujeres.

Esta situación parte de una clara división de roles entre hombres y mujeres: productivo y reproductivo. Sin embargo, este esquema se rompe en el momento en que se produce una incorporación masiva de la mujer al empleo, pese a lo cual son las mujeres las que siguen asumiendo mayoritariamente la responsabilidad de atender a los menores, mayores y personas en situación de dependencia; es decir, hoy en día siguen siendo las mujeres las que mayoritariamente se ocupan de la carga de trabajo familiar a la que no se atribuye valor económico. Esto acarrea consecuencias en aspectos laborales, como son que la mayoría de permisos, excedencias, jornadas flexibles, etc., las solicitan las mujeres con la correspondiente repercusión en su estatus laboral, o lo que es cada vez más frecuente un sobreesfuerzo de las mujeres con una doble jornada laboral, la retribuida y la no retribuida.
Todavía la gran carga de los cuidados en la vejez se realiza a expensas de las mujeres que no ejercen una profesión ni tienen un trabajo fuera del hogar, pero también va creciendo el número de cuidadoras que compatibilizan la doble función de acudir al trabajo y cuidar un familiar en situación de dependencia.

En resumen, menor participación laboral de la mujer, y también su peor situación en términos de estabilidad, subempleo, condiciones salariales y derechos sociales determina que las mujeres estén en una posición económica y social más débil.
Se constata igualmente que a pesar de las diferentes medidas adoptadas en el ámbito de las diferentes administraciones y de la empresa no han incidido de forma evidente en la solución del problema.
No obstante en las organizaciones empresariales, a pesar de las dificultades evidentes para organizar el trabajo, se empieza a apreciar un interés creciente por la conciliación. Cada vez más las empresas son conscientes que estas medidas mejoran el bienestar de los y las trabajadoras e incide positivamente en la productividad.
En relación a la organización de horarios hemos constatado que en nuestro país está muy extendida la cultura del presentismo, que en absoluto contribuye a alcanzar mejores niveles de productividad. Los datos confirman que siendo España uno de los países en que más horas se trabaja seamos uno de los últimos en productividad.
Existe demasiada distancia entre el tiempo de trabajo “teórico”, o legal y el “real” o efectivo, influyendo en ello no solo la cultura del presentismo sino también una cierta relajación en los disfrutes de pausas y descansos no siempre reglados. Esta cultura del presentismo repercute negativamente en las mujeres y su discriminación en el acceso al empleo y a puestos de responsabilidad en el ámbito de la empresa dada la gran carga que recae en la misma en las tareas de cuidado.
Se constata igualmente la inadecuación en la fijación de horarios de funcionamiento en los diferentes ámbitos, laboral, escolar, comercial, televisivo, y las necesidades de conciliación.
Un asunto que dificulta extraordinariamente la conciliación es la rigidez en los horarios, en este ámbito se ha demostrado que la flexibilidad horaria es uno de los instrumentos para incentivar a los y las trabajadoras y favorecer la conciliación.
Se ha constatado como factor añadido de dificultad, a la hora de expandir la mentalidad de la corresponsabilidad y de implementar de manera generalizada medidas conciliadoras, la falta de mujeres en los órganos de decisión empresarial.
Se constata la necesidad de distinguir a la hora de aplicar medidas en materia de conciliación la tipología de las empresas, tamaño, sectores productivos, tipos de puestos de trabajo. Estudiar en cada caso cuales son las vías más adecuadas para que las medidas conciliatorias no pongan en riesgo la viabilidad de la empresa a medio plazo, incluso que puedan incrementar la capacidad de competir.
Ante esta realidad que he intentado resumir el informe recoge una serie de recomendaciones que abordan el tema de forma integral, la corresponsabilidad de las Administraciones Públicas, del sector empresarial y del conjunto de la sociedad.
Las medidas para posibilitar la conciliación de la vida laboral, familiar y personal deben tener como objetivos fundamentales: Ofrecer servicios públicos de educación infantil y de cuidado de personas en situación de dependencia, compatibilizar horarios laborales y escolares, promover un nuevo modelo empresarial que tenga en cuenta a las personas trabajadores en la distribución de los tiempos, medidas de igualdad de oportunidades de las mujeres fomentando, no sólo su incorporación al mercado de trabajo, sino también al empleo de calidad, y su promoción profesional, promover la corresponsabilidad de los hombres en las responsabilidades familiares, respecto a los modelos de desarrollo urbano, éstos han de tener en cuenta las necesidades de las personas en todas sus facetas y han de buscar la calidad y la sostenibilidad.
Las recomendaciones contemplan 78 medidas que se amplían con 14 submedidas y que se agrupan en tres grandes bloques
Medidas relativas a los usos del tiempo.
Organización de horarios
Provisión de servicios de cuidado y de protección social
Que se analiza desde el ámbito:
De las administraciones públicas.
En el ámbito laboral.
Las medidas relativas a los usos del tiempo.- Se incluyen recomendaciones relacionadas con el fomento de la corresponsabilidad en su más amplio sentido.
El papel de las administraciones públicas en estas recomendaciones es de gran importancia, fomentando campañas de sensibilización, que incidiría de manera transversal a todos los aspectos de la vida de las personas (educativo, laboral, etc.).
Medidas de acción positiva para facilitar la contratación de las mujeres, y fomentar su presencia paritaria en los órganos de decisión política y empresarial, promover la presencia paritaria de las mujeres en los cargos de responsabilidad tales como los Consejos de Administración de las empresas.
Promover políticas públicas dirigidas a incentivar y facilitar la conciliación, y a la eliminación de la brecha salarial entre hombres y mujeres. Sensibilizar hacia un cambio de estereotipos y hacia una ruptura del reparto asimétrico del trabajo doméstico. Fomentar el reparto solidario de la carga global de trabajo, no solo en géneros, sino entre generaciones.
Crear referentes desde las Administraciones Públicas. Avanzar en el tema de la paridad.
Nuevo enfoque a las medidas legislativas: dirigir las medidas tanto a hombres como a mujeres, no únicamente a éstas.
Posibilitar la realización de los contratos de interinidad en los supuestos de disfrute del descanso por maternidad o paternidad, de la excedencia por cuidado de hijos menores de edad o por cuidado de familiares dependientes.
Mejorar la protección social en relación con el ejercicio de los permisos y licencias para la atención de responsabilidades familiares (como la ampliación de la protección durante los periodos de maternidad/paternidad, adopción y acogimiento, eliminando el requisito del periodo mínimo de carencia de cotización a la Seguridad Social), incluidos los supuestos de riesgo por embarazo y riesgo durante la lactancia. En estos dos últimos supuestos, consideramos necesarios:
Eliminar el período de carencia para el acceso a la prestación de riesgo durante el embarazo.
Equiparar, la protección otorgada a la situación de riesgo durante el embarazo, con la de riesgo durante la lactancia.
Equiparar la prestación económica en ambos supuestos a la del permiso por maternidad.
Asegurar que las situaciones de riesgo durante el embarazo y lactancia no perjudican derechos económicos de la trabajadora tanto en el caso de suspensión del contrato como si se aplica la movilidad o la modificación de condiciones de trabajo durante dicha situación.
Avanzar en el mantenimiento de los derechos de cotización durante las situaciones de falta de cotización a la Seguridad Social derivada de medidas de conciliación.
Permiso de paternidad como derecho individual e intransferible del padre. Establecer un permiso de paternidad individual e independiente del permiso de maternidad, flexible en cuanto a su forma de disfrute, con una duración suficiente para implicar al padre en las tareas de crianza, y con incentivos que fomenten su ejercicio. Debe evitarse que su ejercicio ocasiones pérdidas económicas o profesionales de cualquier índole y de protección social.
Permitir el acceso del padre al permiso y prestaciones por maternidad, cuando la madre pertenezca a otros sistemas de Previsión no incluidos en el sistema de Seguridad Social, o cuando la madre haya fallecido sin estar de alta en éste último.
Extensión a los tres años de excedencia de las mismas garantías recogidas para el primer año (reserva del mismo puesto de trabajo y consideración de cotización efectiva de este período)
Ampliar los supuestos de movilidad funcional en relación a las necesidades derivadas de permisos de maternidad/paternidad, la reducción de jornada por guarda legal, excedencia por cuidado de hijos y familiares, y cualquier otra derivada de las políticas de armonización de la vida laboral, familiar y personal.
Mejorar algunos aspectos relacionados con la protección frente al despido discriminatorio incluyendo todos los supuestos objeto de protección específica.
Equiparación de derechos en algunos permisos a las parejas de hecho, como en el caso de fallecimiento, enfermedad grave, accidente u hospitalización.
La realización de programas como un instrumento de planificación y ejecución de las políticas del tiempo de las personas, impulsando, desde los principios de la transversalidad, las actuaciones que permitan mejorar el uso y la organización del tiempo en la ciudad. Incidiendo en todos los aspectos vinculados a la organización del tiempo en la vida urbana:
Fluidez de los servicios.
Diversificación de los horarios y de los usos.
La movilidad.
La planificación y el diseño de los espacios urbanos.
Ámbito Empresarial (empresas y sindicatos) e iniciativas asociativas
Medidas de acción positiva para facilitar la contratación de las mujeres, y fomentar su presencia en los órganos de decisión política y empresarial.
Imparcialidad en los Consejos de Administración y fomento de la diversidad en la composición de los mismos.
Sensibilizar hacia un cambio de estereotipos y hacia una ruptura del reparto asimétrico del trabajo doméstico. Impulsar el diálogo social para avanzar en la dimensión pedagógica y cultural necesaria.
Promover la capacitación, formación y experiencia de las mujeres para liderar y pertenecer a los órganos directivos de la empresa.
Permitir la compatibilidad del ejercicio del derecho a las vacaciones y del derecho al permiso por maternidad y por paternidad, o baja derivada del embarazo, parto o lactancia, en todos los supuestos, incluida la posibilidad de interrupción de las vacaciones cuando alguna de las circunstancias apuntadas sobrevengan durante el disfrute de las vacaciones, y aunque haya finalizado el año natural al que corresponden las vacaciones.
Propiciar procesos de concertación social en el ámbito local para abordar los usos del tiempo y la coordinación de horarios laborales, escolares, comerciales, etc., así como los itinerarios o características del transporte público y demás servicios públicos con incidencia en los usos del tiempo.
2. Organización de horarios
La adecuada organización de los horarios ofrece alternativas interesantes a las empresas para adaptarse a los cambios sociales que suponen la creciente participación de las mujeres en el mercado de trabajo, los nuevos modelos de unidades familiares, las mayores necesidades de desarrollo personal basadas en una mejor calidad de vida, o el aumento de la población en situación de dependencia. Estas nuevas tendencias sociodemográficas hacen cada vez más necesario e imprescindible el equilibrio entre el tiempo de trabajo, el tiempo dedicado a la familia y el tiempo personal.
En este contexto, hemos de resaltar que la organización de los horarios es un instrumento esencial, y extremadamente efectivo, tanto en la gestión de los recursos humanos (especialmente en cuanto a la retención del talento se refiere) como en la compatibilización de todas las esferas de la vida de los trabajadores y trabajadoras: la personal, la familiar, y la laboral.
a) Administraciones Públicas:
Realizar actuaciones dirigidas a sensibilizar al conjunto de la ciudadanía acerca de la ineficiencia de las prolongadas jornadas laborales, y de las ventajas que reporta, tanto al trabajador/a como a la propia empresa, una jornada más reducida y mejor aprovechada.
Impulsar, a través de la Inspección de trabajo, un mayor control del número de horas trabajadas, para garantizar el cumplimiento efectivo de la legalidad vigente en materia de jornada laboral, facilitando así la conciliación de la vida personal y familiar.
Promover la utilización de las nuevas formas de gestión del tiempo: con el objetivo de instaurar las distintas medidas encaminadas a dotar de mayor flexibilidad horaria a la empresa. Por ejemplo, mediante premios o incentivos a las empresas en este sentido.
Creación de un marco jurídico que regule el teletrabajo.
Fomentar el uso del trabajo a tiempo parcial como formula temporal que facilite la conciliación, evitando el uso de prácticas que generan precariedad y un submercado de trabajo en particular para las mujeres.
Regular los supuestos de modificación sustancial de las condiciones de trabajo en materia de horarios y jornada debidos a la aplicación de las políticas de conciliación.
Avanzar en la adecuación de los horarios laborales, comerciales, administrativos, escolares, de ocio, televisión y transporte, en atención a las necesidades de las personas.
Contemplar la coincidencia de los horarios escolares-laborales, o medidas que faciliten la compatibilización de horarios (fomento de la flexibilidad de los horarios en todos los ámbitos: horarios laborales, comerciales, y escolares), y de adecuación de las vacaciones laborales a las escolares. Estudiar la apertura temprana y/o cierre tardío de los centros escolares, así como promover el desarrollo de actividades lúdicas, deportivas y extraescolares.
Estudiar fórmulas que generen una jornada laboral más productiva, así como mecanismos de compensación horaria para el cumplimiento de la jornada laboral mensual y semanal.
Promover el acercamiento al horario europeo: tomar el Plan Concilia puesto en marcha por el Ministerio de Administraciones Públicas como referente, y extenderlo a todos los ámbitos.
Crear un observatorio de conciliación laboral, personal y familiar que se ocupe de supervisar la implementación de un código de buenas prácticas, y que difunda las medidas adaptadas en los ámbitos público y/o privado que hayan resultado exitosas. Asimismo, se podría valorar el impulso de experiencias piloto y su posible extensión –en los casos que lo permitan- al resto de organizaciones o colectivos.
La puesta en marcha de Planes y programas encaminados a la igualdad de oportunidades.
Reconocer el derecho a la conciliación de la vida personal y laboral.
Planes y medidas para promover la igualdad de trato entre mujeres y hombres.
Incluir, como una prioridad en las políticas de empleo, la mejora de la formación y empleabilidad de las mujeres.
La negociación de los planes de igualdad en los convenios, en la negociación colectiva.
Distinguir a las empresas que se destaquen en favorecer la conciliación personal y laboral de sus trabajadores y trabajadoras. La actuación más novedosa es la “discriminación positiva” a favor de los hombres, que persigue como fin que sean éstos quienes hagan uso de las licencias y permisos que el ordenamiento laboral reconoce
Fomentar la contratación de mujeres desempleadas con responsabilidades familiares. Favorecer la contratación de trabajadores/as que sustituyan a quienes se encuentren en excedencia o disfrutando de una reducción de jornada, primando, con especial intensidad la contratación de mujeres.
Realizar un informe sobre la legislación laboral española, con el objetivo de hacer un test de transversalidad para determinar si la legislación favorece suficientemente la conciliación, evaluando aspectos tales como la regulación de los cómputos del límite de horas extras extraordinarias, los mecanismos de compensación de horas extraordinarias, etc.
Incorporación al procedimiento de elaboración normativa de una evaluación de impacto sobre la conciliación laboral, familiar y personal que cada proyecto normativo pueda ocasionar.
La conveniencia de que, legislativamente se confiera a las Administraciones Locales competencias para hacer planes de conciliación de horarios, para lo cual, a iniciativa de los ayuntamientos se constituyan órganos de participación con los actores implicados con el objetivo de modificar horarios e itinerarios del transporte público, horarios comerciales y de los centros de enseñanza.
Ámbito Empresarial (empresas y sindicatos) e iniciativas asociativas
Se destaca de forma casi unánime la importancia de la negociación colectiva y de la necesidad de abordar estas materias en el marco del Diálogo Social.
Poner en valor las bonanzas de la compatibilización de la vida laboral, familiar y personal, y de los recursos y medidas disponibles en el seno de la empresa para un uso más autónomo y armónico de los tiempos, con el fin de superar la cultura del presentismo.
Condicionar la promoción laboral en función de los resultados, amortiguando la cultura de la disponibilidad absoluta.
Utilización de las nuevas formas de organización del trabajo (teletrabajo, contrato a tiempo parcial, jornada continua, semana laboral comprimida…), así como la implementación de las nuevas tecnologías.
Facilitar la elección de turnos y el intercambio de los mismos, permitiendo al personal elegir los turnos de trabajo e intercambiar con compañeros y compañeras los que ya tiene asignados.
Racionalizar el horario de reuniones y adecuarlo al objetivo de la conciliación.
Promoción de la jornada intensiva en los meses de verano.
Propiciar el uso de la jornada continúa los viernes por la tarde en los sectores que lo permitan.
Implementación de un horario laboral flexible de entrada y salida, condicionado al cumplimiento del objetivo mensual de jornada.
Ampliar la posibilidades de acogimiento a una jornada laboral reducida. Se ha de posibilitar que el trabajador/a pueda pactar con la empresa trabajar con una jornada reducida (25%, 50%) por un tiempo determinado con la correspondiente reducción salarial y con el compromiso por parte de la empresa de reserva de puesto.
Promover, en condición de voluntariedad del trabajador/a, en los supuestos que no supongan una merma de competitividad de la empresa, el trabajo a distancia, y el trabajo mixto en el centro de trabajo y a distancia, con el objetivo de facilitar la plena integración laboral de las personas trabajadoras afectadas.
Promover la eficiente gestión de las pausas, con miras a lograr la adaptación de horarios, avanzando hacia una jornada laboral que facilite la conciliación.
Avanzar en el reconocimiento del derecho a la modificación y adaptación de jornada para todos los trabajadores y trabajadoras, por necesidades personales y familiares
Fomentar la implicación de los representantes sindicales y patronales en la mejora de la organización de los tiempos de trabajo.
Desarrollo de la Directiva Europea relativa al teletrabajo, incidiendo en su carácter voluntario para el trabajador/a y regulando los nuevos derechos y obligaciones que se derivan de esta nueva forma de trabajo.
Creación de un libro-registro de horarios, obligatorio en todas las empresas para dotar de seguridad jurídica tanto a la empresa como a los trabajadores/as.
3. Provisión de servicios de cuidado y de protección social
Uno de los factores que inciden de manera particular en la dificultad de conciliar la vida personal y laboral, es la atención a la infancia y a las personas mayores y con discapacidad en situación de dependencia, de tal forma que se hace necesario el desarrollo de nuevos servicios de atención y cuidados, así como nuevas medidas de protección social.
a) Administraciones Públicas
i Medidas de protección social que puedan combinarse con la flexibilidad laboral y facilitar así la armonización de la vida laboral, personal, y familiar de los trabajadores y trabajadoras. Promover la creación de Servicios de responsabilidad pública para la atención a las personas mayores y con discapacidad en situación de dependencia: teleasistencia, ayuda a domicilio, Centros de Día, de Noche, Centros Residenciales. (En la línea de lo contemplado en el Proyecto de Ley de Promoción de la Autonomía Personal y Atención a las Personas en Situación de Dependencia).
Garantizar la correcta cobertura de la educación Infantil (0-3 años).
Promover la realización de actividades en los centros escolares más allá de la educación reglada. Ofreciendo actividades de educación de tiempo libre infantil, tanto por la mañana (antes del inicio del horario escolar, como por la tarde al finalizar la jornada escolar) y durantes el periodo de vacaciones escolares.
Fomentar la participación de la administración local en este ámbito dadas sus mayores posibilidades de actuación.
Implementar permisos retribuidos para la atención de las responsabilidades familiares.
En resumen señorías cuando hablamos de conciliación de la vida personal, laboral y familiar no nos estamos refiriendo exclusivamente a horarios y jornada laboral, a prestaciones de la seguridad social, a permisos o servicios de cuidado. Es algo más amplio, como nos manifestaba una de nuestras comparecientes, estamos hablando de que mujeres y hombres se planteen una distribución equilibrada del tiempo dedicado al trabajo remunerado, a la vida personal y a las responsabilidades familiares. Esos usos del tiempo más equilibrado van a implicar una mayor participación de las mujeres en el empleo y de los hombres en las responsabilidades familiares
Por lo que se refiere a nuestros votos particulares, dos de ellos, el 5 y el 7 tienen carácter técnico, en cuanto a organización del texto de las constataciones y recomendaciones, el voto particular 6 hace referencia al lenguaje, correcciones en el sentido de evitar el lenguaje sexista.
Entendemos desde del grupo socialista que medidas del Gobierno como el Plan Concilia, el Plan de Infancia y Adolescencia, La Ley de Promoción de la Autonomía Personal y Atención a las Personas en situación de Dependencia, aprobada por esta Cámara, y la Ley de Igualdad efectiva entre mujeres u hombres, en trámite actualmente, son igualmente un eficaz instrumento de conciliación, pero no nos cabe duda de que nos queda un largo camino por recorrer.
Para finalizar, Señorías, desde el grupo socialista valoramos positiva la iniciativa del grupo popular al proponer la creación de esta subcomisión, entendemos que ha supuesto un aprendizaje importante para los y las diputadas que hemos participado en ella y va a suponer un importante instrumento para facilitar la conciliación de la vida personal, familiar y laboral.

A miña intervención sobre Navantia Fene onte no Congreso

Gracias señor Presidente.

Permítanmte que introduzca mi intervención con algunos datos:
En la actualidad, Navantia Fene trabaja en la elaboración de 70 bloques del buque de proyección estratégica y de la fragata noruega, con 350 personas en plantilla y 660 de compañías auxiliares, lo que garantiza ocupación a este nivel hasta mas allá del 2010.

Esta actividad ocupa en la actualidad todos los talleres disponibles en el astillero.

Su facturación en el año 2006 fue de 420 millones €, un nivel similar al de la suma de Ferrol y Fene en los años anteriores al acuerdo del 2004.

El astillero de Fene señorías, no es por tanto un activo ocioso sino una pieza clave que Navantia necesita para hacer frente a sus pedidos.

Es necesario afirmar que no estamos ante una crisis, no hay trabajadores cuyo puesto de trabajo peligre, ni la empresa se encuentra en situación patrimonial que fuerce un proceso de ajuste, y además debemos reconocer que esto es debido a los efectos positivos del acuerdo con los sindicatos y la UE en diciembre de 2004.

Gracias a este acuerdo se ha podido superar la situación de quiebra resultante de la nefasta gestión del gobierno del Partido Popular.

Es por esto señorías, que la actual empresa Navantia en Ferrol y Fene es el primer bien a proteger.

No podemos embarcarnos en ninguna aventura que ponga en riesgo lo que todos defendimos detrás de la misma pancarta NO, NO, NO, A LA PRIVATIZACIÓN, SECTOR NAVAL PÚBLICO, EN LA RÍA DE FERROL.

A pesar de lo anterior es cierto que puede resultar compatible con Navantia la instalación de otros proyectos industriales en determinados espacios que la empresa no utiliza.

En esta línea el presidente de la Xunta de Galicia ha manifestado su compromiso de trabajar conjuntamente con el Gobierno Central para optimizar las potencialidades industriales del astillero.

Pero desde la Consellería de Industria se ha avalado un plan conjuntamente con la empresa Hijos de Barreras, quien supuestamente dedicaría las instalaciones a la construcción naval civil

Podría decir de este plan:
§ que es incompatible con los objetivos de Navantia Fene,
§ que pretende simplemente la cesión gratuita de los activos a la empresa Barreras, incumpliendo la ley en materia de privatizaciones,
§ que carece de plan financiero,
§ que la supuesta carga de trabajo se concreta en un plan de marketing,
§ o que con este proyecto Navantia Fene facturaría menos de la mitad de lo que ahora ingresa.

Pero no es necesario que dedique mucho tiempo a descalificarlo, pues el propio empresario, en la prensa de hoy anuncia una importante inversión en Asia tras frustrarse dice, el plan de Navantia Fene. Por cierto señorías, antes de la votación de hoy. ¿Qué estamos entonces votando aquí?

Quizás en este punto habría que recordar que el mes de mayo es simplemente la fecha de las elecciones municipales, nada se juega en materia de política industrial, pasará mayo y seguiremos cumpliendo los compromisos con la Unión Europea, y mejorando con una buena política comercial la carga de trabajo del sector naval en la ría de Ferrol.

El compromiso del gobierno central y de la Xunta de Galicia con la reindustrialización de Ferrol es firme y rotundo, como demuestran los presupuestos del estado y específicamente el plan Ferrol.

Pero ni el gobierno ni el grupo socialista compartimos el optimismo del BNG sobre el futuro de la construcción naval civil, ni sobre la propuesta de privatizar Navantia Fene.

Privatizar ahora este centro para dedicarlo a la construcción naval civil sería simplemente retroceder 30 años para repetir las mismas crisis y traumas.

En definitiva la enmienda que defiende el grupo parlamentario socialista se sustenta en tres principios:

1. Proteger el proyecto industrial de Navantia
2. optimizar los activos susceptibles de acoger nuevas iniciativas empresariales
3. cumplir los compromisos con la Unión Europea

En estos tres principios fundamentamos la enmienda que presentamos, es una posición razonable, primero protejamos la empresa Navantia, no pongamos en peligro su futuro a cambio de humo, en segundo lugar definamos a través del Plan Industrial cuáles pueden ser los activos ociosos de las instalaciones de Fene, en tercer lugar actuemos bajo procedimientos claros, transparentes y bajo la libre concurrencia, y finalmente cumplamos los acuerdos con los sindicatos y con la Unión Europea. De todo lo contrario señorías tenemos ya señorías demasiadas experiencias negativas.

Muchas gracias

Rexeneración da Ría do Barqueiro e da Praia de Arealonga no Vicedo

Reproduzco a continuación a miña intervernción no Parlamento esta mañán na Comisión de Medio Ambiente, que foi aprobada por unanimidade.

La Ría de O Barqueiro- O Vicedo se localiza en el límite noroeste de la Península Ibérica, entre el Cabo de Estaca de Bares al oeste y el Cabo de Embarcadoiro al este. Se trata de una Ría pequeña, con menos de 8 km de longitud y 2.7 km de ancho. Tiene una superficie aproximada de unos 13 km², con una profundidad máxima de 25 m en límite exterior. La topografía de fondo es suave sin asentamientos rocosos que condicionen las corrientes marinas, y cuenta con dos islas, una en el interior, la Isla de San Martiño, y otra en el exterior, la Isla da Coelleira.

En el lado occidental de la Ría desemboca el Río Sor, formándose un saliente que fija un lugar de deposición de arenas y sedimentos. La Playa de Arealonga, localizada en el lado oriental del interior de la Ría de Barqueiro tiene una longitud es aproximadamente de 1300m.

Como Uds saben, las playas son uno de los sistemas físicos más dinámicos de la superficie terrestre, un borde litoral donde se acumulan y transportan sedimentos, normalmente arena, debido fundamentalmente a la acción del oleaje. En términos generales, todos los entrantes de las costas tienden a llenarse con sedimentos. Las fuentes de aportes de material son varias, fuertes temporales, las mareas, corrientes marinas y, en este caso deposiciones de materias arrastradas por el río Sor.

Pues bien, Señorías, durante la última década se viene produciendo una intensa erosión del sector externo de Playa de Arealonga, sin precedentes en décadas anteriores. En a penas 10 años, desapareció una amplia zona de dunas y gran parte de pinares posteriores a esta, lo cuál generó la destrucción de un antiguo camino y de un paso recientemente construido. En la actualidad la tendencia erosiva es tal que al menos tres casas se encuentran en un eminente peligro de derrumbamiento.

En general, en la última década se produjo una transformación dinámica de la zona debido a un gran volumen de sedimentos puestos en movimiento. Las causas de este proceso no están claras, barajándose desde una reciente ampliación del puerto de O Vicedo, hasta una simple causa natural, como sería una aparición de tormentas de especial intensidad.

Gracias a la identificación fotográfica a lo largo de los años de los límites de las dunas conocemos la existencia anterior de dos amplio campos de dunas que recorrería el espacio anterior a la playa. Gracias a estas fotografías se demuestra que, antes de la construcción del puerto de Vicedo (1990), la zona expuesta de Playa Arealonga aparece como un sistema perfectamente estabilizado, cuya zona de dunas amplia es un pinar extenso. Años después la zona de dunas desaparece prácticamente por completo. El pinar se ve notablemente menguado, e incluso inexistente en determinados sectores, y la primera línea de casas sufre derrumbamiento.

El desmantelamiento de la duna, ha supuesto un retroceso de mas de 15 m de duna en 10 años.
A este ritmo erosivo tan intenso, se une a la problemática de que la zona de dunas tiene una pendiente descendente en la parte trasera de la duna actual, de manera que el proceso de erosión podría verse acelerado una vez rebasada la cresta del corte de la duna actual.

A estas graves consecuencias ecológicas se unen otras de carácter económico. La pesca que se realiza en esta Ría de O Barqueiro – O Vicedo es fundamentalmente de bajura, contando con aproximadamente 30 embarcaciones. Pues bien, actualmente los barcos de mayor calado han de esperar la pleamar para entrar en el puerto, ya que los materiales que se erosionan en la playa se depositan en otros puntos, concretamente en la entrada dificultando la navegación.
El marisqueo explota la ameixa fina, ameixa coquina y ameixa babosa de alto valor económico así como longueiron y berberecho, de menor valor comercial. En los últimos años, la elevación del nivel de los bancos de arena han modificado las horas de exposición al sol y al aire del fondo entre mareas, de tal forma que se han reducido drásticamente las capturas.

Otro efecto económico destacable es el turismo, en primer lugar la disminución de la superficie de la propia playa limita cada vez mas el número de visitantes, la disminución de calado limita el acceso de los yates, y la reducción de marisco deja a los restaurantes locales sin el principal elemento de reclamo cara a sus clientes.

Visto todo esto resulta evidente que hay una transformación importante del litoral en la Ría de O Barqueiro-O Vicedo, tanto en la Playa de Arealonga como en los bancos marisqueiros que justifica sobradamente la necesidad de actuaciones urgentes, pero que a su vez deben ser estudiadas en profundidad, para evitar consecuencias no deseadas.

En la PNL se insta al Mº de Medio Ambiente a estudiar la situación para poder adoptar las medidas pertinentes. Se insta a que las actuaciones se realicen en colaboración con la Xunta de Galicia, y parace lógico cuando esta tiene competencias en ordenación del territorio y del litoral, en medio ambiente o en pesca y marisqueo. Precisamente el pasado mes de noviembre tuvo lugar en Santiago de Compostela la firma de un Convenio entre el Mº de Medioambiente y las Consellerías de Ordeación do Territorio, Pesca e Medio Ambiente con el objeto de “llevar a cabo una gestión integrada de las zonas costeras de Galicia”.

Por todo esto pido el voto favorable de sus Señorías a la Proposición No de Ley que presenta el Grupo socialista:
“el Congreso de los Diputados insta al Gobierno a realizar, en colaboración con la Xunta de Galicia, un estudio sobre las causas de los cambios de corrientes marinas y áridos en la Ría de O Vicedo, y a adoptar las medidas correctoras necesarias en función de los resultados del mismo”

A miña intervención na presentación da candidatura do PSOE en Cedeira

Boas tardes a todos e a todas e moitas gracias por estar hoxe aquí, neste acto tan importante para os socialistas, para Cedeira, e tamén para min persoalmente.

1. Para os socialistas porque presentamos unha candidatura para ganar e gobernar. Esta vez si, esta vez queremos ganar, queremos un alcalde socialista porque aprendemos dos erros do pasado e porque imaxinamos unha Cedeira mellor. Porque as ideas e as políticas que están dando tan bos resultados en España e en Galicia, son posibles e necesarias en Cedeira con Xosé Luís Vergara como Alcalde.

2. É un acto importante para Cedeira, porque esta é a única candidatura que representa unha esperanza de traballo e de futuro para todos.
Porque detrás dela hai un partido serio, un Goberno na Deputación, un Goberno na Xunta e un Goberno en España. Todos eles, comprometidos coa xente, comprometidos coa Creación de Emprego, coa Educación, coa Sanidade, cós Servicios Sociais, coas infraestructuras.

3. Finalmente é un acto importante para min porque comparto atril con dúas persoas que quero e admiro.
- Dolores Villarino e a primeira muller Presidenta do Parlamento galego. É presidenta do Parlamento e podía ser calquera outra cousa.
Poucas persoas hai na política galega tan recoñecidas, tan solventes e tan competentes. Tocoume colaborar con ela na redacción dos programas electorais na área de economía e emprego, e poido dicirvos que con Dolores se traballa moito, pero aprendese moito máis. Gracias Dolores, por estar hoxe aquí con todos nos.
- De Xosé Luís podería falar toda a tarde, pero corro o risco de emocionarme, polo que só vos direi que e un luxo telo como candidato. Eu que o coñezo ben, dígovos que encabeza a candidatura porque sempre foi o seu desexo secreto, porque leva pensando neste momento, en que facer e como dende hai moitos anos.
A súa capacidade de traballo e como unha locomotora, pero ademais, como sabe moi ben cara a onde vai, os resultados son sempre excelentes. Cando colla o concello por banda e poña esa máquina a funcionar, entonces compañeiros si que se vai notar o cambio en Cedeira.

Amigas e amigos, como di o noso himno, “os tempos son chegados”, teño esa sensación, ese palpito. Estamos no momento preciso coas persoas axeitadas. Esta é a gran oportunidade, por eso vos pido axuda e ilusión.
O certo é que dende que Touriño e Zapatero son Secretarios Xerais e Presidentes en Galicia e España respectivamente, Vergara e máis eu estamos especialmente identificados con este xeito de facer as cousas, con este talante, cun estilo de goberno que cumpre os compromisos electorais, que respecta ás institucións e á oposición, que busca sempre a participación dos cidadáns e a estructuración democrática da sociedade, que resolve os problemas con visión de futuro e non coa vista posta na prensa do día seguinte, que usa como mellor propaganda os resultados das medidas que se toman.

Frases todas estas en linguaxe moi político, pero que se resumen nunha máxima breve e profunda que me repetía meu abuelo Salvador, “facer ben nunca e mal”.
Así somos, así actuamos, así nos presentamos hoxe ante vos, porque defendemos unha sociedade máis xusta e solidaria, máis habitable, máis sostible, máis boa, porque esto nunca nos pode facer mal.

Prometinlle a Xosé Luís que non falaría mal de naide, bueno, que non falaría mal do PP. Intentarei non facelo, non vou falar deste novo Rajoy, sempre de mal xenio, nin de Acebes e as súas mentiras, nin de Zaplana e os seus negocios, pero si teño que falar do que supuxo para Cedeira ser gobernada durante 35 anos por Leopoldo, coa excepción dunha lexislatura BNG-PSOE. 31 anos gobernados por ese persoaxe siniestro, que entrou de Alcalde no ano 72, cando se autodefinía como carlista. A súa traxectoria parece obsesionada con destruír os elementos máis característicos da nosa vila.
- Así có recheo dos xardíns novos e coa ponte nova privou a Cedeira do seu sabor mariñeiro, que se puido conservar facendo as cousas, pero doutro xeito.
- Así aproveitando a construcción do paseo marítimo (que fixo Borrel) destruíu as construccións das fábricas que lembraban un pasado obreiro e loitador, e o campo de concentración que alí existiu durante a Guerra Civil.
- Así foron talados os frondosos árbores que plantou a República pola veira das carreteras e pola veira do río para ser en moitos casos simpremente sustituidos por outros menos frondosos e menos republicanos.
- Así perdemos espacios tan espléndidos como o Floreal, o primeiro Centro de Ocio Polivalente de Galicia, ou o Tres de Ouros.
- Así cambiamos o precioso muíño da Acea por unha mentira de polígono industrial.
- Así tivemos primeiro na Xunqueira e logo na Candieira o vertedoiro municipal, por certo erradicado para sempre por un concelleiro socialista.
- Así fomos perdendo unha a unha, algunha das máis bonitas e representativas casas do noso casco antigo. Etc., etc., etc.

É unha historia de degradacións que circula en paralelo con algunha grande obra, quero citar unha:
- O colexio novo, o colmo do absurdo. Voullo explicar a Dolores por que si non no se cree. Pois mira, había un Colexio no medio do pobo que se quedou pequeno, porque non tiña aulas nin instalacións complementarias.
Entón, nun patio que había fixeron outro colexio novo con dirección aparte, e máis un minipatio, separado do outro medio patio por un muro. O colmo é que castigaban ós pequenos que falaban por riba do muro cós seu veciños e parentes do outro colexio. En fin, todo moi pedagóxico.

Tamén foron anos de macroproxectos sempre anunciados e nunca feitos, na súa web aparece o programa electoral das pasadas eleccións e as prioridades son:
- Mellora das entradas a Cedeira e outras novas.
- Porto deportivo.
- Camping
- Rede de gas
- Escola Taller
Nada está feito, a súa palabra non vale nada.

Esta política municipal resultou catastrófica para Cedeira, pero non é só unha cuestión de obras ou investimentos, tamén se trata de actitude, de como actuar ante os problemas.
Por exemplo, cando algún colectivo laboral ou social tivo algún problema, algún asunto que resolver, ¿Que papel xogou o Concello, o Alcalde? Pois, simplemente, Leopoldo xamais sirveu de ponte, de valedor, nin siquera de tramitador de ningunha reivindicación social en Cedeira. NUNCA. Dous exemplos:

1. ¿Donde estibo Leopoldo o día da carga policial contra os percebeiros? ¿Ó lado da xente da vila? Non, ó lado de Diz Guedes dando a orde de cargar contra homes mulleres e nenos.

2. ¿Donde estibo Leopoldo cando caeu o teito do colexio ferindo a varios nenos? ¿Reclamando atención e solucións da Xunta de Galicia? Non, encubrindo ó Delegado de Educación, e chamando á Delegación do Goberno para desaloxar pola forza ós pais que se pechaban no Concello.

Nestes 30 anos escuros eu votei en falta moitas cousas, pero dóenme especialmente catro:

1. Dóeme a falla de democracia. Sinto recordalo, non é revanchismo, é historia, este concello levantou un monolito a Franco no ano 79, cando xa votáramos masivamente a Constitución. Pero refírome á ausencia de xestión democrática no concello, á falla de transparencia, á arbitrariedade, á falla de canles de participación cidadá.

2. Dóeme a nula preocupación polo emprego, polo futuro das xeracións que pasan e pasan e todas teñen que marchar. A nula preocupación polas nosas pequenas, pero nosas, e por eso importantes industrias, polo comercio, polos sectores productivos básicos, o mar, a madeira e o campo.

3. Dóeme que dende o Concello se boicotearan sistematicamente todas e cantas iniciativas partían espontaneamente do pobo, para afirmar lapidariamente ó final do conto “es que la gente de Cedeira no te es unida, siempre acaba mal”.

Pois non, non é certo, o certo é que nun pobo pequeno, sen ningún tipo de axuda, hai sociedades culturais que levan 20 anos funcionando, que festas como a Xira, o Samain, o Volve á Vila, a festa das Setas ou a do Percebe, existen e son queridas pola xente aínda que nunca tiveron apoio por parte do Concello.

4. E o peor, o que máis me doe e ter a sensación de tempo perdido, a sensación de que puidemos ser outra cousa si as políticas dende o Concello foran outras.
Vemos como outras vilas cércanas aproveitaron as circunstancias para conseguir grandes investimentos, e nos, que tivemos Alcalde e Senador do PP cando o PP gobernaba en todas partes, nunca tivemos a atención dunha inversión importante, sacando claro está, a fonte da Praza Roxa que veu inaugurar Fernández Albor. ¿Non sabedes cal é? Non claro, nunca votou máis dun grolo de auga. Era tan insignificante que acabou debaixo do cemento da Praza Roxa e só se conserva a placa conmemorativa.

Pero si estes 30 anos de dereita en Cedeira nos trouxeron estes resultados, esta última lexislatura foi especialmente amarga e aburrida, simplemente a lexislatura do letargo, da inacción, da apatía, da ausencia... en fin catro anos perdidos.

Paralelamente, neste tempo, dende os Gobernos da Xunta e Central estamos impulsando unha enorme transformación política, económica e social na que Cedeira necesita engancharse. Da Xunta falará Dolores, eu quero só aportar unha reflexión sobre os resultados das políticas do Goberno de Zapatero:

A economía está medrando máis que nunca, tamén o emprego, que gracias ós acordos do diálogo social é cada vez máis estable.
Esta evolución económica xera superavit real das contas públicas, circunstancia que se está aproveitando para poñer en marcha novos Servicios Públicos, como o Sistema Nacional de Atención á Dependencia.
Con esta lei os nosos maiores recibiran un servicio ou unha paga complementaria á súa pensión cando chegue o momento de necesitar coidados e apoio. Terán a liberdade de elixir como queren acabar os seus días.
Estes son os verdadeiros resultados do Goberno, por eso o PP non fala deste temas e utiliza o terrorismo como látego contra Zapatero.
Pero eu dígovos unha cousa, a última páxina de ETA non está escrita, pero está próxima, e dirá simplemente FIN.

Pero, visto dende aquí, dende esta esquina do mapa, ¿En que cambiaron as cousas có Goberno Socialista?. Pois por exemplo pasando dun investimento do Estado de 16m€ có PP no 2004 a 84, 116 e 145 m€ nos anos 2005, 2006 e 2007 respectivamente.

Outro exemplo é o Plan Ferrol, mediante o cal o Mº de Industria e Xunta estamos apoiando a industria nas comarcas de Ferrol Eume e Ortegal con 60 millóns de € ó ano.
En Cedeira, no ano 2006, tres empresas acolléronse ás axudas creando 32 postos de traballo. Por certo, nestas axudas hai unha partida para os concellos. Cedeira, non levou nada, ¿Sabedes porque? Por que o Concello nin sequera presentou a solicitude.
Nin se fai nada, nin se solicitan axudas que se poderían estar recibindo, nin se deixa traballar a quen traballa. Unha pena.


Para rematar quero evocar a Cedeira que, Xosé Luís e máis eu, tantos anos levamos soñando, e que por primeira vez estou convencido de que podemos construír.

Unha Cedeira na que o Concello sexa a casa de todos,

- Cun Alcalde e un Goberno municipal que escoite, que axude, que impulse, que defenda os dereitos da xente,
- Un Alcalde que aprobeite o impulso social dos Gobernos da Xunta e Central para facer realidade a atención á dependencia, para que os nosos maiores estean atendidos como eles queiran e non como só como malamente poidan.
- Un Alcalde que disfrute cós éxitos individuais e colectivos de cada cidadán, de cada proxecto empresarial, de cada sociedade cultural e deportiva.
- Un Alcalde que deseñe un urbanismo pensado para que o noso teña máis valor, e produzca máis beneficios, para que Cedeira sexa máis habitable, máis agradable, non para que veñan a facerse ricos catro pillos.
- Un Alcalde que protexa o medio ambiente, o litoral, o mar, a Capelada.
- Un Alcalde que traballe coa xente do mar para unir a costa e mellorar o valor dos nosos recursos.
- Un Alcalde que atenda as ideas dos propietarios forestais.
- Un Alcalde que pense no futuro dos nosos fillos, na creación de emprego, na educación, na cultura, nas oportunidades.
- Un Alcalde con capacidade de interlocución, coa Deputación, coa Xunta, có Goberno Central.
- Un Alcalde que dote dos mesmos servicios e comodidades ós veciños das parroquias e ós do casco urbán.
- Un Alcalde honesto, un home bo e xeneroso, o meu amigo Xosé Luís Vergara.
MOITAS GRACIAS

Presentación da Candidatura do PSOE en Cedeira

Onte tivemos a presentación da Candidatura Socialista no Auditorio Municipal de Cedeira. Falamos Dolores Villarino, o candidato, Xosé Luís Vergara e máis eu. O acto, como tódolos mítines políticos tivo a súa liturxia, pero todo saiu ben.

O sorprendente para todos foi a gran asistencia de público. É certo que foi ben anunciado, con octavillas, prensa e megafonía, pero era sábado de Antroido, varias agrupacións musicais estaban de viaxe fora da vila, choveu todo o día..., bueno, en definitiva naide esperaba que se enchera o aforo, pero encheuse, completamos abaixo e tivemos que abrir o galiñeiro que tamén se ocupou.

Penso que non é só cousa de número, había na xente alegría e ilusión polo cambio que se aveciña. Algún dos intervintes dixo "os tempos son chegados"...

Ameazas a Pepe Blanco

Un manifestante, na convocatoria do Foro de Ermua contra o terrorismo, invitaba explicitamente a ETA a que postos a matar empezaran por Pepe Blanco. Acebes decía que era un feito aillado, pero como se colle antes a un mentiroso que a un coxo, e encima de mentiroso Acebes está coxo, non tardou nada a SER en colocar en antena outras moitas amenazas vertidas contra Pepe, Zapatero, o Goberno etc.

Triste resultado dunha estratéxia política. O PP, alimentando a crispación e enardecendo os comprensibles pero inaceptables sentimentos de venganza das víctimas, consigue o mesmo resultado que teoricamente condena.

Poucas cousas me parecen tan execrables, e tan crueis como impoñer un entorno de presión social e ameaza sobre as persoas e as súas familias por mor das súas ideas ou da súa responsabilidade representativa. Esto é o que ETA e o seu entorno fixo durante anos cós non nacionalistas en Euskadi e con cargos de representación en todo o Estado.

Contra esto se revelou unha marea humana despois do atentado de Miguel Angel Blanco. E desta rebeldia cívica contra a ameaza o chantaxe e a morte naceu o chamado espíritu de Ermua. Pero as institucións e organizacións non teñen prestixio per se e para sempre, deben acreditalo con coherencia e traballo. Dende o meu punto de vista, a semente de odio que o PP está plantando no Foro de Ermua e na AVT está desacreditando un espíritu de loita cívica democrático que nos facía moita falta, e coloca, cando menos a algúns dos seus seguidores na mesma posición e nos mesmos métodos que din condenar.

Touriño e Zapatero actuan en favor de Galicia

Ainda que sempre se espera que os Presidentes do Gobernos non se reunan para tomar café, senon para impulsar proxectos e iniciativas, nesta ocasión a reunión de Touriño e Zapatero aborda as principais necesidades de Galicia, e incluso sorprenden positivamente cun compromiso non esperado sobre a Cidade da cultura. Incluese a continuación un resumo dos contidos da reunión.

CIDADE DA CULTURA

O PRESIDENTE DO GOBERNO, JOSÉ LUIS RODRÍGUEZ ZAPATERO, MANIFESTOU O SEU COMPROMISO DE CONVERTER A CIDADE DA CULTURA NUN PROXECTO DE ESTADO

O ESTADO PASA A IMPLICARSE NUN PROXECTO QUE TEN TODO UN POTENCIAL DE POSIBILIDADES PARA ACTUAR COMO PONTE ENTRE EUROPA ( España) E IBEROAMÉRICA

QUEREMOS QUE A CIDADE DA CULTURA XOGUE UN PAPEL DE ENLACE ENTRE EUROPA-ESPAÑA CON IBEROAMÉRICA

A CIDADE DA CULTURA XOGARÁ UN PAPEL PREPONDERANTE EN ACHEGAR A INDUSTRIA DO CINE OU AS LETRAS A OUTRAS CULTURAS

ACORDOUSE A CREACIÓN DUNHA COMISIÓN DE TRABALLO ENTRE O ESTADO E A XUNTA PARA O DESENVOLVEMENTO DO PROXECTO. POR PARTE DO ESTADO ESTARÁN A PRESIDENCIA DO GOBERNO, O MINISTERIO DE ASUNTOS EXTERIORES E O MINISTERIO DE CULTURA


AVE VIGO-OURENSE

GALICIA PODE TER A CONFIANZA CERTA DE QUE EN CINCO OU SEIS ANOS A REDE DE CIDADES DE GALICIA ESTARÁ CONECTADA EN ALTA VELOCIDADE CON MADRID EN MENOS DE TRES HORAS

RODRÍGUEZ ZAPATERO EXPRESOU O SEU COMPROMISO DE QUE VIGO ESTEA CONECTADA EN ALTA VELOCIDADE CON MADRID A TRAVÉS DUNHA CONEXIÓN DIRECTA, POR CERDEDO

A CONEXIÓN EN ALTA VELOCIDADE ENTRE VIGO E OURENSE É UN INFRAESTRUTURA COMPROMETIDA NO PLAN ESTRATÉXICO DE INFRAESTRUTURAS E TRANSPORTES (PEIT)

O PRESIDENTE DO GOBERNO, JOSE LUIS RODRIGUEZ ZAPATERO CONSIDERA ESTRATÉXICA A CONEXIÓN EN ALTA VELOCIDADE ENTRE VIGO E OURENSE

O ESTUDO INFORMATIVO DESTA LIÑA SAIRÁ Á EXPOSICIÓN PÚBLICA NO VERÁN DE 2007 E SOMETERASE Á DECLARACIÓN DE IMPACTO AMBIENTAL A FINAIS DESTE ANO

EN 2009, DARAN COMEZO AS OBRAS DA ALTA VELOCIDADE ENTRE VIGO E OURENSE QUE ESTARÁN FINALIZADAS “NUN PRAZO DE CINCO A SEIS ANOS” DESDE HOXE

O INVESTIMENTO PREVISTO PARA LEVAR A CABO ESTA CONEXIÓN ASCENDE A UN MÍNIMO DE 800 MILLÓNS DE EUROS

CON ESTE GOBERNO, PRESIDIDO POR RODRÍGUEZ ZAPATERO, SI HAI COMPROMISO, SI HAI UN PROXECTO DE ALTA VELOCIDADE PARA GALICIA E PARA VIGO

AGORA SÍ HAI AVE A VIGO, O TEMA QUEDA PECHADO, QUEDA CONSOLIDADO CO APOIO DO PRESIDENTE DO GOBERNO

NAVANTIA

RODRÍGUEZ ZAPATERO COMPROMETEUSE A ESTUDAR AS POSIBILIDADES DO PROXECTO PARA NAVANTIA PRESENTADO POLA XUNTA NO MARCO DA NORMATIVA COMUNITARIA

SABEN QUE HAI DIFICULTADES, PERO O PRESIDENTE ESTÁ EN DISPOSICIÓN DE ESTUDAR O PROXECTO

O CONSELLEIRO DE INNOVACIÓN E INDUSTRIA REUNIRASE CON CARÁCTER INMEDIATO COA COMISARIA EUROPEA ENCARGADA DA MATERIA PARA PLANTEXAR O PROXECTO DA XUNTA

A XUNTA E O GOBERNO CENTRAL APOSTAN POR GARANTIR CARGA DE TRABALLO PARA OS ESTALEIROS PÚBLICOS DE NAVANTIA EN GALICIA

PRESIDENCIA DO GOBERNO ASEGURA QUE A CONSTRUCCIÓN NAVAL DE CARÁCTER MILITAR EN GALICIA É UNHA PRIORIDADE PARA O ESTADO.


O PRESIDENTE TOURIÑO PLANTEOULLE A RODRÍGUEZ ZAPATERO A CONSTRUCCIÓN DA SEXTA FRAGATA EN NAVANTIA, ZAPATERO ACOLLEU MOI POSITIVAMENTE A PROPOSTA (EN “BREVE TEMPO” O GOBERNO GALEGO TERÁ UNHA RESPOSTA Á POSIBILIDADE DE CONSTRUÍR A SEXTA FRAGATA)

De Juana Chaos

Hoxe aparece en prensa unha foto impactante, unha persoa nun estado de deterioro físico evidente. Sexa quen sexa o suxeito, o certo é que a min impresionoume a imaxe.

Non cabe dúbida de que é un terrorista culpable de 25 mortes e que ademais non manifesta arrepentimento algún, polo que moralmente eu tampouco poido perdoarlle. Pero o arrepentimento non é un requisito legal ou formal para sair do cárcere, a xente sae cando remata a condea, e este home rematou a súa condea, e está no cárcere en prisión preventiva en tanto non se resolve un recurso sobre novos delitos que se lle imputan.

Non son un experto xurista, e non quero dende este blog cuestionar as decisións xudiciais, pero penso eu que si o obxecto da prisión preventiva é evitar a fuga, non parece que este home da foto esté como para votarse a correr, en todo caso podería ter arresto domiciliario.

Imaxinade que o recurso se resolve ó seu favor, que os delitos que se lle imputan se consideran xa xulgados e polo tanto queda en liberdade. ¿E si morre primeiro?. Xa sei que a folga de fame é voluntaria, pero cando a xusticia se percibe como rebancha non se fortalece, e polo menos a min deixame un sabor amargo.

Sempre lembro unha anécdota que me tocou vivir con Dionisia, unha das dirixentes das nais da praza de maio arxentinas. Bueno, Dionisia é de Cedeira, e durante a dictadura entraron na casa e levaron ó seu fillo e á súa nora. Nunca máis apareceron e así comenzou a súa loita.

Pois ben, éu coñecina cando veu a Galicia a facer campaña en apoio da iniciativa do Xuiz Garzón para encausar a dictadores arxentinos. Estábamos nunha rolda de prensa en Ferrol e ela explicou o seu caso persoal e a causa na que estaba comprometida con tanto dramatismo que os periodistas que tomaban nota expresaban a emoción e o dor nas súas caras.

Nas preguntas unha periodista preguntoulle con voz entrecortada: ¿Desexa vostede a pena de morte para os que mataron ós seus fillos?. Eu pensei que unha resposta afirmativa estaría xustificada polo sufrimento persoal; pero ela, ergueu a voz, apretou os puños na mesa e cravando os ollos na periodista díxolle: EU NON SON COMÁ ELES, EU QUERO XUSTICIA, NON VINGANZA.

¿PODE ASTANO VOLVER á CONSTRUCCIóN CIVIL FORA DO 20% DE NAVANTIA?

REPRODUZCO AQUÍ O ARTIGO PUBLICADO HOXE NO DIARIO DE FERROL

Si, pero a pregunta clave non é esta, senón ¿como? Pois ben, a pesares do ruído das últimas semanas, a cousa é sinxela e clara. Cando se negociou o acordo do 2004 coa UE e os sindicatos, os asteleiros públicos (IZAR) estaban transguedindo as normas de competencia por recibir axudas públicas ilegais.
Para restablecer a competencia tíñamos dúas opcións; a primeira abonar as sancións e deixar as cousas como estaban, o que suporía a quebra a medio prazo ó non poder continuar coas axudas públicas. A segunda opción, a que abordamos, resumese en "saír do control de competencia do mercado de construcción naval civil europeo". Constitúese unha empresa pública dedicada á construcción militar, Navantia, na que se nos permite un 20% de construcción civil e os asteleiros que quedan na antiga IZAR privatízanse e desvincúlanse das axudas públicas. O sector naval público sae do mercado.
Optamos por esta vía, non por capricho, nin por imposición da UE, senón seguindo as reivindicacións de sindicatos e partidos políticos que unitariamente nos colocamos detrás das pancartas en contra da privatización do sector naval na ría de Ferrol.
Neste intre, a plantilla de Navantia en Ferrol e Fene, xunto con 2.000 persoas de compañías auxiliares teñen carga de traballo garantida ata o 2012, pero é certo que, o mesmo que en Galicia hai moita terra baldía que se podería labrar, da que dará conta espero Suárez Canal, en ASTANO hai instalacións ociosas que poderían ocupar a máis traballadores. Comparto polo tanto os obxectivos manifestados polo Presidente da Xunta nesta dirección, pero non comprendo como o Conselleiro de Industria se enreda nunha maraña mediática en vez de resolver e pactar os cambios necesarios para poder reutilizar estas instalacións. Como cidadán e como traballador do sector naval pídolle a Fernando Blanco que non alimente falsas expectativas por mero interés electoral. Que traballe discretamente, que resolva os atrancos, e cando teña o problema resolto eu serei o primeiro en aplaudilo e recoñecelo.
¿E cales son eses atrancos? A UE aplica o que no dereito Mercantil español se chama "sucesión de empresa", quere dicir que si en ASTANO, ou en calquera outra instalación de Navantia, se instala outro asteleiro público ou privado, deberá asumir o pago da parte correspondente das multas. Pero se instalamos outra industria que non estea relacionada có sector naval, non hai "sucesión de empresa" e non cómpre a devolución das sancións. A proposta da SEPI para instalar unha empresa do sector eólico, é a proba do nove desta afirmación.
A resolución destes atrancos ten varios camiños, e eu quero posicionarme claramente, non sei se está de moda ou non, non sei se serei alavado ou criticado polo coro mediático, pero estou rotundamente en contra da privatización de ASTANO, igual que a SEPI e igual que a UGT e non entendo a posición dalgúns compañeiros de pancarta que sempre berraron máis que min. Penso que remover a parte laboral do acordo do 2004 é unha loucura e unha traizón ós traballadores, é ademais abre un camiño perigoso para o futuro. Debemos traballar en conseguir novos proxectos industriais complementarios, se pode ser no sector naval ben, e senón tamén.
Temos por primeira vez a oportunidade de afrontar un proxecto industrial para Astano nun momento de creación de emprego industrial na comarca, sen ser no fragor dunha crise, sen ter que afrontar reduccións de plantilla ou medidas restrictivas laborais. Temos ata o 2012, non ata maio, fagamos as cousas ben, dialoguemos coa SEPI, coa UE e cós sindicatos para construír un futuro industrial solvente, e por certo, se toda a vida levamos falando a favor da diversificación, e temos unha oportunidade, aproveitémola.
(*) Xavier Carro é deputado socialista no Parlamento central

Por fin o Hospital Naval

Nun comentario recente queixábase un anónimo internauta do traballo parlamentar de Beatriz e meu.
Pois ben, non todo o que facemos se restrinxe ós debates parlamentarios.
Ainda que lle resulte dificil de crér ó noso amigo traballamos para facer realidade a transferencia do Hospital Naval á rede do SERGAS.
A min tocoume convencer ó Ministerio de Defensa e a ela á Consellería de Sanidade.
Postos en contacto, delegacións técnicas negociaron os detalles e finalmente o pasado venres fíxose realidade unha aspiración de tódolos cidadáns.
Estas son as cousas que xustifican estar en política, pois, estar en política sen utopías e ansias de transformar a realidade non ten senso algun.
Por certo, podense consultar nas webs do Congreso e do Parlamento Galego as nosas iniciativas sobre este tema.

Adiós, estatuto adiós

Xa non temos reforma estatutaria para Galicia. Os tres líderes dos partidos con representación parlamentaria pasaron seis horas para escenificar o fracaso.

Cada un dirá o que queira, pero que non se chegue a un acordo por discrepancias no PREÁMBULO que non ten valor legal, manda truco. Ademais, o texto que propuxo o Presidente Touriño e que Quintana aceptou era sacado dunha Lei en Vigor, da Lei de Símbolos de Galicia.

Por certo, esta Lei de Símbolos foi aprobada polo Parlamento de Galicia daquela que o señor Rajoy era Vicepresidente da Xunta. polo tanto, ¿por que non lle vale ó PP o que ten votado o seu lider?

Enquisas sorprendentes

Onte domingo apareceron publicadas duas enquisas con resultados de ámbito nacional sobre a intención de voto de cara a unhas hipotéticas eleccións xerais. Son tan distintas que sorprenden.

Unha publícase en La Vanguardia e outra na Voz de Galicia. Pode que a explicación do discrepante resultado sexa que mentres a primeira se realizou tanto antes como despois do debate no Congreso, a segunda foi integramente realizada antes.

De ser esta a razón, pode entenderse que ó PSOE se lle atribua un resultado de 1,3 puntos menos na Voz fronte á Vanguardia, pero que na intención de voto ó PP a diferencia alcance 5,9 puntos non parece razoable.

En calqueira caso, si é certo que despois do atentado produxose na cidadanía unha sensación de frustración que desgastou ó Goberno, pero cando Rajoy saiu como unha fera a esixir responsabilidades ó Presidente por mor dun atentado que cometeu ETA, a xente despertou do letargo e comprendeu que os verdadeiros motivos do PP non teñen nada que ver có terrorismo, senón simplemente có desexo ruín de revancha de quen non aceptou ainda a vontade de 11 millóns de cidadáns.

Infame Rajoy

Estou sentado no escaño escoitando a intervención de Rajoy. Nunca me avergonzarei tanto de escoitar a palabra dun galego. Que infamia, que irresponsabilidade, que sarta de temeridades e mentiras.

Xa só o tono de esixencia no que se plantexa a intervención, como si o atentado fora responsabilidade do Goberno, lastima no corazón de calquera persoa de ben. Rezuma polo medio das súas frases unha inquietante alegria pola situación actual, como a de quen se alegra irracionalmente da falla dun ollo do rival ainda que sexa a costa de perder un ollo propio.

Espero que esa penosa "alegria" sexa producida pola visión pardidista de creer que esto supón unha ventaxa para o PP. Pero, ¿si non é esto?, si non é esto esa alegria resulta ademais aterradora.

Rajoy pronunciou unha frase especialmente infame referida ás esixencias de ETA:

"si (el Gobierno) no cumple, (las exigencias de ETA) le pondran bombas, y si no hay bombas, es porque ha cedido".

A segunda parte indica claramente que si ETA deixa de matar, desaparece e se disolve, sexa como sexa o PP acusará ó Goberno de arrodillarse ante o terrorismo. Pero si a situación é a contraria, si ETA non desaparece, o PP indícalle claramente que é o que ten que facer, seguir matando. Que infamia, que pouca lealtade, que pouco lles importan a paz e as víctimas.

Rajoy falaba da verdade, para el a verdade ´é un elemento meramente instrumental, só se entende como "verdade política instrumental" que consiste simplemente en elevar á categoria de dogma as verdades que interesan partidariamente e si ningunha verdade serve a estes fins, simplemente inventarse unha a base de repetir unha mentira tantas veces como sexa necesario.

Non albergo ningunha esperanza de recompoñer a unidade necesaria contra o terrorismo, despois de oido en vivo e en directo a este triste galego que acaba de falar.

Presentación das Axudas do Plan Ferrol 2007

O vindeiro martes 16, ás 12 da mañán, terá lugar en FIMO un acto de presentación das Axudas do Plan Ferrol correspondentes ó ano 2007.

Asistirán, o Director do IGAPE, José Antonio Delgado , o Director General de Desarrollo Industrial do Ministerio de Industria, Jesus Candil e o Presidente da Asociación Impulsora do Plan Ferrol que agrupa a Sindicatos, Confederacións de Empresarios e Cámara de Comercio, Julio Abelleira

Ó acto, que será aberto a quen queira asistir están especialmente invitados os empresarios e autónomos das comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal, as entidades bancarias, as empresas que prestan servicios de Consulting e os medios de comunicación.

Presentaranse tamén os resultados definitivos das axudas do ano 2006, aportando datos sobre emprego creado, investimentos totais e distribución por concellos.

Abrir Ferrol ó mar

O pasado día 5, Vicente Irisarri presentou en rolda de prensa o proxecto de "abrir Ferrol ó mar". Propuxo abrir conversas có Ministerio de Defensa para culminar unha aspiración histórica da cidade de Ferrol, que non é outra que unir o barrio da Madalena e o conxunto do Arsenal Militar.

Hay moitas razóns para abordar unha iniciativa como esta, pero quizas a máis convincente escoiteilla o mesmo día 5 ó Exalcalde Socialista Couce Pereiro pouco despois da rolda de prensa, "si pretendemos que o conxunto histórico artístico do Arsenal sexa declarado Patrimonio da Humanidade, toda a humanidade debe ter livre acceso a disfrutar deste patrimonio" .

Pódese facer, pero non pola vía do conflicto institucional, senón presentando un proxecto claro apoiado en razóns tan potentes como a expresada anteriormente.

Hoxe non ten lóxica ningunha ter os edificios dedicados a defensa amurallados, poden estar perfectamente integrados na paisaxe urbán, e incluso moitos deles poden ter usos distintos ou complemetarios ós militares.

Vicente está empeñado nesta idea, e conta có apoio de todos, tanto no partido como entre a cidadanía. Eu penso, que as cousas parecen imposibles ata que, simplemente se fan e pasan a ser realidades, só se precisa determinación e traballo.

O único que se pode decir sobre ETA

Está expresado nesta viñeta de hoxe de El Pais, el roto

Estampida no PPdeG

Achéganse unhas eleccións municipais nas que o PPdeG se presenta por primeira vez sen gobernar na Xunta. Isto nunca sucedera, sempre apabullaban con retórica institucional convertida en aparato de partido, facendo campaña dende o coche oficial.

Afrontan agora unhas eleccións nas que non poderán facer promesas de grandes obras ou grandes investimentos, como moito poderan facer grandes reclamacións ós demais gobernos, que están en mans do que eles seguen chamando oposición, ainda que ese posto o ocupe o PP.

Esta situación, lóxica nunha democracia con alternancia de poder, está causando no PPdeG unha auténtica desbandada. Son moitos os alcaldes, e moitos máis os concelleiros que levando 3, 4 e máis lexislaturas gobernando os seus municipios, ante a espectativa de gobernar sen "un goberno amigo na Xunta", ou de perder o poder por decisión dos votantes, simplemente se retiran "por motivos persoais".

A constatación deste feito, quedou expresada polo propio PP nun acto que se celebrou na provincia de Pontevedra, no que se homenaxeou a 50 alcaldes que se marchan. O acto en si non ten nada que criticar, é lóxico e comprensible, pero cando se produce 6 meses antes dunhas eleccións municipais, cando se coloca como arranque da precampaña, ¿Non indica claramente que este partido mira máis ó pasado que ó futuro? ¿Non sería máis lóxico presentar ós novos agora e despedir ós que se van despois das eleccións? Ó fin e ó cabo serán alcaldes ata maio, mellor dito ata que ven entrado xuño se constituan as vindeiras corporacións.

Dende o meu punto de vista este acto non é outra cousa que a constatación dun proceso interiorizado no PPdeG de auténtica estampida, ¡salvese quen poida! ¡que o barco se unde!

Políticas locais de emprego e promoción económica

Dentro do proceso de debate interno que a Agrupación Socialista de Ferrol está organizando para ir configurando o Programa Electoral, mantivemos o pasado luns unha reunión sobre emprego. Ademáis da militancia de Ferrol, participaron expertos do Concello de Gijón, da Generalitat de Cataluña e da Xunta de Galicia.

As ideas aportadas foron moitas e serán incorporadas ós obxectivas políticos do Partido nas vindeiras eleccións. Só quero dar algúns datos, no Concello de Gijón traballan en programas relacionados có emprego e a promoción económica 504 persoas, e movilizan un presuposto de 200 m€ en catro anos. Estes son algunhos datos

TRABALLADORES SERVICIO EMPREGO: ... 504
EMPREGO DIRECTO: ................................... 5.613
ALUMNOS EN FORMACIÓN: ....................... 6.412
INFORMACIÓN E ORIENTACIÓN: ............ 67.800
EMPREGO INDUCIDO: ...............................7.605
EMPRESAS IMPLICADAS: ......................... 12.746
PRESUPOSTO: .............................................200m€

E certo que levan traballando en políticas de emprego 20 anos, pero conseguiron superar unha perda de 40.000 empregos públicos foito das reconversións do Sector Naval, Siderúrxico e Mineiro. Naide lles regalou nada, simplemente tomaron a iniciativa, e como decia o Responsable do Servicio Municipal de Emprego, "si llegas diciendo que tienes un problema nadie te hace caso, nosotros decíamos que teniamos un proyecto, ademas apoyado por todas las entidades del ámbito local. Así es muy dificil que te nieguen el apoyo".

¿Sabedes cantas persoas dedica o actual Goberno Municipal de Ferrol ó emprego? 2, ¡si duas!. En relación á poboación, para chegar ó ratio de Gijón deberiamos ter 139. A REALIDADE É QUE SIMPLEMENTE NON SE ESTÁ FACENDO POLÍTICA DE EMPREGO E PROMOCIÓN ECONÓMICA DENDE O CONCELLO. HABER SI DESPOIS DE MAIO PODEMOS EMPEZAR.

José Antonio Bellón, "Aires de Breixo"

Recentemente insertei unha entrada no foro de RADIOCEDEIRA có obxecto de propoñer unha iniciativa popular para levantar un monumento a José Antonio Bellón, coñecido por Aires de Breixo.

Trátase dunha figura única en Cedeira e escasa na comarca, un excelente representante dos Gaiteiros rurais autodidactas que mantiveron a súa actividade durante todo o franquismo. Tocaba en técnica pechada cun tono enteiro entre as duas notas máis graves, ó xeito doutras gaitas europeas, pero distinto ó que hoxe se estandarizou na Gaita Galega.

Pero quería contar unha anécdota deste home pequeno de estatura e inmenso de corazón.

Nunha ocasión, alo polos anos cincuenta, as forzas vivas do réxime en Cedeira decidiron formar unha comitiva, coller o coche da linea que chamaban "chamborilé", (no frontal poñía chevrotel), e ir á Coruña a ver un desfile del Caudillo. Xuntaron comidas e merendas, pero faltáballes diversión e foron buscar a Aires de Breixo para ter de quen se rir no viaxe.

Decíame a min o Gaiteiro cando mo contaba, "quen ia decir que non ós que facian as listas dos fusilados". No camiño este pobre home sufreu cantas humillacións se poden facer a un Gaiteiro, ou quizais a o que eles consideraban un bufón.

Ó chegar á Coruña puxéronse na beira da acera esperando o paso do dictador no seu coche descapotable rodeado do séquito militar e relixioso, pero ó chegar á súa altura comezou a caer unha chaparrada destas rápidas e fortes do verán. O noso Gaiteiro reaccionou ó instante, sacou a súa gaita e comenzou a tocar o himno español. O coche de Franco detívose ante a música de Aires de Breixo e o generalísimo ergueito e brazo en alto saudou a interpretación.

Os anfitrións de José Antonio berrábanlle "para, para, que se molla Franco" pero el seguiu un bó rato ata deixar o labor feito.

Decíame o Gaiteiro, "ti sabes o que foi aquilo, ver firme, mollándose, diante de José Antonio de Breixo ó que máis mandaba en España".

Por que este home o merece, e porque é dos nosos, pídovos apoio á iniciativa. Gracias

Novas axudas do Plan Ferrol

Hoxe saeu publicado no BOE a Resolución do Ministerio de Industria que regula as axudas á reindustrialización para o ano 2007. Cumprese un ano máis o compromiso do Goberno de Zapatero con Ferrol neste aspecto tan importante.

As axudas son para infraestructuras e proxectos industriais emprendidos por empresas, públicas e privadas, para concellos, entidades sen ánimo de lucro e asociacións empresariais. principalmente son cretos, ainda que tamén hay axudas a fondo perdido. Este aspecto foi criticado xa durante o ano 2006, din quenes o fan que "total hai que devolvelo" polo tanto non é axuda.

Quenes así pensan deberian ir a un banco a preguntar canto suman os intereses de 15 anos e canto costan cinco anos de carencia. Non é certo que non supoñan cartos para os solicitantes, é moito diñeiro contante e sonante que se aforra ano tras ano durante os 15 que dura o creto.

Resumíamo con claridade un dos empresarios que recibeu axuda deste ano 2006, "o que ganamos e tempo" "estas axudas estan pensadas para os que temos vontade de durar polo menos 15 anos, non valen para os que buscan as suvbención para quedarse cós cartos e pechar".

Hai quen me dí que deberíamos dar máis publicidade a estas axudas, que ainda que os empresarios as coñecen, a opinión pública non sabe moi ben o que son nin a importancia que teñen. Seguramente sexa certo, pero nada me horroriza máis que emular a Zaplana e as súas campañas de subida das pensións que costaban mas que as propias subas.

Teño confianza en que esta nova forma de facer as cousas, cumplindo os compromisos sen obsesionarse pola propaganda será finalmente mellor valorada polos cidadáns.

A herencia de Fraga

O periódico El Pais sacou ó mercado unha edición de Galicia. Sempre, a aparición dun medio de comunicación é unha noticia positiva, pero neste caso, o feito de que un medio de primeira liña, de tirada estatal, decida poñer os pes en Galicia e ademais un síntoma de que Galicia empeza a contar no panorama sociopolítico.

Esto contrasta sen dúbida con aquela machacona falacia que nos repetian ata a saciedade "Don Manuel te es un peso pesado de la política", "te le aporta nivel de estado a la política gallega". Pois vai ser que non, vai ser que aquela arenga só era unha muletilla retórica sen contido nin interes.

¿Alguén pode destacar algunha iniciativa política, algunha medida relevante, algún problema secular da nosa terra resolto polo Goberno de Don Manuel? por exemplo en relacción ó saneamento das Rías, ó despoboamento do agro, ó abandono da pesca de baixura, en creación de emprego e tecido empresarial, en modernización do pais ou en avances democráticos que él disque foi aprender a London.

Meus amigos, foron só 16 anos de zapatós trepexando territorio galego polo noso particular Atila. ¿Sería por eso que non paraba de inaugurar farolas e beirarúas? ¿sería para garantirse un espacio no futuro ante o desolador vagaxe de iniciatívas políticas? ¿Lembrades aquelo da Administración Unica?¿E a reforma do Senado? ¿E a reducción das listas de espera sanitarias?.

Eu non quero criticar a Fraga por ancian, que a iso quixéramos chegar todos, senón por mal gobernante, por nefasto xestor, por non ter aportado nada bon a esta terra, por sevir únicamente para prolongar en Galicia os estertores da dictadura máis aló do que o resto de España puido soportar.

Coexisten duas iniciativas contradictorias neste intre, dun lado os que defenden que se cambie o nome a tódalas rúas e prazas que levan o seu nome por Galicia adiante, e por outro o actual Goberno Galego que elabora unha Lei sobre o estatus dos Expresidentes. Pois eu creo que as dúas teñen razón, debemos recoñecer un estatus especial para os Expresidentes, pero non para os Exministros de Franco. Polo tanto o Sr Fraga debería beneficiarse do recoñecemento institucional ou económico da súa condición de Expresidente da Xunta, pero deberían modificarse os nomes das rúas e prazas que o conmemoran sempre que fosen nomeadas durante a dictadura.

De ofertas e demandas complementarias

Comparto as opinións do internauta que dí que a xente que fai os viaxes do INSERSO ten todo o dereito do mundo, despois de anos de traballo e na maioría dos casos sen recursos nin ocasión de viaxar.

Fai algunhos anos tiven ocasión de asistir a unha conferencia de Rodriguez Castedo (Director Xeral do INSERSO na actualidade e tamén nos tempos de Felipe). Este home foi o inventor deste programa que foi moi contestado no seu momento, tanto pola oposición como por parte do Goberno de entonces. Finalmente, como se pode ver é un éxito.

A cuestión é que nas zonas turísticas os empresarios do sector despedían ós traballadores nos meses de baixa actividade, o que ademais de aumentar a precariedade laboral supoñía unha carga económica para as arcas do INEM que pagaba as prestacións por desemprego. Por outro lado, miles de persoas de rendas medio-baixas non tiñan ocasión de viaxar.

O éxito foi poñer en contacto dúas necesidades complementarias, organizar viaxes suvbencionados para xente maior xubilada nos meses de menos actividade turística. A xente contenta, cunha necesidade cuberta e os traballadores do sector turístico traballando todo o ano.

Pero ademais, dende o punto de vista económico o programa sae gratis para o Estado, xa que o que se gasta en suvbencionar o precio do viaxe para que sexa asequible ás rendas baixas, recupérase pola vía do aforro do INEM en prestacións ós traballadores e en impostos, tanto o IVA como os que pagan estas rendas do traballo adicionais.

En definitiva, esta é a parte da política máis necesaria. Estamos acabando xa os tempos nos que os investimentos prioritarios serán de cemento, infraestructuras de transporte ou dotacionais. No futuro, especialmente cando se agoten os recursos procedentes da Unión Europea, serán estas políticas, dirixidas a conectar ofertas e demandas complementarias, as que nos permitirán manter altos niveis de emprego e benestar.

De intransixencias e cambios sociais

Acabo de ver unha película ambientada en Escocia na actualidade. Trátase dunha familia pakistaní na que a primeira xeración, os páis viñeron de pequenos, traballaron duro e criaron os seus fillos nas tradicións culturais e relixiosas musulmanas. O fillo maior namórase dunha inglesa "branca" e católica, profesora dunha escola relixiosa católica ainda que ela está casada pola igrexa e separada (como xa dixen namórase do fillo musulman).

Na trama da película vese a intransixencia das costumes pakistanís, e tamén das relixións católica e musulmana.

Veume á cabeza que nos estamos tan lonxe, temporalmente, de cando aquí pasaban cousas parecidas. Acaso non existia ese concepto de "honor familiar" que se rompía, por exemplo cun embarazo prematrimonial... Acaso non vivimos fai ben pouco tempo esa presión do que dirán rodeada sempre dos tabús de relacións non aceptadas socialmente.

Có tempo, segue habendo bodas pola igrexa, ainda que a xente nova asume hoxe as afirmacións que se fan diante do altar con facilidade, pero e sen a máis mínima vontade de cumprimento taxativo. Puro convencionalismo social, na maior parte dos casos.

É certo que a xente nova cambiou, é lóxico, pero tamén cambiou a xente maior, e cada vez se producen máis "arrexuntamentos extrarelixiosos" entre xente maior. Tamén os nosos maiores estan despertando ás relacións libres de ataduras e tabús.

¿Será por culpa dos viaxes do INSERSO?

Quen ia pensar en semellantes efectos...

ASTANO enésimo capítulo

Estamos, unha vez máis, dandolle voltas ó futuro de ASTANO, das súas instalacións, das súas capacidades.

Escribo esta entrada para reflexionar sobre as posibilidades reais que se nos abren, e quero comezar decindo que non debemos deixarnos levar polo tópico facil ou polo revanchismo histórico. Penso que nesta ocasión, neste enésimo capítulo, danse circunstancias distintas que nos abren novas posibilidades que antes non estaban dispoñibles.

En primeiro lugar, temos tempo, non estamos actuando en pleno fragor dunha crisis ou dun proceso de negociación. Navantia ten carga de traballo, a súa situación patrimonial está dentro de parámetros normais e non temos conflicto coas restriccións da Unión Europea.

Falemos logo das potencialidades e tamén das dificultades.

As dificultades son:

• A definición dun proxecto industrial que ocupe a instalación, tanto si é do sector naval como si non.
• O encaixe da ou das novas entidades dende o punto de vista societario e da definición das novas actividades. Si se dedica ó sector naval deberá cumprir coas condicuións da UE.
• Na actualidade a maioría dos talleres de ASTANO están ocupados na construcción de 60 bloques do BPE, polo que o novo proxecto debe compatibilizarse, cando menos durante un tempo con esta actividade clave para o futuro de Navantia.

As potencialidades son :

• Por primeira vez a Xunta de Galicia está disposta a comprometerse no impulso dunha solución.
• Tamén dende a SEPI se deixa unha porta aberta, ainda que sempre nos recordan as limitacións dos acordos cós sindicatos e coa Unión Europea.
• Parece que existe interes empresarial, tanto no ámbito de Ferrolterra como en outras empresas do sector naval por sacar adiante un proxecto industrial relacionado có sector naval.
• Contamos có elemento da propiedade do chan, unha concesión da Autoridade Portuaria que está disposta a poñer en valor. Influe tamén nesta cuestión a tramitación do Estatuto de Autonomía que pode fortalecer a capacidade da CCAA para dispoñer de competencias portuarias.

En definitiva, podemos nesta ocsasión facer as cousas ben si resolvemos dous aspectos, en primeiro lugar, contar con proxectos que parta maioritariamente do sector privado con capacidade para ocupar as instalacións. En segundo lugar, deseñar unha alternativa societaria e un procedemento viable e compatible coas necesidades de Navantia e cós contidos dos acordos IZAR - Sindicatos - Unión Europea.

Si somos capaces de avanzar ganaremos todos, pero si convertimos este asunto en bandeira partidaria preelectoral perderíamos unha boa oportunidade.

Enquisa sobre as Eleccións Municipais en Ferrol

Os pasados domingo e luns, a Voz de Galicia publicou o resultados dunha enquisa sobre as Eleccións Municipais nas cidades galegas. Os resultados confirman o cambio polo que o electorado apostou nas pasada eleccións autonómicas.

En rasgos xerais, baixa o PP, sube o PSOE e mantense o BNG. Ainda que en todo esto hai matices que se corresponden con dinámicas locais con resultados estatísticos que reflicten a gran sensatez do electorado.

No caso de Ferrol derrúmbase a opción de IF, por razóns obvias, o perfil crispado de Juán Fernandez, a sombra da corrupción sobrevoando cada actuación urbanística, e sobre todo a incapacidade dun grupo indepemdente de facer política con perspectiva de máis longo alcance que as Pias.

Eu creo que a caida de IF será maior, e desa caida beberá o PP pero tamén as demáis candidaturas. Hai que lembrar que nas pasadas eleccións a candidatura de IF era a candidatura central do panorama político local, ante un PP con nova candidatura un BNG debilitado e un PSOE dividido en dúas listas. Neste contexto xerou expectativas en electores de todo o espectro ideolóxico. Hoxe esas espectativas están amortizadas polos fracasos de xestión de IF, cun dirixente que converte en desastre todo o que toca, ASTAFERSA, o OAR, a súa xestión como Conselleiro e agora o Goberno Municipal. Por outra parte tanto o PP como o PSOE presentan candidatos coñecidos e recoñecidos polos séus respectivos electorados.

A disputa estará precisamente entre dous proxectos antagónicos, o de Juncal cargado de crispación, incapacidade para o diálogo e sectarismo partidista, que presenta unha visión dunha cidade victimista e revanchista fronte a un Irisarri que nos decubre un Ferrol distinto, con capacidade humana, con tradición de traballo ben feito e de empeño innovador e emprendedor, unha cidade disposta a tomalas riendas do seu futuro en colaboración activa e constructiva con outras administracións e con perspectiva de deseñar a cidade dos vindeiros 50 anos.

Pero tamén quero comentar os datos sobre as preocupacións dos cidadáns en cada cidade. No caso de Ferrol a enquisa reflicte o que constantemente se oe na calle (polo menos eu percibo eso). A preocupación sobre o paro, que está vinculada ó desexo de que a xente nova non teña que marchar, e das máis altas das cidades galegas; e logo duas preocupacións que están no caso de Ferrol fatalmente relacionadas, o urbanismo e a clase política local.

En definitiva, creo que a candidatura do Partido Socialista superará as enquisas porque ofrecemos unha alternativa libre de ataduras inmobiliarias e comprometida con escoitar a voz dos cidadáns e con compartir con todos o deseño do futuro que esta cidade saberá colectivamente construir.

Brión ou Mandiá

Por fin saen á luz alternativas ó Polígono de Brión. este era un proxecto condeado ó fracaso dende o principio. Ubicado nunha zona con alto valor paisaxístico e natural, lonxe dos centros de negocio e actividade industrial e ademáis resultando a un precio por m2 pouco competitivo.

Fronte a este proxecto que nace da vontade do PP e de IF dun xeito tramposo na antesala do novo Goberno da Xunta, aparece, porque dende o PSOE e dende o Goberno da Xunta se propicia, un estudo para unha nova ubicación. A idea e crear unha zona de parques industriais que supera o ámbito do Concello de Ferrol cós parque de Río do Pozo, Leixa, As Boeiras e Mandia formando un cuadrado en cuio centro se ubicaría unha terminal ferroviaria de mercadurias. Os parques estarán comunicados coa autopista, coa autovía Ferrol Vilalba e coa fututra autovía da costa.

Sen dúbida unha ubicación magnífica que convertirá á zona Ferrol-Naron Valdoviño nun polo de desenvolvemento industrial con enormes potencialidades.

Aparecen, segundo algunhas opinións algunhas dificultades cós prazos ou tramitacións. Certamente son cuestións menores que serán resoltas si ó fronte dos distintos Concellos se situan dirixentes con capacidade de xestión e interlocución. Sendo máis explícitos, con Juncal en Ferrol sería un desastre dada a súa incapacidade para xerar dinámicas de cooperación institucional.

O importante deste proxecto é que se despexa o futuro cun horizonte temporal de varias décadas. Esta iniciativa, que dotará a Ferrol e comarca de chan industrial e loxístico suficiente, xunto coa axudas á industrialización e o arranque do Porto Exterior, servirán para cimentar e impulsar un desenvolvemento industrial e de emprego que neste intre somos incapaces de imaxinar.

Deseñados os proxectos, necesitamos ás persoas axeitadas para lideralos, con capacidade de liderazgo, con capacidade técnica e de xestión garantida, con vontade de actuar concertadamente e coa forza e a ilusión necesaria para deixar a saude si e preciso no empeño. Evidentemente este dirixente é Vicente Irisarri

Candidatura do PSdeG-PSOE en Ortigueira

Dado o interes que está a despertar, neste blog, o tema da candidatura socialista en Ortigueira, e respondendo a invitacións explícitas de que expoña o meu punto de vista, debo decir que como todo resultado, é o producto dun proceso, e que non se entendería nin a miña posición nin a de naide cun pouco de sentido común si non se coñecen os pasos dese proceso.

Non vou a detallar procedementos orgánicos concretos, porque non é este o ámbito axeitado, pero si direi que José Luis Carballo foi candidato nos momentos máis difíciles, e con resultados aceptables para un partido que aspire a facer unha boa oposición, pero sen espectativas reais de acadar o Goberno. O seu traballo foi como é el, sen moito ruido pero sensato. Tibo dúas lexislaturas para demostrar as súas cualidades políticas, e desenvolveu unha boa tarea sobre a que construir unha alternativa, sempre que se lle sume un impulso e un liderazgo capaz de trasladar ó pobo de Ortigueira a idea clara de que queremos e estamos preparados para gobernar.

Para esto todos debemos antepoñer o proxecto colectivo ós intereses ou preferencias individuais. Neste senso o procedemento orgánico de elección da candidata e irrefutable. Todos puideron opinar, proporse e finalmente votar, acadándose como resultado a designación de Raquel Cobo como Candidata socialista á Alcaldía de Ortigueira.

Ata aquí son feitos os que expreso. A maiores, a miña opinión é que tanto Raquel Cobo como José Luis Carballo son duas persoas válidas, queridas e intelixentes que deberán colaborar no futuro para conquerir que o cambio chegue tamén a Ortigueira, sabendo tamén que naide é imprescindible.

Finalmente son os cidadáns quenes dan e quitan a razón, pero creo que Raquel Cobo ten, e transmite unha forza de conviccións e unha capacidade de traballo que lle servirán para ser unha excepcional Alcaldesa. Porque creo que a xente xa ven estando farta desa popularidade chabacana e cutre construida a base de favores, e de pagar rondas de viño polos bares.

A xente quere que os seus fillos poidan quedar na súa terra, que mellore a calidade de vida, que non se destrua o seu entorno, e que os gobernantes municipais resolvan problemas, non que sexan un problema e ata ás veces un perigo para os veciños.

Por certo, para rematar, digo eu... ¿como se designan os candidatos nos outros partidos? ¿existe tamén un procedemento democrático sometido ó xuicio da opinión pública?. Ó mellor non era malo...

China desperta

Este fin de semana tiveron lugar duas citas importantes: a Cumbre Iberoamaricana e a Cumbre Africana en China.

China está desenvolvendo unha estratexia a longo prazo, son conscientes de que lles faltan apenas vinte anos para competir en igualdades de condicións con europa e EEUU, e están preparándose para ese momento.

Levan varios anos pechando acordos de intercambio comercial e suministro de petróleo con paises como Venezuela, Chile, Argentina, algunhos paises árabes. Pero o máis significativo é que son acordos a 50 anos.

Agora asegúranse unha relacción privilexiada con Africa, que é hoxe un continente pobre, ou mellor dito donde a xente vive pobremente, pero cunha riqueza natural inmensa.

Dende logo é unha estratexia exemplar. ¿E mentras que facemos os do 1º mundo? EEUU intenta asegurarse o futuro suministro de petróleo coa forza das armas, impoñendo un novo estado de cousas en Oriente Medio. Os resultados desa política están á vista, Guerra Santa e crecemento dos odios entre civilizacións. Europa non é capaz de entender o seu papel de intermediario privilexiado con Iberoamérica, o Magreb e Africa no seu conxunto.

Seguimos vendo a inmigración como un problema, non contribuimos ó desenrrolo de Africa, que podería ser para nos un mercado importante, e sobretodo, non somos capaces de despegarnos claramente da estratexia enloquecida de EEUU.

Europa debe avanzar na súa Federalización aprobando canto antes unha Constitución que nos permita desburocratizar a toma de decisións, e ó tempo deseñar unha política exterior común, estable e con visión de longo alcance. E internamente debemos resolver a cuestión da inmigración cunha nova visión que pense menos nas fronteiras físicas e que tenda a derrubar as fronteiras socioeconómicas e culturais. A inmigración é unha oportunidade, que modifica as sociedades que a viven , pero que é sempre un factor necesario para que se produzca un período de crecemento e desenvolvemento importante.

China pola contra non necesita inmigración para medrar, xa ten 1.200 millóns de habitantes.

Eleccións en Cataluña

Cabe decir casi calquera cousa dos resultados electorais en Cataluña, como en casi todas as eleccións parece que todolos partidos gañan. Pois eu vou romper esa tradición e direi que obxectivamente todos perden pero que si se saben ler ben os resultados pode producirse unha catarsis necesaria e positiva.

Explícome. Penso que antes de nada, o primeiro e afirmar que a elevada abstención afectou prácticamente por igual a todos, ou dito doutra maneira cunha abstención maior non cambia sustancialmente o mapa político. Tódolos partidos perden votos, e ningún está en condicións de decir que avanza electoralmente, salvo Izquierda Unida.

CIU fracasa na súa estratexia de vencer ó Tripartito, quizas porque se marcou un obxectivo electoral demasiado ambicioso. Quizás debeu de marcarse como meta, lexítimamente, ser o máis votado, e liderar como tal un proxecto de goberno, ainda que fora en minoría. Hoxe perdeu esa lexitimación precisamente por fracasar no seu obxectivo electoral.

O PSC baixou 5 escanos e pagou máis que os demais (en escanos, ainda que non porcentualmente) os erros do tripartito. Ten lóxica, era o partido que lideraba ese goberno. Ademáis os desencontros entre Maragal e Montilla tampouco axudaron. De tódolos xeitos, anunciábase un resultado peor que quizas freou o perfil dun candidato pouco dado ás estridencias e conflictos que tanto castigou o electorado.

Esquerra baixa en escanos , en votos e en porcentaxe de voto. Manten unha chave para reeditar un tripartito, pero non pode amenazar con un pacto con CIU, porque a ese pacto podería ir primeiro o PSC, polo tranto, realmente só ten duas opcións: ou tripartito ou oposición.

Izquierda Unida sube porque soupo gobernar en silencio, sen complexos e sen conflictos e os cidadáns premian esta actitude.

O PP baixa un diputado e segue deslizándose cara á intrascendencia política en Cataluña e por ende no conxunto de España. Non se pode gobernar en España si non se ten unha importante representación en Cataluña ou Andalucia. Ademáis, resulta especialmente patético que estén contentos pola baixada do PSC e non preocupados pola súa baixa representación.

Finalmente, a entrada no Parlament dunha nova forza política con certos tintes antisistema, é un síntoma máis do hastío ó que chegaron os cidadáns de Cataluña.

Decía ó principio que os resultados poden supor unha catarsis positiva, penso que si, sempre que nas negociacións para formar goberno e na propia forma de gobernar os partidos do goberno e os da oposición seipan recoñecer, simplemente, que unhos resultados rodeados dunha abstención tan importante non permiten falsas eufórias nin prepotencias nin esixencias maximalistas. SENTIDIÑO COMPAÑEIROS, HAI QUE GANARLLE AS ELECCIÓN Á ABSTENCIÓN

subcontratación na construcción, un novo modelo

Cando unha iniciativa lexislativa se refire ás costumes sociais ou morais, énchense páxinas e ondas de polémicas que ás veces afectan realmente a unha minoría de cidadáns. Nembargantes, esta Lei Reguladora da Subcontratación no Sector da Construcción vai ter unha importante repercusión no modelo organizativo das empresas do sector, nas condicións de traballo e na propia evolución da actividade, (132.000 ocupados en Galicia), aínda que seguramente pasara inadvertida dentro deste mar de verbas crispadas nas que navega a actualidade política.

Hoxe resulta normal na construcción que a partires dunha obra principal se vaia configurando unha cadea complexa de subcontratas e que entre os seus eslabós se perdan beneficios, dereitos dos traballadores, seguridade no traballo e calidade na construcción.
Necesitamos por tanto un sector máis solvente, máis estable, máis organizado, máis preocupado pola calidade e polas condicións de traballo. Á vista está que existe marxe económico suficiente para estes cambios, pero estou certo de que non se produciran si non se articulan medidas que o favorezan.

Esta nova lei limita a cadea de subcontratación a tres niveis, de xeito que un promotor pode dividir a obra en moitas partes pero aquelas empresas que subcontrate só poderán subcontratar á súa vez ata dous niveis máis. Esto obriga a unha maior planificación na execución da obra, da que ademais se responsabiliza solidariamente a empresa principal, do cumprimento dos contratos e das responsabilidades laborais.

As empresas que queiran dedicarse a subcontratar neste sector terán que inscribirse nun rexistro público e acreditar unha serie de requisitos como ter unha estructura empresarial mínima, capacidade para executar a obra contratada e un porcentaxe de traballadores indefinidos que, ó pleno desenvolvemento da lei, non será inferior ó 30%.
En cada obra haberá un Libro de Subcontratación que reflectirá tódalas incidencias e que estará a disposición da Inspección de traballo e dos representantes dos traballadores de calquera das empresas da cadea.

Con esta nova regulación as empresas do sector deberan mellorar a súa organización e planificación. Pretendemos desterrar do sector a empresas piratas que cun teléfono móbil e unha furgoneta se dedican directamente á explotación de traballadores e a meros prestamistas de man de obra as mas das veces ilegal.
Esta é unha preocupación compartida por sindicatos e organizacións empresariais do sector con quenes mantivemos un estreito diálogo para acadar unha norma có seu apoio, indispensable para construír este novo modelo empresarial e laboral.

Trátase dunha realidade posible, así ocorre noutros países europeos con empresas neste sector cunha estabilidade no emprego e unha dimensión empresarial similar a outros sectores productivos. E certo que unha obra ten un tempo de execución determinado, pero tamén un pedido concreto nunha fábrica. Tódolos empresarios están condicionados pola carteira de pedidos, e do seu acerto na planificación e organización do traballo depende o futuro das súas empresas.

Traballando mentras berran

Dende o PP e o seu coro de medios afíns seguen berrando sen descanso con cada día máis bárbaras calumnias e falacias. Dan por seguro que temos entregado a ETA todas cantas cousas non conseguiron coas armas, a pesares das evidencias en sentido contrario. Tamén nos acusan de ser os autores intelectuales do 11M.

Certamente resulta dificil manter a calma e o sentido común ante semellantes campañas, pero a pesares desto, dende o Goberno e o Parlamento estamos traballando en ampliar dereitos para os cidadáns. Especialmente importantes son A LEY DE DEPENDENCIA e o ESTATUTO DE TRABALLADORES AUTONOMOS.

A primeira permitirá contribuir a resolver un problema social que sofren tódalas familias, a atención ós maiores, os discapacitados e ós nenos de menos de tres anos. Son especialmente as mulleres as que asumen estas tareas, na maior parte dos casos a costa de renunciar ás súas carreiras profesionais e laborais. Créase un novo dereito para as persoas dependentes, de tal xeito que xa non estarán expostas á caridade uo sensibilidade social dun goberno ou outro. Simplemente poderá esixir os séus dereitos. Además esta medida xerará emprego, en Galicia 40.000 e facilitará a igualdade real no eido laboral entre homes e mulleres.

O Estatuto do Traballador Autónomo equiparará en dereitos ós autónomos cós traballadores por conta allea, con dereito ó desemprego, á baixa por maternidade ou IT e demáis dereitos de conciliación da vida laboral e familiar. Tamén se establece a inembargabilidade do domicilio e dunha cantidade de diñeiro mínimo para a subsistencia no caso de insolvencia, e determinados dereitos de negociación colectiva para os chamados autónomos dependentes, por exemplo os que transportan para MEGASA ou ENDESA, os que recollen o leite, etc.

Estas son as cousas que realmente interesan ós cidadáns, pero resulta dificil traspasar esa cortina de fume mediática que nos conduce a falar sempre do mesmo e a trasladar a imaxe de que os políticos só nos dedicamos a peleas espúreas.

"Nova teoria do electoralismo"

Onte luns publicaba o Diario de Ferrol unhas declaracións de Vilariño, Presidente do PP de Ferrol. Este tal Vilariño decia que as críticas de Angel Mato contra o Goberno Local PP-IF eran "electoralistas".

Eu sempre oin decir que electoralismo o fan os Gobernos cando, por exemplo fan coincidir determinadas inauguracións coa cercanía das eleccións, ou cando utilizan actos ou acontecementos alleos á política para fortalecer as súas espectativas electorais, ou cando se apuntan a unha determinada posición que resulta populista e oportunista. Pero nunca tal vin que criticar a un Goberno, por certo tarefa recoñecida democráticamente á oposición política, sexa electoralismo.

Tamén se me pasou pola cabeza o "electoralismo vilariñano" que fai o PP alí donde é oposición, por exemplo en Galicia e Madrid, pero non poido compartir a teoria de que Don Mariano e Don Feijoo fagan electoralismo, entre outras cousas porque lles está dando bastante mal resultado segundo dicen as enquisas.

Pero, ete ahí que hai que seguir lendo a noticia, o Sr Vilariño queria decir electoral-lista, porque o conto era, disque facer méritos para ocupar un posto na lista socialista. ¡Hai Sr Vilariño, ainda non se enterou de que os socialistas presentamos un candidato para ser Alcalde e presentaremos unha lista para gobernar Ferrol!. A critica de Angel Mato era simplemente a verdade, a realidade que a xente ve na calle e da que o Goberno local non se entera.

Pacto Presupostario có BNG

Por segundo ano consecutivo o BNG pacta os Presupostos Xerais do Estado có Goberno de Zapatero. E unha boa noticia para o Goberno Estatal, xa que ten maior apoio parlamentario, pero tamén é unha boa noticia para Galicia xa que contribue a fortalecer a confianza entre os dous partidos do Goberno Galego que, por certo, tamén por segundo ano consecutivo pactan os Presupostos Galegos sen problemas nin estridencias.

Confírmase, como decia recentemente un dirixente comarcal do BNG, que agora si se pode falar, negociar e acordar en beneficio de Galicia. Confírmase que son uns bos Presupostos para Galicia, e por certo que cando Gobernaba o PP nin eran bos presupostos, nin se podia negociar, simplemente se gastaban os cartos en propaganda, se ninguneaba a voz da oposición e se ocultaba a verdadeira información ós cidadáns.

De tódolos xeitos, para Galicia o Goberno de Zapatero consignou 1720 millóns de €, e o BNG consigue 60 máis, cada quen o seu...

As formas de Juncal

A primeira vista parece un home afable e bonachón, incluso no trato persoal é unha persoa normal, pero como político e como Alcalde perde as formas e o sentido da medida dun xeito alarmante. O desaire á Vicepresidenta o día da súa visita para anunciar o Plan Ferrol, o discurso tosco e intelectualmente pobre do día da visita do Rei, ou a falla de educación no pasado San Froilan fronte ó Alcalde de Lugo son exemplos dun xeito de facer caracterizado pola pouca talla política do persoeiro.

Pero sen dúbida o cumio desta actitude foi a súa comparecencia como Alcalde de Ferrol na Comisión do Estatuto. Tratábase dunha data histórica, dunha oportunidade para propor, por exemplo, que Galicia tibera participación na toma de decisións importantes que afecten a empresas públicas estatais ubicadas en Galicia. Ou que se estabrecesen mecanismos claros de compensación en casos de perdas de emprego ou actividade.

Puido facer esta proposta ou outras, pero debeu de falar como Alcalde de Ferrol e non como un "Hooligang" do PP de Génova.

Todos queremos mas...!!!!!

Así empezaba a canción, que parece poñerse de moda no debate ferrolá relativo ós presupostos do Estado. O outro día nun debate en Canal 31 todos pedíamos máis, ata eu.

Pero o certo é que para saber se unha cousa e grande ou pequena debemos comparala con algo. Podemos compararlos cós presupostos do PP:

• MEDIA GOBERNOS PP = 12 millóns de €
• MEDIA GOBERNOS PSOE = 128 millóns de €

MULTIPLICAMOS POR 10 Ó PP