Xavier Carro Garrote

REXEITAMENTO ABSOLUTO DA CONDENA CONTRA GARZON

2012-02-10T08:15:00.004+01:00

Con esta sentencia queda claro que, como dixo Franco antes de morrer, "todo queda atado y bien atado". Que vivimos nunha democracia castrada por unha transición incompleta que votou terra e esquecemento sobre as víctimas e permiteu que os verdugos e os seus vástagos quedaran a cargo de tódolos resortes do Estado e dos poderes fácticos na economía, no exército, na iglesia e na xustiza.

Esta xustiza non necesita unha reforma, necesita un ERE con extinción de contrato para centos de xuíces fascistas e opusinos que impoñen a súa xustiza ó marxe da lei e da lóxica democrática. Unha xustiza que deixa que prescriban os delitos de Fabra e impón a Roca, o de Marbella catro anos de condea por unha morea de lelitos e de cartos roubados; unha xustiza que no caso Gurtel condea primeiro ó xuíz que investiga que ós corruptos, que agora teñen moitas posibilidades de quedar libres. Unha xustiza laxa cós corruptos da dereita e implacable có resto.

Ademais, para empeorar as cousas, o Goberno de Rajoy acaba de anunciar unha reforma mediante a cal o órgano de goberno dos xuíces será elixido exclusivamente por eles mesmos, có que cando un xuíz estorbe os intereses que defenden, será cautelosamente apartado dese posto, como pasa en Valencia. Unha xustiza ó servizo dos poderosos da corrupción, do ladrillo, das finanzas e das 100 familias que levan 100 anos gobernando este país.

É lamentable a imaxe que estamos dando ante o mundo. Enlace coa editorial do País

Como dixo Rubalcaba "a Traballar"

2012-02-07T09:46:00.002+01:00

O Congreso pasou, os delegados falaron e xa temos novo Secretario Xeral. Penso que transmitimos unha boa imaxe de democracia interna e sobre todo eliximos unha boa Comisión Executiva, que acadou un 30% máis de voto que o propio Rubalcaba.

Eu coñezo persoalmente á maioría dos seus compoñentes e hai xente moi competente, empezando polo Secretario de Organización Oscar López, a nova Portavoz Parlamentaria, Inmaculada Rodriguez-Piñero, Antonio Hernando, Patxi López, Jesús Caldera, Trinidad Jimenez, Carmela Silva ou Hugo Morán, etc.

Apostouse por unha solución prudente e solida, o novo equipo dirixira a oposición ó PP e preparará o partido para as vindeiras confrontacións, deixando para unhas Primarias á francesa a elección do/da cabeza de cartel electoral para as próximas xerais.

Anúnciase tamén unha Conferencia de Organización que nos virá ben para poñer en marcha toda unha serie de novos procedementos internos que se aprobaron no Congreso como as Primarias ou a militancia na rede.

En definitiva, este novo equipo dirixente conta coa miña confianza.

O futuro do PSOE - 1º

2011-12-13T10:02:00.005+01:00

Hoxe constitúense as Cortes da X Lexislatura cunha maioría absoluta do PP con todo o que iso supón para este país nestes tempos de crise e dificultades.

Para min tamén comeza unha nova etapa, de ser Deputado do partido gobernante a un traballador máis de Navantia, onde me incorporarei no mes de xaneiro. Asumo este cambio con toda naturalidade, e non oculto que con certo alivio (nos últimos tempos a política estase convertendo en actividade de alto risco), consecuencia lóxica da esixencia cidadán de solucións ós graves problemas que nos embargan.

Tamén esta nova situación permíteme falar con maior liberdade, sen as ataduras que un cargo de representación pública comporta. Agora falarei como un cidadán calquera, só suxeito á miña historia e á miña posición ideolóxica persoal.

Destes anos de Deputado e Senador có Goberno de Zapatero direi, como penso que é amplamente compartido, que a primeira lexislatura foi brillante, con avances sociais que nos colocaron á cabeza dos países desenvolvidos en dereitos civís e sociais, (este será sen dúbida o xermolo da recuperación socialista). E a segunda foi unha sucesión de erros e falla de valentía para resolver a crise dende os postulados socialdemócratas.

Cando a dous anos da lexislatura puxemos en marcha aquela campaña "Novas Enerxías" eu propuxen na reunión do Grupo Parlamentario dúas das medidas que foron as estrelas das propostas de Rubalcaba: a creación dun Banco Publico partindo do ICO e unha reforma fiscal para gravar as rendas altas. Naquel momento tiñan lóxica, pero en plena campaña do 20N era demasiado tarde. Todo estaba perdido.

Pero agora non cabe lamentarse nin insistir naquilo de "xa o dicía eu", máis ben hai que recitar o "agora xa foi, Marica non chores".

Son para o partido tempos convulsos e difíciles, nos que podemos acertar ou non. Eu non comparto a opinión dos que pensan que o sucedido é só consecuencia da crise económica e que superada esta recuperaremos o apoio electoral. A maiores da crise pasaron outras cousas: apareceu un movemento cidadán, o 15M que removeu as conciencias e a forma de ver as cousas de millóns de persoas, aínda que fora para empuxalos a votar ó PP; no Congreso séntanse grupos parlamentarios importantes á esquerda do PSOE; e o máis evidente, unha perda de poder institucional do PSOE a tódolos niveis histórica.

Por iso creo que a recuperación hai que organizala simultánea-mente en dous niveis: por unha banda no discurso xeral do Partido e na elección de dirixentes novos, que aínda que sexan descoñecidos teñan a capacidade de romper a conexión coa última etapa de Zapatero; e por outra facendo un traballo orgánico de expansión e crecemento do Partido.

Ademais, creo que hai que actuar rápido, porque a crise pode erosionar rápida e profundamente ó PP e cando iso suceda temos que estar en condicións de ser a casa grande da esquerda, para evitar que o sistema electoral volva a favorecer á dereita que sempre se presenta unida fronte a unha esquerda disgregada.

Yo confío en Rubalcaba

2011-08-30T09:46:00.005+02:00

Ayer tuvimos un debate de más de cuatro horas en el Grupo Parlamentario sobre la reforma constitucional, hablamos todos y de todo. Fue un debate intenso del que confieso haber aprendido mucho.

Empezó Rubalcaba explicando el escenario en el que se produce la iniciativa, el contenido de la propuesta de reforma, y la cuestión de las formas incluida la posibilidad del referéndum.

En relación al escenario recordó el Consejo Europeo del 21 de julio en el que se aprobó el segundo rescate de Grecia, que ha sido acertado en las medidas y cuantías pero que finalmente está retrasándose por la lenta tramitación institucional en la UE y en cada país; también se autorizó al BCE a comprar deuda de los países afectados por las tensiones especulativas, en una iniciativa, que supone de facto la existencia de Eurobonos; y se habló, por primera vez, de reforzar los mecanismos de control de la estabilidad presupuestaria.

Pero agosto fue mucho más que eso: vivimos las tensiones del pacto sobre el nivel de endeudamiento en EEUU que dio lugar a la rebaja de la calificación de su deuda por primera vez en décadas; los ataques a las deudas soberanas de España e Italia y a los bancos franceses, que se resolvieron con la prohibición de las operaciones bursátiles a corto y sobre todo con la compra, por parte del BCE, de deuda en el mercado secundario de los países afectados por los ataques especulativos. A estas tensiones coyunturales se suma el recorte en el crecimiento de las economías de EEUU, Francia y Alemania, que afectará inevitablemente a nuestro crecimiento y por lo tanto a nuestra recuperación, al déficit y al empleo.

Como consecuencia de todo esto, Italia y España anuncian y aprueban nuevos recortes del gasto, y Francia y Alemania urgen la aplicación de la solución griega y el establecimiento de mecanismos firmes de estabilidad presupuestaria.

En relación a la estabilidad presupuestaria, Rubalcaba recordó sus palabras del discurso del 9 de julio en las que abogaba por una economía sana como mejor garantía de mantenimiento de las políticas sociales. En este punto el debate de ayer fue muy rico, pero quedó claro que el principio de estabilidad presupuestaria no es, ni mucho menos, un invento de la derecha (véanse los ejemplos de los Gobiernos del Ayuntamiento de Madrid o de CCAA como Valencia o Murcia), es un concepto que aparece en los años 40 en Suecia de la mano de dos sindicalistas del partido socialista que insisten en la necesidad de unas cuentas públicas saneadas y una distribución de la riqueza de la mano de los ingresos, pero sobre todo de la política de gasto.

Por otra parte, el acuerdo alcanzado con el PP no refleja su posición de dogmatizar el déficit cero en cada ejercicio, refleja nuestra posición recojida en la Ley de Estabilidad Presupuestaria que aprobamos modificando la anterior Ley del PP de considerar la estabilidad en el ciclo económico de tal forma que exista margen para hacer políticas anticíclicas, tanto en tiempos de bonanza ahorrando, como en recesión con un margen de endeudamiento limitado pero sólido.

Nos queda además todo el margen en la presión fiscal que necesariamente, cada vez será más armonizada con Europa.

El contenido de la reforma es por tanto más una garantía de sostenibilidad de las políticas sociales que un límite, deja fuera de la Constitución cifras concretas y mecanismos de sanción pero introduce una "clausula Social" :

"Los límites del déficit estructural y de volumen de deuda pública de las AAPP solo podrán superarse en caso de catástrofes naturales, recesión económica o situaciones de emergencia extraordinaria que escapen al control del Estado y perjudiquen considerablemente la situación financiera o la sostenibilidad económica o social del Estado,..."

En relación a las formas, mantengo mi posición, sigo creyendo que no son las más adecuadas, pero no son más que eso, formas y no razones que deban condicionar mi voto. El propio Rubalcaba, en su contestación a mi exposición de ayer, en la que pedí que se considerase la posibilidad de un referéndum como gesto cara a los ciudadanos que nos están pidiendo participar, reconoció que estos argumentos son serios y válidos, que su intención es también procurar un acercamiento a esos movimientos sociales que reclaman participación política, pero la rotundidad de los hechos económicos descritos y la urgencia de adoptar esta medida para evitar males mayores, nos impiden introducir demoras o incertidumbres en la aprobación de esta reforma.

En definitiva sacrificamos la táctica electoral a los intereses de nuestro país, que es lo que hemos estado pidiendo al PP en toda la legislatura y lo que Mariano ha negado sistemáticamente hasta hoy.

Sobre la libertad de voto soy de los que creo que el escaño que ocupo pertenece al PSdeG-PSOE de la provincia de A Coruña y no a Xavier Carro, por lo que ejerzo libremente mi derecho a la discrepancia pública y en los órganos que corresponda, como la reunión del Grupo Parlamentario, y creo que esto beneficia al Partido y al sistema democrático, pero una vez producido ese debate la posición es colectiva y no individual. En todo caso, si Rubalcaba no me hubiese convencido haría lo que en su día Nicolás Y Saracibar, abandonar el escaño antes de la votación.

Seguramente esta explicación dejará descontentos a muchos, pero quiero deciros que respeto las posiciones de todos y cada uno de vosotros. Como dijo ayer Rubalcaba hay un principio Marxista que dice que "el ser social condiciona la conciencia del individuo". Mi "ser social", hoy por hoy es el de Diputado Socialista, y desde esa perspectiva Rubalcaba me ha convencido, vuestras opiniones responden a vuestros "seres sociales" diversos y por lo tanto tan válidos como el mío. En todo caso pensad que yo y el resto de diputados socialistas, y por supuesto Rubalcaba, somos conscientes de que esta no es la posición más cómoda, pero es la correcta aunque nos costase en el corto plazo incomprensiones.

Sobre a reforma constitucional

2011-08-25T19:18:00.005+02:00

Escribo esta entrada para manifestar a miña posición sobre a reforma constitucional.

En primeiro lugar penso que as formas son importantes, e unha reforma constitucional necesita un procedemento sereo e non express. Indígname especialmente, como diputado do PSOE, que o anuncio se producise sen aviso previo de ningún tipo, sen debate dentro do Grupo Parlamentario e sen que recibíramos xustificación ou explicación algunha por parte do Goberno. Compre ter en conga que estamos nun sistema Parlamentario e non Presidencialista. Corresponde ós diputados elixir ó Presidente, polo que creo que unha iniciativa deste calado debería ser consultada previamente cós diputados.

En segundo lugar non me parece axeitado unha reforma limitada ó control do deficit, cando levamos trinta anos pendentes de reformas na Carta Magna tan necesarias como a reforma do Senado, ou a eliminación da discriminación sexista na sucesión da coroa, ou a inclusión na Constitución do nome das CCAA, ou recoller o encaixe institucional e xurídico de España en Europa, por non falar de reformas no sistema electoral ou da eliminación das Deputacións.

En relación ó contido concreto da reforma non coñecemos o texto definitivo, pero en calqueira caso debería incluir a flexibilidade suficiente para permitir iniciativas como o PlanE, a Ley de Dependencia ou a ampliación dos 400€ ós parados sen prestación. De non ser así non contará có meu apoio.

Outra cuestión é o tema do referendum. Ainda que é certo que o procedemento elixido é perfectamente legal, non se entende que nun momento no que dende a calle se nos pide mellorar os mecanismos de participación cidadá nas decisións políticas, decidamos reformar a Constitución sen dar voz ós cidadáns.

Sobre o Tax Lease do naval

2011-07-13T10:48:00.005+02:00

Unha denuncia ante o órgano europeo da competencia ben de poñer patas arriba de novo ó sector naval, e tamén pon en evidencia a existencia, desde o ano 2002 dun sistema fiscal específico para o naval que foi determinante na supervivencia do sector nos últimos anos. Pero compre falar deste asunto con un pouco de rigor e facer cando menos as seguintes afirmacións:

. O Tax Lease non é unha axuda pública ó sector naval, e un réxime fiscal específico que non só se aplica ó naval senón tamén noutros sectores en relación a outros produtos de investimento das empresas. Chamarlle axuda pública sería como dicir que os produtos sometidos a un IVA reducido están subvencionados polo Estado, simpremente teñen un tratamento fiscal propio. Ademáis, non pode verse como unha transgresión da libre competencia dado que na UE non existe unha armonización fiscal, por exemplo no imposto de sociedades.

. Dado que se trata dun mecanismo fiscal no que interveñen o armador, o estaleiro, un inversor e unha entidade bancaria, en ningún caso corresponde á Administración de Facenda ningunha autorización previa, esta simpremente procede a reintegrar as devolucións impositivas no momento que procede como a calquera contribuínte. Quenes si poden paralizar as operacións son as entidades financeiras, que ante as dúbidas derivadas do procedemento europeo non prestan ó inversor as cantidades necesarias para iniciar a operación.

. Por último, o Goberno estatal está traballando intensamente coa UE para defender o Tax Lease ou para, no seu caso implantar un sistema alternativo, consciente de que nel radica a supervivencia do sector naval no futuro. Para este obxectivo resultan especialmente imprudentes as manifestacións alarmistas do Presidente da Xunta e do seu Conselleiro de Economía e as súas afirmacións no senso de que se trata de axudas publicas.

. O Tax Lease púxose en marcha no ano 2002 e no seu día non foi sometido a informe previo das autoridades comunitarias, trámite que nos tería aforrado o actual desgusto. Unha vez máis a incompetencia dos Gobernos de Aznar pon en risco o naval e tócanos a nos afrontar e resolver as consecuencias dos seus entortos.

A quen representa a CEOE?

2011-07-07T11:20:00.005+02:00

Unha vez superada a presidencia de Diaz Ferranz ó fronte da CEOE, e coa sinatura do acordo de reforma das pensións, todo parecía indicar que se iniciaba unha nova etapa na representación patronal. Pero as posicións máis retrógradas seguen a ser maioritarias, polo que se ve, e mesmo preferirían para España un escenario de intervención como o de Portugal, para poder aplicar o seu programa máximo: despido libre e gratuíto, redución das cotas empresarias á Seguridade Social e eliminación da ultraactividade na negociación colectiva.

E mentres soñan cun Goberno do PP que lles cumpra os caprichos os pequenos e medianos empresarios seguen a pelexar có seu principal problema, O FINANCIAMENTO. Pero teñen que facelo sós e non teñen quen os represente colectivamente, porque na CEOE manda a banca e non se vai esixir nada a si mesma.

Ágora que se fala tanto de democracia real, eu boto en falla unha democracia real, pero representativa, en defensa dos intereses dos autónomos e pequenos empresarios que necesitan cada día pelexar cós bancos para resolver o financiamento da súa actividade. Polo que se ve á CEOE este problema non lle importa.

Unha explicación da crise aconsellada onte por Rubalcaba

2011-07-04T09:14:00.002+02:00

Españistan

Señor Feijoo, póñase a traballar

2011-06-29T13:19:00.002+02:00

Artigo publicado no Xornal de Galicia do día 12 do 3 do 2011.

Neste asunto das caixas os acontecementos precipítanse, espero que non sexa o mesmo que na canción de Les Luthiers na que os acontecementos se precipitaban da torre embaixo. Son moitos os elementos a considerar nun procedemento complexo, polo que corremos o risco de pasar por alto algunhas contradicións que me parecen preocupantes. Hai ben poucos meses que a Xunta -¿lembrades?- encargou aquela auditoría, que custou unha pasta, e que dicia que as caixas galegas eran solventes, que a súa fusión era unha marabilla e que cunha pequena axuda do FROB todo estaría listo.
Pois ben agora que por fin o Banco de España puxo as contas claras, dos 15.152 millóns de euros que necesitan as caixas españolas para capitalizarse, nada menos que 2.600 millóns corresponden a NCG, e ademais resulta que o seu core capital non era o que dicía a auditoría senón inferior ó 6%.
Supoño que o Presidente da Xunta reclamará a quen fixo tal auditoría que lle devolva os cartos, salvo que non poida, simplemente porque puxeron no papel o que a propia Xunta lles mandou. Ou sexa porque era unha auditoría á carta.
A cuestión de fondo é que a nosa economía non é capaz de financiar o seu crecemento, nin o seu investimento nin o pago da débeda cos seus propios recursos xerados polo aforro interno e a actividade económica. E non falo só da débeda pública senón sobre todo da privada que está nas mans principalmente das caixas. Xa non podía facelo antes da crise cando o noso investimento medraba ó 11% e o noso PIB ó 4% e agora peor.
Nestas circunstancias os nosos bancos e caixas, e tamén as administracións públicas deben buscar o creto fóra, alí onde hai liquidez: o Banco Popular Chinés, os países produtores de petróleo ou os fondos de investimento americanos, alemáns ou ingleses. Pero cando chegamos a pedir os cartos dinnos que non se fían da nosa solvencia, por mor das nosas caixas e, ou non nos prestan ou nos prestan máis caro.
Por isto a reforma do sistema financeiro é urxente e ineludíbel. Será un trago duro, terá consecuencias negativas no curto prazo, seguramente, pero se non nos damos présa, se seguimos facéndonos trampas no solitario, pensando máis nas vindeiras eleccións que nas vindeiras xeracións corremos o risco de perder nesta crise máis xiróns de pel dos que pensábamos.
Quero crer que o Presidente da Xunta anda buscando inversores que nos salven, especialmente nun momento no que aparece un galego no sétimo lugar entre as fortunas do planeta. Que contradición verdade, como é posíbel que as fortunas dos galegos non confíen na nosa caixa. Serán males endémicos? Terán antigaleguidade financieira? Ó mellor non len a prensa galega e non saben o que está pasando? Ou será simplemente que non se fían duns equipos xestores que levaron as caixas a onde están e que seguen no machito eles e as súas familias sen dar conta dos seus actos e dos seus erros.
Veña señor Presidente, colla a bandeira, póñase a traballar e deixe de pasear facendo campaña electoral fóra de Galicia. Fale con eses galegos que teñen os recursos suficientes para resolver este lío, cos de aquí e cos da diáspora. Concite o seu interés, e se lle poñen como condición cambiar os xestores da caixa déalles un papel en branco para que apunten os nomes que queiran, seguro que serán mellores que estes.

Mellorar a solvencia das Caixas

2011-06-29T13:00:00.001+02:00

Artigo publicado no Xornal de Galicia o día 26 do 1 do 2011.

A Vicepresidenta do Goberno, Elena Salgado vén de anunciar unha nova esixencia de capitalización ás caixas de aforros, xusto despois do proceso de fusións. E avisa de que as que non cumpran en outono serán obrigadas a transformarse nun banco para que o Estado poida entrar no seu capital, ou sexa, serán nacionalizadas.
Algúns dirán que se trata dunha privatización das caixas de aforros, pero mal se pode explicar ese argumento se ó final o Estado as nacionaliza. Outros dirán que se tiña que ter feito antes, pero se así fose, non terían oportunidade de manterse como tales caixas aquelas que sexan capaces de capitalizarse debidamente.
En calquera caso, dende que no acordo de Basilea III se aprobou elevar ó 8% os fondos de capitalización dos bancos, resultaba evidente que as caixas terían que seguir o mesmo camiño. Unha axeitada capitalización, e a superación das probas dos stress test son a mellor garantía, xa non só de solvencia, senón de viabilidade futura das caixas.
Debemos lembrar que esta esixencia de capitalización dos bancos a nivel internacional foi unha proposta apoiada por España nas primeiras reunións do Ecofin e do G-20 unha vez que estalou a crise, e que está en liña co que o Banco de España ben facendo no sector financieino español dende o caso Banesto. Foi unha medida amplamente demandada pola esquerda, precisamente para evitar as operacións especulativas do sector financeiro, e agora, loxicamente as caixas terana que aplicar.
Se os nosos bancos resistiron mellor que os de outros países a caída do sistema financeiro internacional foi porque a súa implicación no sector inmobiliario era menor e tiñan investimentos industriais ou empresariais diversificados en moitos países. Pero as caixas, tamén a nosa, tiñan unha implicación no sector inmobiliario que superaba o 70% do seu risco. Esta situación seguramente mellorou cos fondos captados do FROB, pero penso que son aínda insuficientes.
A nova situación necesita dunha estratexia económica galega que incorpore ás principais corporacións, empresas e investidores potenciais, primeiro para cumprir as novas esixencias e segundo para construír unha verdadeira caixa galega, non polo nome da entidade ou polo apelido dos seus xestores, senón porque se implique realmente no desenvolvemento económico de Galicia. Tamén aquí, como teño dito noutros artigos, non viría mal ter coa diáspora unha relación económica máis fonda que superase as visitas de Feijóo, conselleiros e alcaldes levando empanadas, pulpo e gaitas para as escolas dos centros galegos.
En definitiva, auguro unha nova oportunidade perdida para Galicia, porque esta Xunta non está pola labor de traballar e construír. Está xa a estas horas o señor Feijóo preparando o seu enésimo furibundo ataque a Zapatero co que xustificará a súa incompetencia e sorrirá ante os seus dicindo polo baixiño “oíches o que lle dixen”.

Resístese o final de ETA

2011-06-29T12:52:00.001+02:00

Artigo publicado no Xornal de Galicia o día 11 do 1 do 2011

Aínda que non son un experto na materia, e a pesares de que este asunto do terrorismo de ETA está suxeito a unha linguaxe moi medida, non me resisto a facer algún comentario á situación actual de ETA e ó comunicado de onte.
En primeiro lugar cabe preguntarse, en que situación estamos e porque chegamos ata aquí. A resposta no debe ser sinxela e caben razóns históricas, políticas e ata persoais, pero penso eu que nos últimos anos, tres factores foron determinantes; en primeiro lugar a eficacia na persecución policial do delito. Pero este factor leva funcionando ben moitos anos e por si só nunca dera resultado. En segundo lugar a Lei de Partidos, que permitiu apartar das institucións democráticas ós que defenden a utilización da violencia como ferramenta política. E por último o fracaso da anterior tregua por culpa unicamente da actitude de ETA. Hai quen segue cuestionando a oportunidade da tregua ofrecida por Zapatero na lexislatura anterior, pero eu penso que foi un paso necesario que propiciou un debate interno na esquerda aberchale, e que está dando lugar ós pasos que estamos vendo nos últimos meses.
Polo tanto estou convencido de que o fin de ETA está cerca, eles sábeno, son conscientes, pero resulta moi difícil saír, cambiar os parámetros de análise e de toma de decisións, os métodos e incluso o xeito de vida, incorporarse á sociedade e sobre todo, recoñecer que 50 anos de violencia non serviron para nada máis que para provocar dor e odio.
En relación ó comunicado, chámame a atención a reclamación dun “proceso democrático” e as constantes apelacións a que o pobo se pronuncie, acaso os vascos non votan cada catro anos en eleccións de todo tipo, municipais, autonómicas, estatais e europeas? Eses son precisamente os resultados electorais que ETA nunca entendeu.
A cuestión é moi sinxela, calquera partido político pode reivindicar o que estime oportuno, non é ilegal, tampouco coa Lei de Partidos, defender a independencia de Euskadi. Pero o que non é admisible é que unha minoría da sociedade impoña ó resto polas armas o seu modelo. Tampouco é cuestionable que reclamen politicamente a unidade de Eukalerria cos territorios franceses e Navarra, pero todos e cada un dos territorios que sinalan teñen actualmente rexímenes democráticos nos que están perfectamente claros os procedementos para abordar cambios institucionais e as maiorías necesarias para facelos. Por certo, maiorías que se gañan nas furnas e non coa pólvora.

As trinta do liderazgo económico

2011-06-29T12:49:00.002+02:00

Artigo publicado no Xornal de Galicia o día 26 do 11 do 2010.

O vindeiro sábado o Presidente Zapatero reunirá ás 30 principais empresas do país para ver de poñer en marcha un impulso concertado á economía española. Xa noutras ocasións, como cando se iniciou a crise e se produciu o colapso na concesión de cretos por parte dos Bancos, o Presidente reunírase cós principais dirixentes da banca para ver de buscar saídas ó grave problema do sistema financeiro internacional, e para evitar que contaxiase ás entidades bancarias españolas. Naquela ocasión o resultado foi positivo e podemos agora comprobar que os chamados Test de Estres deixaron en bo lugar ós nosos bancos fronte a outros de países como Francia ou Alemaña, e por suposto Irlanda.
Nesta ocasión non se trata tanto de ver que pode facer o Goberno polas grandes empresas, senón en que poden estas contribuír, por unha banda a mellorar a credibilidade internacional da nosa economía, e por outra á creación de nova actividade económica e emprego.
Ó meu entender a iniciativa é positiva. Non cabe dúbida de que foi a evolución da economía nos últimos anos, xunto có acerto e boa xestión destas empresas, seguramente, o que posibilitou a súa posición predominante no mercado nacional e a súa boa posición internacional. E precisamente por iso, agora que para saír da crise necesitamos o concerto de todos, compre que as compañías mais potentes contribúan ó proceso de recuperación.
Necesitamos resolver canto antes o grave problema do desemprego, non só por razóns económicas, senón porque o maior drama persoal dun parado e a carencia dun proxecto vital claro, a falla dun espazo, dunha función que cumprir na sociedade. Por isto, non podemos encomendarnos ó crecemento económico como elemento único da creación de emprego. Temos que buscar fórmulas de reparto do emprego, da actividade económica e dos recursos públicos e privados que interveñen no mercado de traballo que nos permitan incorporar á actividade produtiva a un número o maior posible de desempregados.
É aquí onde as grandes empresas poden contribuír a un impulso colectivo, porque son as posuidoras de capacidade tecnolóxica, organizativa e de financiamento para xerar procesos de crecemento acelerados nos sectores clave nos que operan. Deben apurar a posta en marcha de proxectos que tiñan deseñados a medio prazo e sobre todo deben comprometerse có pais, cós cidadáns, apostando por traballar en España e non polo modelo produtivo do noso insigne Conselleiro de Economía e Industria que produce en Portugal. Apostando por competir en excelencia e non en degradación laboral e esixindo tamén ó sector financeiro que se comprometa có investimento produtivo e abandonen o especulativo, e ós Gobernos central e autonómicos que melloren as políticas de apoio á iniciativa empresarial con ferramentas de axuda pública eficaces e áxiles como o programa de reindustrialización do Ministerio de Industria.
En definitiva, estamos a pasar un momento clave e delicado no que cabe esixir solidariedade dos que máis teñen, ou máis poden, para axudar ó conxunto da sociedade e recuperar o vello pacto Fordiano polo que a elevación das condicións de vida da maioría da sociedade é a mellor garantía de futuro para as grandes empresas de produción industrial.

Hai campo suficiente para o acordo

2011-06-29T12:44:00.002+02:00

Artigo Publicado no Xornal de Galicia o día 30 do 9 do 2010.

Debo comezar dicindo que a folga foi un éxito sen paliativos que debe apuntarse no haber dos sindicatos convocantes. Cumpríronse ademais tres feitos salientables e novos en democracia: escasos incidentes, cumprimento dos servizos mínimos alí onde foron pactados e unha posición de respecto ós convocantes, ás súas reivindicacións e ó papel que o movemento sindical desempeña na nosa sociedade por parte do Goberno de Zapatero.
Resúltame perfectamente comprensible a posición sindical. Non só por razóns persoais, senón porque nunha situación na que se produce a maior crise dos últimos oitenta anos, provocada pola cobiza do capitalismo, que Manuel Rivas chamaba “capitalismo impaciente”, polos excesos do sector financieiro internacional, polo neoliberalismo máis radical, con resultados nefastos en todo o mundo, pero especialmente sobre o emprego do noso país; que é capaz de crear moitos postos de traballo en períodos de crecemento, pero non é quen de conservalos durante as crises; con catro millóns de parados sobre a mesa, coa dereita político-mediática encirrando ós sindicatos contra o Goberno e coa Patronal conxurada a facer fracasar o diálogo social, a folga xeral estaba cantada.
A convocatoria coincide cunha mobilización europea a prol dunha saída da crise máis preocupada polo benestar dos cidadáns que polos mercados, solucións que en gran parte non están nas mans dun único Estado, senón dun consenso internacional que non parece imposible, pero si difícil e seguramente insuficiente na concreción das medidas a aplicar como a Taxa Tobin.
Nos ataques sindicais contra a política do Goberno están implícitas as circunstancias que o forzaron a tomalas. Non se trata dun xiro ideolóxico do Presidente, senón da necesidade imperiosa de romper as desconfianzas dos mercados para evitar que o custo da débeda se coma a capacidade da nosa economía para manter e desenvolver no futuro as políticas sociais e os investimentos públicos.
Nestas circunstancias o éxito da folga fortalece as posicións sindicais e obriga ó Goberno a abrir, a construír un novo marco de diálogo e pacto cós sindicatos, con ou sen a Patronal, que é quen queda máis descolgada neste novo escenario. Pero os contidos deses pactos teñen o límite que marca precisamente esa necesaria confianza dos mercados na nosa economía, polo que as reivindicacións terán que ser ben medidas e ben axeitadas ós contidos e prazos posibles, para non romper os equilibrios que nos están permitindo recuperar posicións e recoñecemento como economía fiable.
Ó meu entender hai campo suficiente para o diálogo e o acordo, quedan reformas importantes por facer, e poden facerse doutro xeito si son consensuadas cós sindicatos, quedan ata dezaoito normas de desenvolvemento da reforma laboral, e incluso esta mesma norma pódese reformar a medio prazo si os resultados así o aconsellan.
Un Goberno socialista ten que escoitar ós cidadáns, especialmente á súa base social, por iso persoalmente son partidario dun xesto claro na dirección de recuperar o diálogo social e de reequilibrar a presión dos custos da saída da crise cara a sectores da sociedade que, de momento, non están contribuíndo na medida que si o fan os traballadores, os funcionarios ou os pensionistas. Nesta dirección apuntan as reformas fiscais que se recollen nos Presupostos Xerais do Estado que gravan ás rendas máis altas. Pero quedan outros ámbitos con marxe para actuar como o fraude fiscal, as Políticas Activas de Emprego, o desenvolvemento do chamado Sistema Austríaco, a relación entre a Formación Profesional Regrada e a que depende de empresarios e sindicatos, a intermediación laboral, o fortalecemento da Negociación Colectiva e incluso o financiamento da Igrexa Católica.
O movemento sindical e o Partido Socialista sempre camiñamos na mesma dirección cara ós mesmos obxectivos, para construír unha sociedade máis xusta e solidaria, con sistemas de protección social fortes que faciliten unha efectiva igualdade de oportunidades. As mas das veces fixémolo da man, e outras só camiñando en paralelo, pero as metas e o comiño son os mesmos.

Sobre a ILP de Rumbo 21

2010-09-14T11:18:00.003+02:00

Artigo publicado no Diario de Ferrol con motivo da Iniciativa Lexislativa Popular de Rumbo 21.

A retirada do veto sobre ASTANO configúrase como un elemento cargado de simbolismo. Nel reúnense tódolos reproches, xustos no maior dos casos, á reconversión dos anos oitenta que tan fondo dor causou na sociedade de Ferrolterra. Nel susténtanse posicións de diversas forzas políticas que atoparon neste elemento unha xustificación ás súas propias carencias e que viviron durante décadas alimentando o odio ou o resentimento ó Estado e ó Partido Socialista sen por en marcha dende as distintas responsabilidades de goberno que tamén ostentaron iniciativa algunha para sacar a Ferrolterra da crise.
Dende que no 2004 fun por primeira vez candidato e logo Diputado sempre falei claro sobre este proceso de Reconversión Industrial, sempre dixen que foi nefasto, precipitado e sobre todo sen compensacións claras e tanxibles. Sempre dixen que tanto o PSOE estatal como o local víronse desbordados pola situación e non conseguiron converter aquel proceso nunha oportunidade de cambio e desenvolvemento. Non era fácil, na calle estaban tódolos días milleiros de persoas sen perspectivas de futuro claras, e obviamente o prioritario foi resolver este grave problema perdendo un tempo precioso para deseñar un novo modelo de desenvolvemento para a comarca que tivo que esperar décadas. Ademais entrounos a febre da “terciarización da economía” e baixo esa máxima detestouse todo o relacionado có sector industrial e pensamos que o futuro pasaba polo sector servizos, sen respostar á pregunta de, a quen prestaremos servizos si ninguén produce nada?
Toda esta historia e os sentimentos que produce en varias xeracións dos nosos concidadáns condénsanse na retirada do veto de ASTANO, de tal maneira que dicir que si á retirada e dicir que non a aquela reconversión e protestar e revolverse contra o máis escuro da nosa historia recente.
É por isto que entendo perfectamente as razóns de Rumbo 21 e creo que conectan con este sentimento cidadán. Pero non se trata do guión dunha película ou dunha novela, tratase dunha iniciativa lexislativa popular que se pretende converter en lei, e dende ese punto de vista hai que analizala.
En primeiro lugar, cabe destacar a inutilidade xurídica do texto que se propón que está cargado de voluntarismo pero que resulta inaplicable dado o reparto de competencias, xa non có Estado, senón coa Unión Europea.
Non poido compartir unha iniciativa que se afasta da realidade, que volve a vista ó pasado para conducirnos a repetir os erros en vez de apostar pola diversificación e internacionalización dun tecido empresarial cada vez máis diverso e competente, non recoñece os efectos positivos do acordo do 2004 que nos esta permitindo manter unha carga de traballo moi importante na Ría de Ferrol, especialmente na consolidación do sector de reparacións, e que sobre todo esquece o fundamental, o sector naval civil privado en Europa, e en España está en clara recesión xa dende fai décadas con peches ou suspensións de pagos de asteleiros especialmente no ano pasado.
Tentemos facer como nas comprobacións matemáticas e fagámonos algunhas preguntas: Si o sector naval civil é un gran negocio, porque hai outros asteleiros da Ría pechados? Porque non hai unha morea de propostas de inversores para comprar as instalacións e poñerse a producir barcos a toda presa? Porque están pechando asteleiros en España como Juliana ou Sestao? Porque UGT, CCOO ou a propia AIPF non apoian esta iniciativa?Finalmente, dicir que respecto profundamente o traballo de Rumbo 21 pero non comparto o seu contido nin estarei na mobilización, estarei ó lado dos traballadores, có meu sindicato e cós que comparten obxectivos con el. Insistindo no caracter público dos asteleiros de Navantia e traballando para contratar nova carga de traballo para o futuro.

Javier Guerra ciscado có carbón

2010-07-16T11:57:00.002+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo sobre o decreto do carbón publicado no Xornal de Galicia.

A política enerxética está sometida a fortes tensións; os obxectivos de redución de gases de efecto invernadoiro, os prezos de produción, o mantemento de actividade económica nas comarcas mineiras, a dependencia enerxética do exterior, o nunca pechado debate sobre a enerxía nuclear, a necesidade de primar o desenvolvemento das enerxías renovables, o equilibrio entre capacidade de produción e capacidade da rede eléctrica e por suposto a presión enorme das empresas eléctricas sobre cada unha das decisións que toman os Gobernos.
Este panorama evidencia que estamos ante un problema complexo que debe ser tratado con seriedade, por iso cando escoito ó Conselleiro de Economía e Industria Javier Guerra e ó Director Xeral de Industria da Xunta de Galicia, Sr Tahoces, dicindo barbaridades penso que compre aportar argumentos e información veraz para que cada quen quede retratado polas súas verbas e os seus actos.
Hay que empezar dicindo que o chamado Decreto do Carbón non é un capricho de Zapatero, e unha medida para resolver un dos problemas que creou a crise económica, a saber, unha baixada notable da demanda eléctrica. Foi precisamente a confluencia desta baixada do consumo, xunto coa circunstancia dun inverno ventoso e pluvioso, que aumentou a produción de enerxía eólica e hidráulica, o que expulsou do sistema enerxético ó carbón, ó autóctono (asturiano e leonés) e ó de importación (Cerceda e As Pontes). Non saber isto sendo Conselleiro de Economía e Industria ou Director Xeral de Industria deixa en moi mal lugar ó cargo e ós titulares dos mesmos.
Polo tanto o Decreto do Carbón ven a resolver un problema non a crealo, e dende o PSdeG, tanto Patxi como os alcaldes de As Pontes e Cerceda estamos traballando có Ministerio de Industria para establecer un tratamento equitativo para o carbón de importación que nos permita seguir producindo electricidade con seguridade de permanencia no chamado MIX enerxético, e ata o de agora están atendendo as nosas razóns, porque comparten a idea de que non se pode, para salvar un sector, perxudicar a outro.
Pero ó final, o miolo do asunto está na negociación entre o Ministerio e as eléctricas sobre as compensacións que froito do decreto se aplicarán como garantía de dispoñibilidade e de nivel de produción mínimo técnico. Por certo, garantías que desaparecerán, igual que o actual problema, no momento que se recupere o consumo de enerxía.
Xurden tamén aquí posicións contrarias ó carbón, sexa cal sexa, pola contaminación de CO2, e apostas radicais do lado das renovables. Son comprensibles, pero compre lembrar que inexorablemente o desenvolvemento das renovables obriga a manter as centrais de carbón ou ciclos combinados, dado que por cada Kw de enerxía limpa necesítase outro de termocentral equivalente para poder substituílo cando esta falla, porque non sempre fai vento ou sol. O que ocorre é que na práctica, cantas máis renovables, máis porcentaxe de tempo están paradas as de carbón. Dito doutro xeito, o Sr Guerra e o Sr Tahoces non poden pedir ó mesmo tempo máis eólico para Galicia e máis produción de Carbón, mentres para rematala, en Madrid os seus correlixionarios propoñen substituír o carbón e as renovables pola nuclear.
Todo este debate está presente no diálogo sobre enerxía que ten en marcha o Ministro de Industria có PP, polo que o Sr Tahoces e o Conselleiro Javier Guerra, esta ben que lle falen a Zapatero e a Miguel Sebastián, pero de paso, podían facer dúas cousas: primeiro cumprir coas súas obrigas e ter presentado alegacións ó decreto no momento procesal axeitado ante a Comisión Nacional da Enerxía, cousa que non fixeron e segundo explicarlle ó Sr Montoro que é o que ten que defender nesa mesa de negociación, porque si defende o que dixo Rajoy no Congreso, simplemente se acabarían as axudas ó carbón, pecharíamos as minas de autóctono e tamén as centrais galegas, quizais a súa alternativa sexa recuperar o proxecto dunha nuclear en Xove.

Rajoy, Feijoo e o “viejo PP”

2010-07-11T16:17:00.001+02:00

Reproduzo aquí o último artigo publicado no Xornal de Galicia-

Xa está, xa temos sentenza sobre o Estatut de Catalunya, e á vista da mesma coido que alguén debería de pedir desculpas ós cidadáns polas burradas que se teñen dito. Rajoy dixo que se ia romper España, que se destruía o consenso da transición, que estábamos revisando o pasado, que supoñía unha voadura do noso sistema fiscal, que a distancia entre o Estatut e a Constitución era abismal, que era o principio do fin do Estado deseñado no 78, que dividía ós españois e que se trataba dunha reforma encuberta da Constitución.
Eu non critico que o PP tivera unha posición contraria, nin sequera que presentara un recurso ante o Tribunal Constitucional, o que critico, denuncio e rexeito é que os mesmos preceptos que cuestinou en Cataluña foran aceptados en Andalucía ou en Valencia, e que puxera en marcha unha campaña de recolleita de sinaturas por toda España có único obxectivo de enfrontar ós cidadáns con Cataluña e có Presidente do Goberno “culpable da ruptura de España”.
Dentro desa campaña infame, Galicia foi tamén moeda de cambio, e o Señor Feijoo impediu o consenso necesario para reformar o noso Estatuto de Autonomía que circulaba pola mesma senda que o catalán, por orde expresa de Mariano, o de Pontevedra. E agora admite timidamente a posibilidade dunha reforma pero sen comprometerse a iniciala de inmediato, porque non cree nela e porque camiña na dirección contraria á súa política lingüística.
Eu non temo pola ruptura de España, porque creo no noso modelo autonómico, que se chama así, pero ten características de puro federalismo, especialmente agora nesta nova fase de reformas estatutarias. Non me gusta a palabra “patriota”, porque foi moi mal utilizada no pasado e non quero esquecer, pero estou farto destes patriotas de pacotilla, que acusan sempre ós demais de romper España cando son eles os que converten as diferenzas que nos deben enorgullecer, en muros de incomprensión e intolerancia; que falan catalán na intimidade cando lles convén e limitan o galego cando teñen maioría absoluta; que non se cortan en criticar a nosa economía e ó noso país aquí e no estranxeiro, aínda que iso poñan en risco a propia recuperación económica; que critican sempre as conquistas sociais, como os dereitos universalizados polos socialistas en materia de educación, sanidade, prestacións por desemprego, pensións e dependencia, ou os dereitos civís como o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, a reforma do divorcio ou do aborto e logo non son quen de modificalos cando chegan ó poder, votando ademais boa man deles cando lles veñen dadas.
Agora xa hai sentenza, e os que tanto bramaron contra o Estatut, deben recoñecer o seu erro, e pedir desculpas ós cidadáns por tanta ponzoña que saíu polas súas bocas, e dar a cara e recoñecer que estaban equivocados. Pero isto non é posible no PP, aínda son quen de negar que mandaran soldados a Iraq, e iso que hai fotos e reportaxes de televisión, aínda non fixeron dimitir a Trillo polo Yak 42 nin a Fabra, nin a Agustín Fernández. En fin, non teño esperanzas de que emenden a súa actitude, pero o colmo do esperpento e a desculpa autoexculpatoria de Mariano Rajoy, “son cosas del viejo PP”.

Flexibilidade interna para parar os despidos

2010-06-22T09:16:00.002+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo publicado no Xornal de Galicia o pasado día 16 de xuño.

Empezarei por dicir que o tempo de negociación, aínda que non se chegase a acordo, non foi tempo perdido, serviu para debater en profundidade moitas materias e ir colocando propostas que son agora texto do Decreto, pero rematado o prazo o Goberno lexislou e optou por unha reforma equilibrada, non tanto dende o punto de vista de recoller propostas de cada parte, senón equilibradas en relación á realidade laboral do noso país.

O noso Mercado de Traballo sofre varias anomalías, a primeira é que para unha empresa en dificultades, resulta máis sinxelo despedir que reorganizar. Isto está a provocar que o primeiro recurso sexa prescindir de traballadores e logo, no caso de novas contratacións facer os axustes internos cós novos contratados. Na práctica, os cambios do que se ven en chamar condicións sustanciais de traballo son moi difíciles de aplicar e as cláusulas de descolgue practicamente imposibles. Para resolver esta cuestión, a reforma simplifica os procedementos de aplicación das medidas de flexibilidade interna, pero mantenas sometidas á negociación colectiva, ó arbitraxe e á tutela xudicial. Ademais, introduce o chamado modelo alemán para os EREs, que permitirá manter os postos de traballo reducindo a xornada cun complemento de salario público que compense a redución salarial resultante.

Outra anomalía é que non sendo o despido barato en España, segundo din os empresarios, si que é libre e incluso diría que caprichoso, de feito, que lóxica ten que o 80% dos despedimentos provocados pola crise económica se realizasen pola vía do despido disciplinario? Compre resolver esta cuestión, máis pola vía de causalizar o despido axustando a Lei á realidade que pola vía de alterar os custos e especialmente de reducir os dereitos dos traballadores. Por iso defínense mellor as causas do despedimento, dificultando especialmente o caprichoso e atópase unha fórmula de verdadeiro equilibrio, aportando dende o FOGASA 8 días de indemnización para manter o dereito dos traballadores á súa indemnización de 45 ou 33 días, segundo corresponda, reducindo nesta medida o custo para as empresas. Isto abórdase de xeito transitorio, xa que se anuncia a creación dun fondo específico para capitalización dos dereitos dos traballadores en caso de despedimento có que se reducirá considerablemente a tensión entre empresarios e traballadores polos custos do despido no futuro.

A terceira anomalía do noso mercado de traballo é a alta temporalidade. Para resolvela endurécense as condicións para o seu uso, có obxecto que deixe de ser é a porta de entrada que as empresas utilicen como período de proba. Trátase en definitiva de converter a contratación indefinida na norma e a temporal na excepción, conferindo ó contrato de traballo un maior nivel de flexibilidade interna e mecanismos de axuste anteriores e alternativos ó despedimento.
Estas son as razóns da reforma que tramitaremos polo procedemento de Proxecto de Lei, polo que tódolos grupos terán a oportunidade e a obriga de retratarse nas propostas que presenten. Non podía ser outro o procedemento dada a sentencia do Tribunal Constitucional que ante un recurso do Partido Socialista declarou inconstitucional o procedemento de Decreto Lei para a reforma que no seu día aprobou o Goberno de Aznar.

Finalmente dicir que comprendo a posición responsable dos sindicatos, a eles corresponde defender os dereitos dos traballadores ante unha representación empresarial cuestionada e politizada. Comprendo esa posición defensiva, pero nun momento como este o Goberno debe ser valente e apostar por cambios profundos que tenten resolver as anomalías do nosos mercado de traballo.

Necesitamos medidas en la otra dirección para no romper el discurso de Zapatero

2010-05-24T17:16:00.014+02:00

Entrevista publicada pola Voz de Galicia o domingo 23 de maio do 2010

Xavier Carro Diputado del PSOE
Autor: Enrique Clemente Localidad: Madrid/la voz.
Fecha de publicación: 23/5/2010

"Es muy importante que haya sido el alma del Partido la que ha reclamado que la crisis no la paguen los más desfavorecidos"

El diputado por A Coruña Xavier Carro fue uno de los socialistas que intervinieron en la reunión del grupo parlamentario celebrada el pasado martes para pedir que la crisis no la paguen solo los funcionarios y los pensionistas, sino también los que más tienen.

Su intervención fue muy sonada, aunque fuese a puerta cerrada.

-¿Qué dijo?
-En primer lugar, dije que estaba a favor de medidas que reequilibren el coste de la crisis hacia una parte de la sociedad que no se había visto afectada por los anuncios de Zapatero. Ya sea actuando sobre las rentas más altas, los beneficios de la banca o recuperando el impuesto de patrimonio. Dije que necesitábamos como agua de mayo medidas en la otra dirección para equilibrar el coste de la crisis y, sobre todo, para no romper el discurso del presidente, el principio de que no tienen por qué pagarla los trabajadores, los pensionistas, los más desfavorecidos en definitiva.

-También hizo una propuesta polémica sobre las subvenciones a la Iglesia.
-Luego manifesté que apoyaba todas las medidas que fueran en esa dirección, pero que se me ocurría una que no se había puesto sobre la mesa, que no se adelante a la Iglesia el dinero del IRPF. En estos momentos no estamos para dar anticipos a cuenta a nadie.

-La decena de diputados que intervinieron en el curso de esa reunión se manifestaron en esa línea de pedir que la crisis la paguen también los más ricos.
-Fue una constante de las intervenciones.

-¿Cree que ustedes han influido en el anuncio que Zapatero hizo un día después de que iba a subir los impuestos a los que más tienen?
-Estoy convencido, porque ese debate del grupo se reprodujo también en otros ámbitos del partido e incluso dentro del Gobierno. Eso demuestra que el PSOE es un partido vivo, que los diputados no somos aprietabotones, sino que intentamos trasladar al grupo y al Ejecutivo las necesidades e inquietudes de la gente.

-Estarán satisfechos por la reacción de Rodríguez Zapatero.
-Yo estoy muy satisfecho, no porque me hayan dado la razón, sino porque se constata una vez más que Zapatero es un presidente que escucha. Es importante que haya sido el alma del partido la que ha reclamado que la crisis no la paguen solo los más desfavorecidos.

-¿Cómo ve usted al presidente?
-A nadie más que a él le ha dolido adoptar los recortes, porque es el presidente más de izquierdas que hemos tenido desde la República.

Carro destaca el papel del ministro de Fomento.

«Blanco tiene capacidad para ser el candidato, pero no hay debate»

-¿Puede ser José Blanco candidato a presidente si Zapatero no se presenta?
-Esta semana ha hecho un papel excelente. El miércoles tuvo una jornada parlamentaria brillante. Creo que está como nunca, muy fuerte, con la fuerza de la gente que cree lo que dice. En cuanto a las especulaciones, al propio Blanco no le gustan nada y es muy difícil saber cuál va ser el futuro.

-¿Pero puede serlo?
-En cuanto a capacidad personal, desde luego sobradamente, pero es un debate que no está sobre la mesa. No existe debate ni división sobre el papel del presidente.

Si a ninguén contenta, para que vale?

2010-05-24T17:09:00.000+02:00

Publicado no Xornal de Galicia

Levo tempo dándolle voltas a unha pregunta, cal é a intención política de Feijoo no referente á polémica inventada por el sobre o Galego?. Non cabe dúbida que durante a campaña electoral a razón era o medo, inexplicable, a Rosa Díez, así correron coma tolos Rueda e Ana Pastor a disputarlle a foto a empuxós naquela patética manifestación. Non tardou moito o tempo en poñer á lideresa vasca no seu sitio, cando dixo aquela frase en televisión empregando o termo Galego como un insulto dedicado a Zapatero. Por certo, saiu Feijoo todo pomposo a chamarlle a atención, a quen fora un ano antes compañeira de pancarta.
Gañadas as eleccións Feijoo pensou que o galego era unha boa cuña para abrir unha fenda entre o PSdeG e o BNG. O plan era perfecto, mandar ó Bloque cara ó extremismo e pactar cós socialistas unha reforma de maquillaxe baixo a dirección dun home elixido para iso, o Sr Lourenzo. Pero o plan fracasou porque tanto os socialistas como os nacionalistas entenderon que ningunha alternativa política ten futuro en Galicia si se enfronta ós elementos básicos que conforman a nosa identidade. Xa van varias manifestacións e pronunciamentos de todo tipo, todos en contra do Decreto, incluso por parte daqueles que presuntamente se quería protexer, Galicia Bilingüe; pero o Sr Feijoo non escoita ou non quere escoitar.
A opción que conten o Decreto non contenta a ninguén, mantéñense aspectos nefastos para o ensino, como a supremacía da posición do alumno sobre o profesor á hora de elixir a lingua vehicular, e segundo se di, ábrese a porta a unha reforma lexislativa sobre outras normas, que non presentaban ningún problema ata o de agora, só para poder dar un paso máis na dirección de derivar a responsabilidade pública á decisión privada dos pais, introducindo nas aulas un conflito que escusábamos ben.
O Decreto non hai por onde collelo, nin resolve ningún problema, nin parte da realidade do ensino en Galicia, nin debuxa un futuro mellor para o sistema, nin xera tranquilidade entre os pais ou os profesores. Máis ben xera un caldo de cultivo propicio para un conflito de consecuencias imprevisibles.
Eureka!, esta é a razón!, este é o obxectivo! Feijoo pretende xerar unha polémica permanente có idioma. E para que a quererá? Será para aireala a pracer, para acender o lume cada vez que lle conveña tapar outra cousa? Quizais para encubrir a pobreza e insolvencia do seu proxecto político?. Quizais para encubrir o fracaso da súa política económica? Quizais para tapar a carencia absoluta de estratexia ou dirección nos asuntos que de verdade importan ó país?. Como sexa iso imos aviados, e dáme que vai ser que si.

A Conferencia Política do PSdeG-PSOE, una reflexión cara ó futuro de Galicia

2010-05-24T17:06:00.000+02:00

Artigo publicado no Xornal de Galicia

Baixo o título de “O Socialismo do Século XXI. Novas respostas para unha Galicia mellor” celebrarase nas vindeiras semanas unha reunión política crucial para o Partido Socialista en Galicia. Os resultados deste debate condicionarán as posicións e alternativas que durante os vindeiros anos se contrapoñerán ós proxectos e feitos do Goberno de Feijoo e polo tanto serán un elemento clave para ver si se configura ou non unha alternativa política capaz de recuperar o Goberno Galego.
Comprendo que os medios de comunicación estarán máis pendentes dos xestos entre Patxi, Caamaño, Barcón ou Blanco, pero non son estas as cousas que están en xogo neste lance, nin estamos no momento procesal de dirimir candidaturas. Agora toca reflexionar sobre o papel do socialismo galego no futuro inmediato, asentar e perfilar os seus obxectivos políticos e conseguir que estes respondan ás expectativas e desexos da nosa sociedade.
Dende o meu punto de vista trátase dunha iniciativa necesaria, non para cambiar os principios ou os postulados básicos, pero si para facer un relato da realidade política de Galicia que é distinta despois dun ano de Goberno da Dereita nun escenario de globalización e perda de soberanía dos Estados, e xa non digamos das CCAA.
Parto da defensa dun socialismo galego de corte federalista, afincado na esquerda socialdemócrata, no mundo do traballo e de fondo sentimento galeguista, pero cunha visión do mundo contemporáneo consciente da realidade da globalización.
Galicia ten potencialidades e ferramentas que non está a empregar para construír o seu futuro, por exemplo a necesidade de construír unha rede de alianzas económicas e sociais coa nosa diáspora, o exercicio pleno das competencias que unha reforma do Estatuto nos permitiría, unha reorganización administrativa que racionalice a nosa administración Pública, ou o deseño dunha política de incentivos á actividade económica deseñada para engadir valor ós nosos produtos e materias primas, que deixe de funcionar só a iniciativa das empresas, senón que contribúa a reequilibrar a nosa estrutura económica facéndoa máis eficiente e sostible.
Por outra banda, Galicia forma parte plenamente, dentro do Estado Español da Unión Europea. Lonxe queda o proceso de integración, e temos que deixar de atribuírlle á UE a culpa de tódolos nosos males. Debemos ter unha posición máis solvente, asumindo o cumprimento dos nosos compromisos, e influíndo en primeira persoa nunha configuración favorable das políticas comunitarias que nos afectan.
En definitiva nesta Conferencia Política debuxarase unha Galicia nova que poderemos construír entre todos si somos capaces de recuperar o Goberno da Xunta. Por esforzo de reflexión e de traballo non vai quedar.

Temos que salvar o euro e regulamentar os Mercados

2010-05-24T16:55:00.001+02:00

Artigo publicado no Xornal de Galicia

A intervención de Zapatero no Pleno do Congreso do mércores anunciando un paquete de medidas de recorte do Déficit Público fíxome tremer. Explicou as circunstancias que se desenvolveron na semana pasada có ataque dos especuladores á bolsa española e por extensión á Unión Monetaria e ó Euro, e fun consciente de ata que punto, tal como dixen nun artigo anterior “a crise é o campo de batalla”. Explicou a actuación dos especuladores, que provocaron a crise da man do liberalismo económico, e son agora os que afogan ós Estados despois de pedirlles inxentes cantidades de recursos públicos para ser rescatalos das consecuencias da crise que eles mesmos provocaron. Non contentos con iso pelexan con fereza para evitar unha maior regulamentación da circulación internacional de capitais e da erradicación dos paraísos fiscais. En definitiva queren seguir dominando o orde económico mundial por enriba do poder democrático dos Estados. Temos que saír desa espiral malvada, temos que impoñer a lóxica do control democrático dos recursos devolvendo ós Parlamentos e ós Gobernos o poder que agora está nos despachos de Wall Street.
Dicía Zapatero “…la Unión Monetaria… nunca había afrontado una amenaza tan seria y real como esta a su propia existencia” No noso cu estaban dando unha patada ó Euro xa que non tiña lóxica unha caída da bolsa española na semana de datos macroeconómicos positivos. É certo que o Euro naceu e viviu ata o de agora cunha debilidade estrutural. Mentres que a Reserva Federal, como depositaria das reservas monetarias pode saír en defensa do Dólar, o Banco Central Europeo tiña competencias delegadas e limitadas polos Bancos Centrais dos países membros.
Por iso, na reunión de Líderes Europeos do pasado fin de semana, pola vía de urxencia tense adoptado a decisión máis importante en materia económica dende a existencia da moeda única. Constitúese un Mecanismo Europeo de Estabilización para respaldar á Unión Monetaria e ó Euro cunha dotación total astronómica, 750.000m€ con aportacións da Comisión, do FMI e dos Estados membros.
Pero España seguía tendo un problema, as tensións polo encarecemento da Débeda derivados da esixencia dos mercados dunha redución máis intensa do Déficit Público. Si permitimos que a nosa Débeda se encareza non seremos capaces de reducir o Déficit, por iso non importa o que nos opinemos sobre a nosa capacidade de cumprir cós pagos, senón o que os mercados nos atribúen. Por iso tivemos que adoptar este paquete de medidas que supoñen un aforro de 15.000m€ en dous anos. Rajoy di que se deberan ter decidido antes, eu coido que non, de facelo previamente á creación do Mecanismos de Estabilización, esas medidas estarían a día de hoxe amortizadas e teríamos que adoptar outras adicionais.
Chamoume un amigo na mañá do mércores e preguntoume, como estás? Díxenlle, como o Presidente, jodido por ter que adoptar medidas contrarias ó meu ideario e preocupado pola posibilidade de romper a paz social que é un elemento moi importante para saír da crise.

A reforma do voto emigrante

2010-04-28T18:17:00.001+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo publicado no Xornal de Galicia publicado o pasado día 27 de abril.

As irregularidades no exercicio do voto dos españois no exterior pon de manifesto a necesidade de reformar os procedementos e incluso o mesmo dereito ó voto dun colectivo que medra a un ritmo superior á poboación residente. Pero isto non nos pode levar a recortar dereitos civís ós nosos parentes da diáspora sen pararnos a reflexionar sobre o significado deste feito.
En Cedeira, o meu pobo, hai tres escolas construídas nos anos vinte do século pasado polas sociedades cedeiresas na Habana. Nunha delas aprendín a ler e a vivir e invádeme un sentimento de gratitude para aqueles que se foron e non nos esqueceron, en tempos nos que aló se estaba mellor que aquí. Quizais por isto non son capaz de sentirme orgulloso de corresponder ós seus netos, que son os meus primos, que teñen aínda propiedades e dereitos de herdanzas en Galicia, retirándolles o dereito ó voto.
Parece como si tódolos votos que veñen de fora estiveran suxeitos a sospeita, pero pola contra, non nos alarmamos cando o PP organiza o carrexo de votantes elección tras elección ó longo de toda Galicia, acaso estes votos son menos fraudulentos que aqueles?. Pois ben, nin uns nin outros, debemos modificar os procedementos de voto no exterior para garantir o exercicio persoal, intransferible e libre deste dereito, sexa ou non en furna, xa que hai recursos e técnicas suficientes para garantir a calidade democrática do proceso, fágase.
Pero resolto isto, deben ter dereito ó voto os cidadáns con nacionalidade española que residen no exterior? Depende, ou dito doutro xeito, si en determinadas circunstancias, concretamente en atención á súa condición de ser suxeitos de dereitos, servizos e prestacións que emanan de decisións das distintas Administracións Públicas. Baixo esta lóxica non parece razoable que voten nas eleccións municipais, xa que dende os Concellos nada se decide en relación a este colectivo de cidadáns. Pero si dende a Xunta de Galicia ou dende o Goberno do Estado. Recentemente, o Presidente Feijoo tomou a decisión de pechar a delegación galega en Bos Aires. Na lexislatura anterior o Goberno de Zapatero aprobou o Estatuto dos Españois Residentes no Exterior. Á vista disto, parece lóxico que estando afectados polas decisións políticas dos Gobernos e Parlamentos galego e estatal teñan dereito a decidir sobre a composición de ámbalas dúas cámaras.
Podemos discutir en que proporción ou de que xeito, pode ser nunha circunscrición específica ou non, podemos asinarlles un número de escanos como a unha provincia ou non, pero debemos ter claro que votan para decidir, que ese é o seu dereito, tan lexítimo como o meu.
Finalmente penso que temos unha débeda pendente coa nosa diáspora e con nos mesmos, nunca fomos capaces de crear, de tecer unha verdadeira rede de complicidades entre a nosa emigración e os intereses de Galicia. Temos galegos en todo o mundo e moitos deles forman parte de gobernos e dominan sectores produtivos e financeiros en países como México, Arxentina, Uruguai, Venezuela etc, e en vez de traballar para constituír unha comunidade potente, estamos falando de retirarlles o voto. Que ben nos viría ter un lobbi galego que nos axudara neste momento de crise, por exemplo comprando R en vez de darlla ós británicos.

As cartas boca arriba falan dun Feijoo incompetente

2010-04-28T18:08:00.001+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo publicado no Xornal de Galicia o pasado día 1 de abril

Dende o comezo deste lío, deste desfilar de despropósitos, había un elemento que o Goberno da Xunta e os que o acompañaron non tiñan en conta, e era fundamental: para que as dúas caixas se fusionen teñen que querer fusionarse, que ven sendo o anverso do dito de que “dous non se pelexan se un non quere”. Era máis doado andar buscando inimigos do pais ou lacaios de partidos de Madrid, ou alcaldes toleados polas vindeiras eleccións. Pero mira ti que era o que era, e agora xa foi, Marica non chores!. E agora que coñecemos algo máis as cartas dos xogadores descubrimos que a auditoría da Xunta era feita á medida, que o señor Feijoo sabíao e minteunos dende o primeiro momento. Sabemos tamén que si se levaran a cabo os plans do Presidente da Xunta e nos coméramos unha fusión coa culler da Lei de Caixas de Galicia o produto resultante estaría adulterado de inicio e faríase cun financiamento insuficiente que quizais tería posto en risco a nova caixa a medio prazo.
Insisto, tal como dixen no meu anterior artigo, quizais este era o plan perfecto para ofrecer a Rodrigo Rato unha Caixa Galega fusionada que tampouco podería seguir adiante soa. A desculpa perfecta.
Pero mira ti, que contrariedade que se cruzaron no camiño un tal Caballero e un tal Zarrias e obligaron a falar do que hai que falar, da realidade económica de cada unha das entidades. Fíxose como se tiña que facer, porque un Goberno non pode saír dicindo que a Caixa tal está arruinada xa que senón ó día seguinte provocaríase un pánico que a afundiría definitivamente. Pero o Presidente da Xunta tiña esta información, e mandou gastar un millón de Euros para que unha ex diputada do PP de Madrid (todo acaba alí), elaborara unha auditoría á carta, e enfundado na bandeira galega, ese mesmo Presidente que odia e aniquila a nosa lingua, acompañado por un BNG, ben intencionado seguramente, pero mal acompañado elaboraron unha lei para completar a estratexia.
O anuncio, parece que serio, das dúas caixas galegas de fusionarse é unha boa noticia, é un alivio que non se perda un elemento máis do noso tecido económico como no seu día perdemos o sector lácteo ou estamos a piques de perder o sector eólico. Agora parece que a fusión, tal como se configura, necesitará de reformas lexislativas por parte do Parlamento Galego, será unha boa ocasión para que as tres forzas políticas atopen a unanimidade que non foi posible na Lei de Caixas, os tres na defensa dos principios que ó comezo do proceso se acordaron, galeguidade e solvencia da caixa resultante. Pero esta vez debería ser movidos pola realidade económica das caixas e polas necesidades obxectivas da fusión e non polas estratexias de partido, e digo isto para os tres.

Fusión das Caixas. Vai de sobresaltos

2010-04-28T17:49:00.004+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo publicado no Xornal de Galicia do pasado día 25 de marzo.

Nun artigo anterior falaba da necesidade de definir o “para que” dun proceso de fusión, e pensei que esa cuestión quedaría resolta na reforma da Lei de Caixas de Galicia, que ahí era o momento de definir un modelo de Caixa Galega que respondera de certo ós obxectivos manifestados por todos “servir de sustento ó tecido produtivo galego” pero veuse que non, que só aproveitamos o trámite para pretender cambiar os equipos dirixentes, cousa que non me parece mal pero que non é suficiente.
Tamén falaba da falla de información sobre as verdadeiras razóns de cada parte para defender as posicións. Hai feitos recentes que cando menos sorprenden, como que precisamente días despois da dimisión do galego Quintás da Confederación Estatal de Caixas de Aforros se precipiten os acontecementos cara a unha fusión que parecía imposible horas antes. Porque unha Caixa quería a fusión e outra non?, porque o Goberno Galego tomaba partido a favor dunha delas con tanta belixerancia sobre a outra?, incluso teño incertezas das posicións do meu propio partido, pero cando todo parecía entrar nunca recta final de solución, este salto de circo da Xunta de recorrer o FROB non se entende.
Vaia por diante o meu recoñecemento de lexitimidade á Xunta para dar este paso, pero si o ían dar, porque agora e non cando se romperon as negociacións có Goberno Central? Porque agora que aparece por primeira vez o elemento necesario para o que veñen manifestando como obxectivo primeiro, a fusión?. A Xunta pode dar este paso, pero o Estado non deu aínda o último e finalmente a fusión pode ser pola forza da razón económica que segue escondida baixo o tapete.
Por outra banda, neste tema das Caixas sería bo que o Partido Popular se aclarase xa que o mesmo que esta semana votou no Congreso unha cousa e maila contraria apoiando a iniciativa do BNG en defensa da competencia da Xunta e outra propia negando tal cousa ás CCAA, se recorre o FROB farao contra unha lei que obtivo os seus propios votos no Parlamento.
Máis o bo das partidas de poker é que ó final hai que mostrar as cartas e cada vez se intúe con máis forza que a Feijoo só lle vale unha fusión na que poida controlar o seguinte paso, quizais o que ten pactado con Rodrigo Rato

Agora toca arrimarse ó touro

2010-02-22T11:42:00.004+01:00

Reproduzo aquí o meu artigo do pasado xoves no Xornal de Galicia.

Agora toca arrimarse ó touro. Con esta frase dirixida a Rajoy rematou o Presidente Zapatero a súa última intervención no debate sobre a situación económica no Congreso dos Diputados. Estes debates sempre teñen un morbo especial, pero nesta ocasión quizais tiña aínda unha carga maior polos acontecementos da semana pasada na que a nosa bolsa sufriu un ataque especulativo e a nosa economía e a súa capacidade de recuperación foi posta en entredito por medios de comunicación internacionais.
A expectativa era pois alta e o nivel da crítica do PP tamén, loxicamente, e precisamente por iso as palabras e as posicións políticas teñen máis importancia. O Presidente propuxo a negociación dun Pacto de Estado sobre catro puntos concretos que abordan os principais problemas: a competitividade e o emprego, a política industrial e o modelo produtivo, a redución do déficit e a estabilidade do sistema financeiro e o fluxo dos cretos as empresas. Propuxo un temario, marcou un prazo, dous meses, e conformou unha comisión, a Vicepresidenta Elena Salgado, o Mº de Industria Miguel Sebastián e, aquí a nota relevante, o Mº de Fomento José Blanco. Esta incorporación é unha sinal clara de que a oferta está feita para sacar adiante un acordo e non para marea-la perdiz.
Esta iniciativa colocou ó PP e a Rajoy nunha posición moi complicada, porque non é compatible unha crítica durísima á política económica con unha negativa a poñer sobre a mesa propostas conxuntamente cós demais grupos da cámara para ver de acadar uns mínimos de consenso que axudaran á economía a saír adiante.
Rajoy optou por poñer condicións previas, e foi aínda peor, porque as súas condicións soaron a desculpa de mal pagador. Ninguén lle pide que acepte integramente as iniciativas do Goberno, pero os cidadáns esperan que ademais de falar da dureza da crise diga tamén o que el faría para resolvela, porque do contrario nunca acadará o rango de alternativa posible.
Finalmente amagou coa moción de censura e brindoulle a Zapatero unha vitoria dialéctica “si é valente preséntea”. Contestou que non tiña os votos e que o que deberíamos facer os deputados socialista era cambiar a Zapatero. Isto resultou especialmente sarcástico dada a presenza de Esperanza Aguirre na tribuna de invitados, dende onde outeaba a Rajoy seguramente pensando “que pouco che queda”.
A política, como a vida mesma, e dura e hai que saber estar disposto a mollarse, a comprometerse aínda cando os riscos son altos. Como me dicía o Ministro Rubalcaba cando no 2004 encaramos a enésima crise dos asteleiros en Ferrol, “como no te mojes acabaras siendo irelevante”. Isto é o que lle pode pasar a Rajoy, como non se molle, como non se arrime ó toro pode acabar na irrelevancia política.

As debilidades do Goberno de Feijoo

2010-01-27T00:15:00.001+01:00

Reproduzo aquí o meu artigo de hoxe no Xornal:

Cando Feijoo estaba na oposición, debuxaba unha Galicia en perigo, as infraestruturas eran “imprescindibles para o desenvolvemento do País” pero os Gobernos de Touriño e Zapatero nunca cumprían dabondo, nin có 8% do orzamento do Estado nin aínda que incrementasen os recursos ata duplicalos en relación ós Gobernos de Aznar e Fraga.

Cando chegou a crise económica internacional e en Galicia seguíamos creando emprego, o Sr Feijoo culpaba a Touriño da crise e acusábao de non facer nada para resolvela. Naqueles anos bateuse o record de licitación de obra pública, conseguíronse fondos do Banco Europeo de Investimentos e seguiuse creando emprego. Pero xa case levamos un ano con Feijoo de Presidente, xa esgotou un 25% do tempo que os votantes lle deron, e o balance e ben pobre.

A crise agora xa non é cousa da Xunta, é de Zapatero; as infraestruturas seguen a ser importantes, pero as de Madrid. Todo funciona baixo a máxima “a Madrid pedir e de aquí non dar”. O Ministro de Fomento comprometese có AVE e a Xunta paraliza os investimentos baixo a desculpa da “austeridade”. No ano 2009 quedou sen executar case a metade do presuposto da Xunta e seguimos o mesmo camiño para o 2010. Será incapacidade? Será a aplicación das receitas de Rajoy para saír da crise? Quizais as dúas cousas, pero o resultado xa se ve, Galicia pasou de ter indicadores de desemprego mellores que a media estatal a destruír máis emprego.

Aínda están có argumentario de que “a culpa foi do bipartito”, pero os galegos e galegas votaron, e decidiron un cambio de Goberno e con iso colocaron nel a responsabilidade de concertar e gobernar, e aquí está a súa maior debilidade. Cal é o Conselleiro ou Conselleira que deseña a política económica? Que fai o IGAPE cós recursos? Cal é a política industrial? Quen se responsabiliza do Diálogo Social?

Ocuparon as Consellerías unha nova xeración de “políticos de gabinete”, moitos deles sen coñecemento da sociedade que deben gobernar. Perciben unha Galicia sen capacidade para saír adiante, e están obsesionados con borrar o legado do bipartito, por iso cren que antes de comezar hai que desfacer. Levan case un ano e aínda non tomaron posesión das súas responsabilidades.

Atópanse ante unha Galicia na que o PSOE e O BNG gobernan no eido municipal o 60% da poboación, especialmente as cidades e vilas, e non son capaces de colaborar lealmente cós poderes locais, non lles queren dar alento. Ven con preocupación unha sociedade máis esperta do que pensaban e comezan xa a falar dos sindicatos, das organizacións sociais en xeral como satélites interesados e teledirixidos pola oposición, deslexitimando o seu papel representativo. E, como non, recuperan o uso partidario dos medios de comunicación públicos e a mentira como elementos normais da actividade política (non hai máis que ver o tratamento da manifestación do pasado xoves).

Xa se fala da primeira crise de Goberno e aínda non empezaron a andar. Moita incerteza e pouca capacidade, iso é o que se ve.

Democracia interesada para o Galego

2010-01-08T00:05:00.001+01:00

Reproduzo aquí o meu artigo publicado no Xornal de Galicia:

A posición do PP sobre o ensino do Galego parte de principios ideolóxicos sobre o dereito á educación que non caben na Constitución. Non falamos da educación como un conxunto de hábitos sociais que se transmiten de pais a fillos, senón como o proceso de adquisición de coñecementos que procuran o “pleno desenvolvemento da personalidade humana” (artigo 27.2 da Constitución) que configuran o noso Sistema Educativo.

A Constitución, que noutros aspectos tanto di defender o PP, establece en primeiro lugar a liberdade de cátedra no artigo 20 para logo, dentro do artigo 27 falar do dereito á educación como un dereito de tódolos cidadáns, e da obriga dos poderes públicos de garantir o dereito á educación mediante “unha programación xeral” elaborada con participación dos “sectores afectados e os centros docentes”. Só aparece unha referencia ós pais no tocante á educación relixiosa e moral.

Polo tanto, a educación comprendida no sistema educativo non é un dereito dos pais sobre os seus fillos, senón un dereito de tódolos cidadáns, en primeira persoa dos nenos, de acceder ó coñecemento da man dos poderes públicos, mediante unha programación xeral obrigatoria para todos. Dito doutro xeito, os pais non poden, segundo di a Constitución, educar ós seus fillos en contra dos principios e contidos que democraticamente as leis establecen. Por exemplo, e xa que está de actualidade, estaría fora da lei ensinar a teoría do Creacionismo e negar a teoría da Evolución das Especies de Darwin.

Corresponde, xa que logo, ós poderes públicos, neste caso á Xunta de Galicia, coa participación efectiva dos sectores afectados, organizacións de pais, sindicatos etc, a responsabilidade de elaborar unha programación xeral para o ensino de tódalas materias, tamén da lingua galega, e só cabe decisión dos pais sobre as cuestións relativas á relixión ou á moral.

No caso do ensino do Galego, non cabe unha decisión individual dos proxenitores e moito menos a falsa democracia da maioría dentro dun aula. ¿Como se garanten os dereitos dos que queden en minoría? ¿Como se conxuga este sistema có cumprimento da obriga do Estatuto de Galicia de promover o uso do Galego?. Só á Xunta e ó Parlamento lle corresponde regular as características do ensino da lingua galega e castelá e das demais materias. Se queren rexeitar a nosa lingua, que o fagan. Que sexan claros e valentes e que asuman as consecuencias desa decisión, pero que non se escuden detrás dos votos dunha democracia interesada.

Fusión das Caixas, ¿para que?

2009-12-04T12:18:00.002+01:00

Reproduzo o meu artigo sobre a fusión das Caixas publicado no diario O Xornal a pasada semán.

Chegou a Crise Económica Internacional e quedaron espidas as nosas debilidades económico financeiras. Neste intre, o centro de atención mediático e político sitúase na resolución da gran pregunta: ¿Deben fusionarse as nosas Caixas? E teño a impresión, de que unha vez máis, as urxencias para acadar unha resposta fainos esquecer porque chegamos ata aquí.

Esta historia non comeza coa caída de Lehman Brothers, nin cós cumios do G20, nin sequera coa aprobación do Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria, senón coa estratexia empresarial durante décadas de dúas entidades que resolveron problemas persoais e familiares dos seus dirixentes, que antepuxeron afinidades políticas e persoais a criterios económicos e sociais e que esqueceron o papel que tiñan que xogar no país.

Sería demagóxico imputar tódolos males da nosa economía ás Caixas galegas, pero certamente, en conivencia con poderes políticos e empresariais, contribuíron á perda por peche ou deslocalización de sectores prioritarios da nosa economía, como o sector lácteo, o sector eléctrico, importantes inmobiliarias, a conserva, a pesca ou a acuicultura.

Fronte a isto, apuntáronse á especulación urbanística, non só en Galicia, senón noutras partes do Estado e incluso no estranxeiro. Resumindo, colleron o diñeiro dos depósitos, das nóminas e das pensións dos galegos e galegas e favoreceron a creación de riqueza e emprego fora de Galicia.

Xa metidos sen remedio na urxencia de acadar unha solución, concordo cós criterios que se veñen expresando con tanta unanimidade como inconcreción: que o centro de decisión se manteña en Galicia, que ningunha das dúas sexa absorbida por unha entidade de fora de maior tamaño, etc. Pero a pregunta que a min me amarga é ¿Para que unha fusión ou un SIP? Si damos este paso para que efectivamente os Consellos de Administración das Caixas representen os intereses sociais para os que foron concibidos, para favorecer unha política económica comprometida có país, có sector industrial, coa I+D+I, có apoio ós emprendedores, cunha obra social de menos cemento e máis implicación nos problemas das persoas, entón digo SI; pero si se trata simplemente de salvar este obstáculo circunstancial para seguir coa mesma política financeira, coa mesma fauna dirixente e as súas disputas interesadas, para seguir apostando pola especulación, polo enriquecemento rápido a costa do futuro, para manter unha obra social de escaparate, pompa e circunstancia, non faremos nada.

Seguramente o dilema resolverase doutro xeito, xa que un modelo axeitado de Caixa Galega non será posible sen unha fusión previa, pero esta por si mesma non garante nada. Por isto preocúpame a falla de información e de proxecto concreto do Goberno da Xunta. Non pode ser que Feijoo pretenda ser un mero árbitro, ou que derive a responsabilidade da súa posición cara ás demais forzas políticas sociais ou económicas. A Xunta de Galicia debe ter unha posición clara e argumentada, non só en relación a fusión senón no tocante ó modelo de futura Caixa de Aforros Galega.

Como xestionaría un Goberno do PP a crise do Alakrana?

2009-11-19T09:11:00.003+01:00

Cada quen e escravo dos seus feitos e os Gobernos do PP non se caracterizan por ter acertado na súa política de defensa. Non poido deixar de imaxinar, lembrando os feitos do PP como sería a súa actuación neste caso:

Transportarían ós nosos soldados nun Yak 42 que caería no camiño antes de chegar a Somalia despois dun periplo por unha chea de aeroportos intermedios para ir reparando as moitas averías do avión.
Montarían unha operación de rescate tan esperpéntica como a de Illa Perejil.
Finalmente, cando se liberase o barco o Ministro de Defensa, Federico Trillo, berraría na cuberta do Alakrana !VIVA HONDURAS¡ baixo unha bandeira de España, levada a tal efecto, tan grande como a da Praza de Colon en Madrid.

Plan Ferrol na Costa da Morte

2009-11-10T19:35:00.001+01:00

A experiencia do Plan Ferrol ten suscitado o interés doutras comarcas galegas. Primeiro foi Lugo onde comezaron por constituír unha asociación similar á Asociación Impulsora do Plan Ferrol coa participación de Sindicatos e Organizacións Empresariais. Recentemente celebrouse na cidade de Lugo unha reunión do Consello da Xunta para aprobar unha serie de medidas, que non son outras que as que o IGAPE ten implantadas en Ferrolterra.

No caso da Costa da Morte a iniciativa parte dos alcaldes e portavoces municipais socialistas da comarca, que có alcalde de Malpica José Ramón Varela á cabeza puxéronse en contacto comigo para ver si o Ministerio de Industria estaría disposto a aplicar as axudas á reindustrialización ó proxectos empresariais que se establezan naquel territorio.

A contestación do Mº en boca de Jesús Candil foi positiva, non haberá unha partida específica pero asinarase un convenio coa Asociación Impulsora dos Pactos Territoriais Polo Emprego que montou no seu día a Consellería de Ricardo Varela.

Xa empezamos os primeiros pasos cunha cea de empresarios celebrada en Buño o pasado setembro á que asistiron 400 empresarios e na que Jesús Candil, José Rilo da Confederación de empresarios de Ferrol, Eume e Ortegal e eu mesmo expuxemos as características das axudas e os trámites necesarios para acceder a elas. A acollida foi moi positiva e esperamos que xa no exercicio 2010 poidamos apoiar proxectos empresariais na Costa da Morte. Dende entón son moitas as mostras de interes e apoio dos empresarios así como múltiples as reunións e actividades informativas que vimos desenvolvendo.

Proposta unitaria sobre Navantia no Congreso dos Deputados

2009-10-14T20:03:00.002+02:00

Reproduzo aquí a nota de prensa que inclue o texto aprobado.

EL CONGRESO APRUEBA POR UNANIMIDAD UNA TRANSACCIONAL
PARA IMPULSAR NAVANTIA

El texto aprobado recoge la enmienda presentada por el diputado ferrolano Xavier Carro en representación del Grupo Socialista

Carro anuncia próximas reuniones con los sindicatos

La Comisión de Industria, Turismo y Comercio del Congreso de los Diputados ha aprobado esta tarde una Proposición no de Ley por la que se insta al Gobierno a:

- “Potenciar el Centro de Reparaciones de Navantia en las Factorías de Fene y Ferrol, posibilitando la colaboración público-privada en el desarrollo de esta actividad industrial, y acometiendo para ello las inversiones que se estimen necesarias para cumplir dicho objetivo”

- “Mantener ante la Unión Europea la reivindicación del levantamiento del veto impuesto a Navantia Fene a la construcción de buques civiles con el objeto de optimizar los activos de la compañía en actividades relacionadas con el sector naval”

- “Mantener el compromiso político e inversor que a través del Programa de Reindustrialización ha puesto en marcha el Ministerio de Industria para las comarcas de Ferrol, Eume y Ortegal”.

- “Potenciar la reactivación de la Fábrica de Turbinas, en primer lugar como elemento altamente competitivo y complementario a la reparación de grandes Buques Gaseros, y también con la recuperación o apertura de nuevas actividades industriales relacionadas con el sector energético, especialmente el eólico”

- “Resolver, de acuerdo con los compromisos adquiridos por el Gobierno y los Sindicatos, el Plan Industrial del astillero y de la Industria Auxiliar”

El texto, que ha sido aprobado por unanimidad, recoge la enmienda presentada por el diputado ferrolano Xavier Carro en representación del Grupo Socialista.

Xavier Carro –que ha intervenido durante el debate como portavoz socialista- ha destacado la importancia del acuerdo alcanzado hoy para potenciar el actual centro de reparaciones de Navantia.

Asimismo, Carro ha sostenido que “la eliminación del veto se justifica por la crisis económica mundial, ya que ésta ha alterado acuerdos y compromisos en muchos sectores económicos, desde el financiero hasta el sector del automóvil”

Sobre este punto, ha recordado el compromiso del propio Presidente del Gobierno, José Luis Rodríguez Zapatero, en sede parlamentaria de “volcar todos los esfuerzos” del Gobierno para que en la Presidencia Española del Consejo de la UE se puedan obtener perspectivas favorables con respecto al levantamiento del veto .

Además, el diputado socialista ha anunciado que en las próximas semanas se mantendrán reuniones con los sindicatos sobre el Plan Industrial, la Empresa Auxiliar y el Convenio colectivo.

Eleccións na Cámara de Comercio de Ferrol

2009-10-08T13:42:00.004+02:00

Artigo publicado no Diario de Ferrol con motivo das eleccións bna Cámara de Comercio de Ferrol.

É a primeira vez que unhas eleccións á Cámara de Comercio espertan tal expectación, sen dúbida pola incursión de Xoán Gato como candidato. Eu non son empresario e non teño dereito a voto neste lance pero se o tivera votaría precisamente calquera cousa menos ó que representa este persoeiro. Nunca entendín ese certo recoñecemento que determinada esquerda comarcal sempre tivo coa traxectoria e os resultados de xestión dos últimos 20 anos en Narón. Para min non hai dúbida, os resultados non son positivos. Un dos éxitos atribuídos a Xoán Gato e o crecemento de Narón, pois ben, eu penso que este feito debese máis a deméritos dos sucesivos Alcaldes de Ferrol que a méritos propios e ademais resulta evidente a falla de previsión e o cutre acomodo urbanístico que Narón deu a ese crecemento. Núcleos rurais ou semiurbanos onde se chantaron enriba polígonos intensivos de vivendas mantendo os servizos e accesos existentes, ou bloques de vivendas rodeando unha siderurxia, ou chalés residenciais a 200m dunha cementeira, ou outra cementeira a 100m dun colexio, son todos eles exemplos dun urbanismo que pensa máis na recadación que nos cidadáns e ás veces esa recadación está incluso baixo sospeita. Ó meu entender o prezo do progreso e o crecemento non pode ser tan elevado.
A Cámara de Comercio de Ferrol está ben xestionada, terá seguramente as súas eivas que deberan resolver con diálogo, pero é precisamente disto do que saben e no que teñen experiencia. Baixo o mandato de Paco Cruz a institución cameral liderou discretamente o proceso de unificación da patronal en Ferrolterra, do que só quedaron fora por vontade propia precisamente os que agora rodean a Gato aínda que antes o aborreceran. Tamén se constituíu a Asociación Impulsora do Plan Ferrol, institución que está a ser copiada en Lugo en Ourense e na Costa da Morte polos bos resultados que acadou en materia que creación de tecido empresarial, riqueza e emprego, e ademais a Cámara de Ferrol lidera as Cámaras de Galicia, cónstame que por ser a máis dinámica e eficiente.
O que faría Xoán Gato coa Cámara á vista está, non hai máis que ver a súa campaña política e personalista, eses son os bimbes para facer o cesto, para converter a institución nun partido ó servizo dunha persoa quizais có obxectivo de abrirlle o camiño de volta á política.
Eu confío na clase empresarial de Ferrolterra, neses empresarios dos que se dicía ó inicio do Plan Ferrol que non existían, que non tiñan ideas nin alento para novos proxectos industriais, e que demostran ano tras ano que si hai ferramentas públicas axeitadas, as ideas, os proxectos e o compromiso empresarial non faltan. Por iso sei que saben que coas cousas de comer non se xoga e que os experimentos na casa e con gaseosa, pero coa Cámara de Comercio setidiño.

Artigo publicado no Diario de Ferrol despois das eleccións na Cámara de Comercio de Ferrol en contestación a outro de Varela Rivas.

Controversias, “discusión de opiniones contrapuestas entre dos o más personas”
Así reza o significado da palabra controversia no Diccionario da Real Academia Española de la Lengua, e a el acudo porque o Sr Varela Rivas escribe o seu artigo en castelán. En fin, comentando o seu escrito comezo polo título, que ó meu entender debería dicir “Controversias con Xavier Carro” porque eu só, mal podo controverterme a min mesmo, quizais o autor empregase esa verba querendo dicir outra cousa, pero iso xa daría para unha análise máis longo e menos edificante.
Di Don Jesús que escribiu “por esa necesidad personal que sentí de dar mi opinión”. É unha razón de peso que xustifica perfectamente o seu artigo, pero esa razón, ¿non serve tamén para xustificar o meu? Coido que si, porque o Sr Rivas e máis eu, e máis os lectores deste periódico e calquera cidadán temos os mesmos dereitos, entre eles o dereito de libre opinión. Moléstalle ó meu controvertente que tome partido debido á miña condición de Deputado. Non saio do meu asombro, eu precisamente son Deputado porque levo toda a miña vida tomando partido, tan lexitimamente na miña condición de cargo público como na de gaiteiro, de cedeirés ou de fan do Zeca Afonso, faltaría máis!. Non son imparcial, claro que non, nin imparcial nin indiferente ó que pasa ó meu redor, teño unha posición política e persoal propia que estou encantado en debater cando hai ocasión, sempre disposto a convencer e a aprender, pero non a calar.
Faise Don Jesús unha pregunta sobre cal sería a miña colaboración institucional si ganara, como así foi, a outra candidatura. Isto é confundir o touciño coa velocidade, acaso o feito de que cambiase a Xunta de Galicia, e como consecuencia a Dirección do Plan Ferrol modificou a miña posición nesta materia? E ben sabido que non, que seguimos colaborando institucionalmente e persoalmente para sacar adiante os contidos do Plan Ferrol sen manifestar controversia algunha, porque iso é o que interesa ós cidadáns e ós obxectivos de reactivación económica e de emprego que compartimos tódolos membros da Asociación Impulsora do Plan Ferrol. Por certo asociación que defendo non só, que tamén, polas persoas que a integran, senón polo que supuxo de cambio cultural en Ferrolterra, pola súa contribución á recuperación da confianza, da autoestima colectiva, á xeración dun cambio de actitude, pasando de posicións pesimistas e resentidas a ser elementos activos dunha construción en positivo dun novo tecido económico, dun novo xeito de recoñecernos como sociedade dinámica e capaz, dun novo compromiso con Ferrolterra, un compromiso que definía o anterior Conselleiro de Economía Fernandez Antonio como un prato de ovos con touciño, no que a galiña participa pero o porco se compromete.
Remato con outra cita da Real Academia, “Fuerza o violencia que se hace a alguien para obligarlo a que diga o ejecute algo”, este é o significado da palabra coacción coa que Don Jesús cualifica o meu artigo. Á vista está que está mal empregada.

PGE 2010 Zapatero cumpre con Ferrolterra

2009-10-01T11:42:00.006+02:00

Un ano máis, ante os Orzamentos do Estado vemos valoracións de todo tipo, tanto no que respecta ó ámbito estatal, galego ou da nosa comarca. En primeiro lugar dicir que tódalas opinións son lícitas e teñen algunha parte de realidade aínda que sexa parcial, polo que non pretendo rebater ou desmentir ningunha das críticas que se poidan expresar. Pero si direi algunhas cousas:

Son os PGE dun ano especial, dun ano en crise cunha redución de ingresos forte provocada pola baixada da actividade económica, polo que pódese optar por reducir os gastos, ou sexa inevitablemente os investimentos, ou por mantendo os investimentos subir os impostos ou aumentar a débeda. Cada unha das opcións ten vantaxes e inconvintes, pero este Goberno optou por unha subida moderada de impostos para manter os investimentos e o gasto social sen hipotecar coa débeda ás xeneracións futuras. Outras florituras, máis dialécticas que reais, como a redución de Ministerios ou do gasto corrente son irrelevantes cuantitativamente fronte ás necesidades de gasto. Hai que lembrar que a supresión dun Ministerio non supón que as funcións que asumía desaparezan, simpremente pasan a outro con toda a carga de funcionarios edificios etc.

En Galicia, os tres partidos con representación parlamentaria pactamos reclamar do Estado un investimento do 8% do total dos investimentos estatais nos PGE. Este ano a porcentaxe sitúase no 8,43%, polo tanto cúmprese ese obxectivo, mantense a senda inversora e cúmprese cós compromisos asinados entre o Presidente da Xunta e o Ministro de Fomento.

En Ferrolterra, excluíndo o Mº de Defensa, xa non incorpora partidas para os seus buques, porque xa están feitos, os investimentos aumentan de 132m€ a 155m€. Hai partidas para tódolos proxectos en marcha e mantéñense as axudas do Plan Ferrol con 65m€.

Este panorama demostra, unha vez máis, que dende o ano 2004 o Goberno de Zapatero está cumprindo con Ferrol, que se está apostando por completar as infraestruturas e por reindustrializar, diversificando o tecido produtivo. Tamén queda patente que 30 anos de crise nos se resolven cuns orzamentos, que fai falla un investimento alto e sostido no tempo, que é o que estamos a facer. Aínda así costa ver o final do túnel, sobre todo porque esta crise financieira internacional freou o ritmo de crecemento dos últimos anos, pero estamos convencidos de que este é o camiño e nel seguiremos andando.

PRESUPUESTOS GENERALES DEL ESTADO 2010
Comarcas De Ferrol, Eume Y Ortegal

SEPI
Inversiones en Navantia 19.674,00
Suelo Empresarial del Atlántico (Polígono de Leixa) 18.334,00
Total SEPI 38.008,00

MINISTERIO DE FOMENTO
Acceso al Puerto de El Ferrol 200,00
AVE Ferrol-A Coruña (estudios) 2.000,00
Conexión ferroviaria de Ferrol con el Puerto exterior 2.000,00
Puerto Exterior de Ferrol-San Cibrao 18.932,00
total fomento 23.132,00

MINISTERIO DE MEDIO AMBIENTE
Obras de del cruce e impulsión de A Malata 4.610,00
Colector General de Ferrol 5.535,00
Depuración y vertido Ferrol 10.216,00
Emisario Submarino Cabo Prioriño, vertido de Ferrol 7.058,00
total medio ambiente 27.419,00

MINISTERIO DE CULTURA
Plan Director Castillo de el Ferrol 255,00

MINISTERIO DE INDUSTRIA
TRANSFERENCIAS DE CAPITAL

Ent. Públicas. Reestructuración. Comarca de El Ferrol 800,00
Ent. Locales. Reestructuración. Comarca de El Ferrol 887,87
Ent. Sin ánimo de lucro. Reest. Comarca de El Ferrol 800,00
PRESTAMOS
Ent. Públicas. Reindustrialización en Comarca de El Ferrol 8.568,00
Empresas privadas. Rein. en Comarca de El Ferrol 54.064,00
total industria 65.119,87
TOTAL 153.933

Os primeiros pasos no Congreso

2009-09-23T10:33:00.005+02:00

Reproduzo aquí a nota de prensa de onte sobre a miña actividade no Congreso:

XAVIER CARRO SERÁ PONENTE DEL PROYECTO DE LEY POR EL QUE SE REGULA EL PROGRAMA TEMPORAL DE PROTECCIÓN POR DESEMPLEO E INSERCIÓN

Además formará parte de las Comisiones de Fomento, Trabajo e Inmigración, Industria y Defensa

El diputado socialista ferrolano ha intervenido hoy por primera vez tras su nombramiento en el Congreso

El diputado socialista por Ferrol en el Congreso de los Diputados, Xavier Carro, ha sido designado hoy como Ponente socialista del Proyecto de Ley por el que se regula el programa temporal de protección por desempleo e inserción.

Carro acoge con orgullo su elección como ponente de la que considera que “es una medida fundamental para proteger a los más desfavorecidos por la crisis económica”.

Asimismo, señala que durante la tramitación parlamentaria de este Proyecto de Ley se concretará de forma más precisa el acuerdo alcanzado por los diferentes grupos parlamentarios en el Congreso para ampliar hasta el mes de enero la subvención de 420 euros a desempleados.

Además, a partir de hoy, el diputado ferrolano formará parte de las Comisiones de Fomento, Trabajo e Inmigración, Industria y Defensa del Congreso de los Diputados; Comisiones todas ellas de importante peso específico en la Cámara Baja.

Tras su nombramiento oficial como diputado hace tan solo una semana, Carro ha intervenido hoy por vez primera en el Congreso como vocal del grupo socialista. Así, en la comparecencia del Presidente de la Corporación RTVE, Luis Fernández, en la Comisión Mixta de Control parlamentario de RTVE, Carro ha intervenido en relación a la situación del nuevo canal cultural.es.

Hay que recordar que el canal cultural.es, canal que forma parte de la oferta de TVE en la televisión digital terrestre y que nació con el objetivo de difundir la cultura en español y de España por todo el mundo, vio la luz el pasado mes de abril fruto de la colaboración entre RTVE y el Ministerio de Cultura.

Precisamente, Carro ha apuntado su satisfacción por el hecho de que su primera intervención en el Congreso se refiera a un proyecto que impulsó como Ministro de Cultura Cesar Antonio Molina, a quien Carro ha sustituido ahora como diputado en la Cámara.

El diputado socialista ha destacado que el nuevo canal, que se encontrará a pleno rendimiento tras el apagón analógico en abril de 2010, “es una magnífica oportunidad para difundir la cultura española, al tiempo que puede ser un importante elemento para incentivar el consumo cultural”. Asimismo, ha hecho hincapié en el relevante papel que este canal cultural ofrecerá a los idiomas cooficiales.

Desde el punto de vista económico, Carro ha incidido además en que “el nuevo canal cultural es además una oportunidad de negocio y de generación de empleo”.

De volta no Congreso dos Diputados

2009-09-17T11:00:00.008+02:00

Despois do meu paso polo Senado regreso ó Congreso a ocupar o escano que deixa vacante o Exministro Cesar Antonio Molina. Asumo esta nova etapa con ilusión nun momento crucial para a posta en marcha da chegada do AVE a Ferrol e ó Porto Exterior, para o impulso do Plan Ferrol ata o horizonte do 2013, unha vez que a Xunta está de feito, aínda que non de dito, afastándose desta iniciativa coa suspensión da Comisión de Seguimento e coa paralización de ferramentas como o Fondo de Capital Risco de 12m€.

Reinicio esta actividade cunha reunión mañá mesmo no Mº de Fomento para tratar todo o relativo ó tren xunto con Vicente Irisarri e Angel Mato. Será unha reunión de traballo, con moitos papeis e planos para analizar en profundidade tódolos elementos que poden intervir no proceso.

Dende estas liñas, unha vez máis póñome ó dispor de tódolos cidadáns para servir de canle de comunicación có Goberno de Zapatero, especialmente ás organizacións sociais, empresariais, concellos e outras institucións de Ferrolterra.

A Xunta é a responsable da crispación lingüistica

2009-09-10T16:27:00.003+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo publicado no día de hoxe no Xornal de Galicia.

A Xunta é a responsable da crispación lingüistica

Recentemente foi o propio Presidente da Real Academia Galega quen deu unha firme reprimenda ó Presidente da Xunta durante a cerimonia de entrega do premio 'Casa dos poetas' na localidade ourensá de Celanova, que na súa edición de 2009 recaeu nesta institución académica. Barreiro acusou ao Goberno galego de "remover as augas" da lingua ata o punto de instalar a "crispación no país".
Os partidos políticos da oposición parlamentaria, PSdeG-PSOE e BNG que suman máis votos que o Partido Popular, a Mesa pola Normalización lingüística, os Sindicatos UGT, CCOO e CIG, a maioría dos intelectuais do país e agora a propia Real Academia da Lingua coinciden en afirmar que o Goberno de Feijoo está atacando a lingua galega, que está provocando un conflito que non existía. En fronte Feijoo e os do PP que por disciplina calan, aínda que non asuman a posición oficial, e un grupo chamado Galicia Bilingüe, que salta á fama en plena campaña electoral entre fotos de Quintana e coches de Touriño, falan dunha Galicia na que o castelán está en perigo.
Certamente fomos moitos os que pensamos que aqueles excesos eran só unha estrataxema electoral sen fundamento no ideario dun PP, que ata con Fraga asumía o Galego como unha sinal de identidade xa non do país senón do mesmo partido. Canto desexo que esta afirmación sexa certa!. Que esteamos unicamente nunha maraña mediático-estratéxico-política da que para saír o Sr Feijoo necesita unha luz. Si é así, por favor que lle regalen unha lapa, un facho, unha lumeirada se fai falla!. Pero que deixen de ameazar á nosa lingua.
O Presidente da Xunta está atrapado polos seus excesos verbais, polas súas promesas electorais feitas máis para facer mal ó adversario político que para facer ben a Galicia e ós galegos e galegas. E agora qué? Agora, en vez de recuar e recuperala cordura, insiste en dar carta de natureza a feitos falsos como dicir que o castelán está en perigo en Galicia.
E unha actitude política ben infame, que non respecta unha mínima mesura, sentido de estado e de responsabilidade política. E non é a primeira vez que o PP actúa así, elaborando toda unha estratexia sobre a base dunha mentira, en Galicia negando a traxedia do Prestige ou das vacas tolas, logo enchendo as corredoiras de carteis dun Plan Galicia ó que nunca puxeron presuposto, no Estado coa guerra de Iraq e a gran mentira das armas de destrución masiva, có 11M acusando á policía e ó Partido Socialista de pactar con ETA a comisión do atentado, e máis recentemente acusando ó Goberno de Zapatero de escoitas ilegais sen fundamento, cando son eles mesmos os que se espían e os que se denuncian uns ós outros, sempre polo mesmo, por cartos.
O Sr Feijoo ten un problema, xa non estamos en campaña, aqueles asesores agresivos que lle aportaban xenialidades para mancar a Touriño e a Quintana non valen para resolver os problemas do día a día do goberno. Baixe Sr Presidente do atril dos mitins de campaña e séntese na cadeira que encabeza o Consello da Xunta con responsabilidade.

Autoridade Laboral desautorizada

2009-09-07T14:04:00.003+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo do pasado sábado 5 de setembro publicado no Xornal de Galicia.

Autoridade Laboral desautorizada

No mercado laboral existe unha entidade, que empresarios e traballadores respectan, que se chama Autoridade Laboral. Ten a última palabra na resolución, por exemplo, dos Expedientes de Regulación de Emprego (EREs), ten tamén a capacidade de sancionar e de executar á vez as sancións da Inspección de Traballo, de exercer o control de legalidade dos Convenios Colectivos e de intermediar en xeral nos conflitos laborais. A Autoridade Laboral reside na Xunta de Galicia, concretamente na Consellería de Traballo, que ademais engade a estas competencias as de promoción do emprego mediante as chamadas Políticas Activas de Emprego (formación, programas de cooperación, escolas taller, etc...).
A credibilidade desta institución, que funcionou historicamente ben con Gobernos de todo color, seguramente por ser un espazo ocupado sempre por persoas pertencentes ó mundo das Relacións Laborais, está en entredito pola torpeza, pola ilegalidade cometida pola Directora Xeral de Formación e Colocación da Xunta de Galicia, Dona Ana María Díaz López.
Poden darlle as voltas que queiran, poden tentar confundir á opinión pública, poden incluso convencer ós medios de comunicación ou á maioría dos cidadáns de que esta señora non ten que dimitir, pero o mal que están facendo a un ámbito tan sensible como as Relacións Laborais en Galicia é irreparable. Nin a Directora Xeral, nin a Conselleira terán forza moral nin credibilidade para adoptar medida algunha no mundo do traballo, nin para sentarse a resolver un conflito, nin para pedir ós empresarios que cumpran as Leis e os Convenios Colectivos, nin para soster ante os sindicatos que traballan por facer cumprir a normativa laboral, mentres unha sentenza afirme que a Directora Xeral de Formación e Colocación despediu persoalmente a unha traballadora que ademais estaba contratada ilegalmente.
Din, para rebater a sentencia, que a Directora Xeral non forma parte da sociedade mercantil na que a empregada traballaba. Xustamente esta desculpa afirma a existencia do delito, pero é que ademais a sentenza di que foi persoalmente esta responsable da Xunta a que despediu á empregada có que se confirma dobremente a súa responsabilidade, como di a sentenza “solidaria”, da Directora Xeral, do seu pai e o seu irmán.
Calquera condena xudicial sería motivo para a dimisión dun cargo público, pero neste caso o agravante é que se trata dunha condena por contratación e despido ilegal a un cargo público que forma parte da Autoridade Laboral que debe velar polo cumprimento da Lei no mercado de traballo.
Son moitos xa os casos de corrupción e irregularidades que afectan ó Goberno de Feijoo, o Delegado Territorial de Ourense, os Conselleiros Rueda e Hernandez e agora a Directora Xeral de Formación e Colocación. Aquelas defensas pomposas da austeridade e da decencia política que facía o señor Feijoo durante a campaña están desacreditadas. Urxe que se tomen medidas drásticas con rapidez ou estes enredos empantanarán a xestión das Consellerías durante toda a lexislatura.

Reformar o IGAPE

2009-08-12T15:29:00.002+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo publicado no Xornal de Galicia o pasado martes:

Reformar o IGAPE

Descoñecemos cal é a política económica do Goberno galego, digo máis, descoñecemos quen é o responsable da política económica da Xunta. Temos, á falla dun, dous Conselleiros do ramo, Conselleira de Facenda e Conselleiro de Economía e Industria, pero ningún deles, e tampouco o Presidente, concretan cal é o guión, a opción, o modelo de xestión dos nosos recursos, nin cales os obxectivos ou as medidas que aplicarán para acadalos. A única novidade nesta materia é o enganoso discurso da austeridade coa que se pretende xustificar a parálise dun Goberno que asiste ó paso da crise como si non fora con eles.

Durante a pasada campaña electoral falouse moito do IGAPE (Instituto Galego de Promoción Económica), pero no tempo que leva a actual Xunta, non se ten definido ningunha reforma concreta, nin sequera se ten afirmado a vontade de facer tal cousa. De momento o que está a suceder é que se restrinxen as axudas ás pequenas e medianas empresas, que son as que máis o necesitan para saír da crise, e auméntanse ás organizacións empresariais. Isto son cartos tirados, xa vimos o que lle sucedeu a Confederación de Empresarios de Galicia nos tempos de Ramilo, cando recibiron da Xunta recursos a esgallo, e acabaron cun furado de 1.000 millóns das antigas pesetas e con xuízos cruzados acusándose uns a outros de meter a man na caixa.

É certo que algunha das propostas de reforma do IGAPE que se falaron, como convertelo nun Instituto de Creto Oficial, eran máis aparentes que reais. O IGAPE xa actúa en paralelo ó Instituto de Credito Oficial, xa presta cretos ás empresas a través de convenios có Mº de Industria e xa participa no capital de empresas privadas con fondos de Capital-Risco. Nesta liña pódese reformar a súa estrutura ou a de XesGalicia, que é a sociedade xestora dos fondos Capital-Risco, pero na práctica as súas capacidades quedarían como están. A verdadeira reforma sería abrir a posibilidade de emitir débeda pública. Así poderíase contar con moitos máis recursos para axudar ás empresas e para deseñar políticas sectoriais de carácter estratéxico. Sería máis eficiente retribuír ós investidores en débeda e utilizar os recursos captados por esta para fortalecer as liñas de axudas que o modelo actual en que tódolos recursos saen dos presupostos. Para dar este paso habería que reformar a Lei de creación do IGAPE, e aínda que nos axudaría ter un novo Estatuto de Autonomía actualizado como os reformados recentemente, o actual permitiría esta reforma (artigo 44.9). Pero estas son as cousas das que non fala o Sr Feijoo nin os conselleiros económicos, non din cales son os seus obxectivos, non sabemos si é porque non os teñen claros ou porque son inconfesables. Non sei que será peor.

Artigo sobre a enquisa do Galego no ensino

2009-08-02T10:23:00.002+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo que publicou onte o Xornal de Galicia.

Crónica dunha morte anunciada

Como no libro de García Márquez asistimos a un proceso previsible de destrución e descrédito da nosa lingua. ¿Que pobo consciente de si mesmo organizaría un esperpento como o desta enquisa de Feijoo para poñer en cuestión a súa mesma razón de ser e existir? ¿Que clase de dirixentes poñerían en risco a identidade do país, para conseguir unha presa de votos apelando as vísceras dunha minoría social que rexeita a cultura do pobo que os acolle?. Poñen en cuestión para que serve o Galego, e algún despistado esfórzase en explicarlles a importancia da lusofonía, e outros, coma Anxo Lourenzo, compárano có Ingles. A razón non é esa, o ensino do Galego non é comparable ó das matemáticas ou ó da física, non se trata dunha “ferramenta de coñecemento”, senón que serve para saber quen somos e porque somos, serve para ler a Rosalía e a Celso Emilio e sentilos tal como eles escribiron, serve para entendelos e compartilos, para non ser un pobo sen identidade, sen personalidade colectiva.
Sorprende que a Xunta admita un resultado adverso na enquisa sobre o Galego no ensino, pero sorprende máis que fagan unha lectura favorable ás teses de reforma que xa tiñan anunciado en campaña. Empezando polo principio hai que dicir que non corresponde en exclusiva ós pais dos nenos escolarizados decidir sobre o futuro da nosa lingua na escola. É unha cuestión que afecta a toda a sociedade, porque se trata do futuro do noso patrimonio cultural, e que a Xunta non o considere así é un síntoma de ananismo cultural preocupante. En segundo lugar o procedemento foi feito adrede para condicionar un determinado resultado, que nin así conseguiron. Refírome a que no texto da enquisa non tíñamos opción de poñer que todo o ensino fose en Galego, senón que só se preguntaba sobre as materias troncais, e as preguntas sobre a lingua dos libros de texto ou das probas refírense a estas materias troncais, pero non hai na enquisa opción a reclamar todo o ensino en Galego, pero si en Castelán. Deste xeito os resultados que se presentan son enganosos e reflicten erros de categorización das respostas. Ademais o procedemento, sen participación dos sindicatos do ensino, nin de observadores imparciais converte ó proceso en tan sospeitoso como as eleccións en Irán.
Penso que Feijoo votou mal as contas sobre este asunto. Pensaba que nomeando a un “home de consenso” conseguiría abrir unha fenda entre o PSdeG e o Bloque. Unha fenda que dificultara no futuro o entendemento entre os dous partidos. Pero con cousas tan importantes, tan serias como a lingua non se pode andar xogando, e tanto para os nacionalistas como para os socialistas a defensa da identidade e da lingua galega forman parte da súas raíces, que deron lugar xa no seu día ó Estatuto do 36.
O PP faría ben en saír canto antes deste loro e non colocarse fora do campo de xogo, que lembren que un dos valores electorais de Fraga rezaba “galego coma ti”.
Para min o dato máis esperanzador da enquisa é que apoian o ensino en Galego máis xente da que o fala a cotío, non está mal.

Austeridade e financiamento

2009-07-20T09:47:00.002+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo do Xornal de Galicia do Sábado 18 de xullo:

Austeridade e financiamento

Existe unha forte contradición entre o discurso de Rajoy e Feijoo sobre a “austeridade” e as posicións de ámbolos dous no tocante ó financiamento autonómico ou ós investimentos do Estado en Galicia. Empezarei pola austeridade; a dereita sempre foi sibilina no uso das palabras. Agora empregan este termo como si o descubriran eles, como si fose a clave de toda unha teoría política, a explicación do paro, a solución á crise. Emprégano para describir unha política de redución do gasto público fronte á política de “malgasto” de Zapatero. Iso si, nunca din nin en que partidas reducirían, nin que farían có aforrado, nin ata onde acadarían os recursos para resolver a crise.

Home, isto do gasto xa se sabe, cada un establece as súas prioridades, e estes dous, Feijoo e Rajoy, foron os que decidiron iniciar a Cidade da Cultura ou levar as nosas tropas a Iraq, para eles eran “prioridades de gasto”. No fondo, este novo discurso só pretende levar adiante, con outro envoltorio, a mesma política económica que nos levou á crise: “menos Estado e máis Mercado”. Neste intre esta soflama soa mal, por iso son necesarios novos termos para seguir xustificando as políticas da dereita de sempre.

E estes que reclaman austeridade cunha man, coa outra esixen máis gasto. Montoro pide que se aprace o acordo sobre financiamento autonómico para non subir o gasto mentres as súas Comunidades Autónomas piden máis cartos, e ó final resolven o espectáculo coa abstención de tódalas Comunidades do PP ó novo sistema. Ó meu entender, lonxe de saír do entorto, queda en evidencia unha posición partidaria que deixa ós cidadáns en segundo plano. Non pode ser que o novo sistema sexa bo para tódalas Comunidades do PSOE e malo para as do PP. Madrid, Valencia e Cataluña teñen as mesmas características e saen beneficiadas pola poboación. Estremadura, as dúas Castelas e Galicia comparten e benefícianse do envellecemento, e da dispersión. O razoable sería que o PP concretase cales son, ó seu entender, as eivas do novo modelo indistintamente de a quen beneficie e ó marxe de xeneralidades como que “son antisociais”, pero esta posición de “colle os cartos e corre” non é seria.

O mesmo ocorre cos investimentos en infraestruturas. O Goberno de Feijoo percorre o territorio galego recortando investimentos que tiña comprometidos o Goberno de Touriño; a depuradora en Vigo, os hospitais de Vigo e Pontevedra, a depuración da marxe sur da Ría de Ferrol, etc. Argumentan os recortes por un “furado nos ingresos” , que venche sendo que por mor da crise recadamos menos impostos. Pero suponse que ese furado nos ingresos non será só galego, tamén lle sucederá o mesmo ó Goberno Central, pero, velaí que a este esíxelle ó mesmo tempo austeridade e máis investimento, e para maior escarnio tamén rebaixas de impostos.

Menos mal que fronte a esta morea de contradicións o Goberno de Zapatero está a facer unha política de Estado profundamente autonómica, comprendendo que as Comunidades Autónomas son Estado, que necesitan un financiamento superior ó que tiñan có modelo pactado entre o PP e CIU, e tamén uns investimentos do Estado que reequilibren as dotacións en infraestruturas.

Galicia mantén un financiamento por enriba do seu peso económico e de poboación, o Estado investirá no AVE 4.000 millóns de €, e temos que aproveitar isto como unha oportunidade. Non podemos culpar sempre a España e a Europa dos nosos males, temos recursos económicos e políticos propios suficientes para ser donos do noso futuro e dende a Xunta teñen a responsabilidade de empregalos eficazmente para o ben de Galicia.

Nucleares non grazas

2009-06-22T23:45:00.002+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo publicado polo Xornal de Galicia do día 18/06/09

Nucleares non grazas

A preocupación polo cambio climático, e o remate da vida útil das centrais nucleares, está a servir de apoio ós que defenden este tipo de produción enerxética. Reclámase un debate social sobre o futuro da enerxía nuclear, reclamación que comparto, pero sen trampas. Debemos comezar polo principio, e recoñecer que a enerxía nuclear non nace unicamente para cubrir necesidades enerxéticas, nace principalmente para dar sustento á carreira armamentística da Guerra Fría. Este dato podería ser indiferente, pero non o é, porque, razóns estratéxicas e de seguridade esconden unha historia ruinosa en termos económicos. Non é certo, como se afirma que a xeración de electricidade con centrais nucleares sexa máis económico que por outros medios. O custo de instalación dunha nova central acada os 7.000 millóns de €, mais que o custo de instalación de todo o resto de plantas existentes en España. E se engadimos os custos de mantemento, desmantelamento cando rematan a vida útil e os custos, ata o de agora indefinidos da xestión dos residuos, comprenderemos que as razóns do chamado “parón nuclear” teñen relación directa có fin da Guerra Fría e cós desorbitados custos deste tipo de produción eléctrica.

En relación á cuestión das emisións de CO2, dado que a enerxía nuclear xera menos do 20% da electricidade, pero queda ó marxe como emisor de CO2 todo o sector do transporte, para conseguir unha redución significativa das emisións teríamos que construír, a nivel mundial, 1500 centrais nos 60 vindeiros anos, contando as substitucións das que rematan o ciclo de vida e as novas. Dados os custes antes mencionados necesitaríamos, a nivel mundial, 10,5 billóns de €. Todos estes recursos investidos en enerxías renovables, en mellora das redes de distribución, en eficiencia enerxética, en novos vehículos de transporte limpos, resolverían amplamente xa non a substitución da enerxía nuclear senón tamén a utilización de enerxías fósiles.

Outro problema grave é a chamada “proliferación nuclear”, en definitiva, o control a nivel global da utilización do material, da tecnoloxía e dos usos nucleares. ¿Cales serían as garantías de seguridade nun proceso de expansión nuclear a nivel planetario? ¿Que países poderían acceder a ela e cales non? ¿Porque? ¿Quen o decidiría? As interrogantes son moitas, máis ben son certezas negativas se miramos os casos de Irán ou Corea do Norte.

O Presidente Zapatero é consciente de que o papel, a oportunidade de futuro de España, e tamén ó meu entender de Galicia, pasa por unha aposta firme, completa e decidida polas enerxías renovables. É a única posibilidade de ter independencia enerxética do petróleo, do uranio, ou do gas, e unha posibilidade certa de contar cun sector industrial competitivo a nivel mundial, contribuíndo ademais á redución de emisións de CO2. Non se trata de prescindir de ningún xeito de xeración dos existentes sen alternativa previa, senón de tomar a tempo as decisións que nos conduzan a un novo modelo enerxético, que por certo está directamente relacionado có anunciado cambio de modelo produtivo. Por último, o Parlamento Galego ten aprobada por unanimidade a desnuclearización de Galicia, pero como se están oíndo voces que reclaman a instalación dunha nova central nuclear na nosa terra, deixar claro que có meu voto non contan.

A enquisa do galego no ensino

2009-06-18T13:36:00.002+02:00

Só duas cousiñas:

A decisión de manter ou non o Galego no ensino corresponde a tódolos cidadáns e non só os pais dos alumnos, que por certo cubren unha enquisa por fillo.
O procedemento carece totalmente de garantías democráticas, ¿como se garante que no se destruen as enquisas incómodas? ¿como se terán en conta os comentarios das observacións?

Diccionario dimisionario

2009-05-28T17:33:00.006+02:00

Lembro cando entrou o Goberno de Touriño, lembro a primeira dimisión dun cargo do seu goberno que foi o Delegado Provincial de Pesca de Lugo. O motivo da dimisión foi enviar un curriculum dun parado a unha empresa por si tiña ocasión de contratalo. O contrato non chegou a facerse e o elemento que forzou a súa dimisión foi que enviou o fax dende o seu despacho.

Comparto a crítica a esta confusión entre ámbito público e o privado, pero agora temos ó "Superdelegado", máis ben "Superdegradado" de Ourense, non cuestionado por unha falla de tacto, nin sequera imputado por un suposto delito, senón condenado por sentencia. Temos ó Sr Rueda que inventou unha praza para poder garantirse o futuro ou ó Conselleiro da COTOP que certifica en falso a realización de obras públicas. E pregúntome eu, o dicionario dimisionario deste goberno terá as páxinas en branco...

Unha imaxe vale máis...

2009-05-26T13:54:00.001+02:00

En defensa do Galego

2009-05-20T11:18:00.002+02:00

Reproduzo aquí o meu artigo que publica hoxe o Xornal de Galicia.

En defensa do Galego

O número de homes e mulleres que falan Galego é, seguramente, o mesmo agora que antes das Eleccións Autonómicas, pero agora sinto con angustia como a nosa lingua está en perigo porque, como dicía Pachi Vázquez na ofrenda floral na tumba de Ramón Piñeiro, “O principal perigo do Galego é o Goberno de Feijoo”. O Presidente da Xunta está actuando con irresponsabilidade errática có único obxectivo de encher o capizo con trinta moedas de votos. Espero que fracase nesta traizón á lingua que debería defender como representante de tódolos galegos e galegas. Espero que fracase porque confío en que se está a producir unha gran corrente de opinión en defensa do galego, parafraseando a Mitterrand “unha forza tranquila”. Así o puiden comprobar na manifestación do pasado día 17 de maio en Compostela onde milleiros de persoas diversas, de toda clase e condición, coreamos consignas perfectamente compatibles con calquera galego ou galega que simplemente ame a súa lingua. Penso que a mellor forma de evidenciar a utilización electoralista da lingua por parte do PP é precisamente apoiar este gran movemento cidadán en torno á Mesa pola Normalización Lingüística e fuxir de cortoprazismos partidarios dende dentro e dende fora da propia Mesa. É a esta a quen lle corresponde a responsabilidade de configurar unha posición con vontade de exercer de columna vertebral da defensa do Galego, con visión ampla e xenerosa, na que poidan verse recoñecidos cidadáns de distintas posicións políticas. Un elemento clave para a extensión do Galego é, precisamente, a identificación da lingua con elementos de prestixio social, por iso resulta imprescindible o uso público da "lingua propia de Galicia" por tódolos representantes e dirixentes sociais, especialmente no caso dos representantes políticos, pero aínda máis no caso do Presidente da Xunta e dos Conselleiros e Conselleiras, que están obrigados por xuramento ou promesa, cando asumen a responsabilidade do seu cargo, ao cumprimento do Estatuto de Autonomía. A estratexia do Partido Popular non é improvisada, primeiro móstranmos unha realidade absolutamente minoritaria, cando non directamente unha mentira, e presentan ó Castelán como lingua en risco en Galicia, dan por feito que se trata dun problema xeral de toda a sociedade e logo “consecuentemente resólvena” aplicando medidas de impacto xeral a problemas que na práctica non existen. Por iso a resposta ten que ser firme e de longo alcance. É necesario que tomemos conciencia do risco no que se atopa a nosa lingua, por iso pídovos que reivindiquemos con tranquilidade no día a día os dereitos lingüísticos dos que falamos Galego, non contra ninguén senón a prol de nos mesmos.

Debate do estado da Nación. Incomprensible Rajoy

2009-05-12T19:07:00.002+02:00

Estou seguindo o Debate do estado da Nación en vivo e en directo, dende o Congreso dos Deputados e non saio do meu asombro. Despois dunha intervención nesta mañán do Presidente Zapatero na que incorporou ata 100 novas medidas contra a crise económica, pero sobretodo, fundamentando as mesmas na necesidade dun cambio de modelo productivo; Rajoy está totalmente ido, como si non tivera claro cal é o tono e o contido que quere dar á súa intervención. Rajoy estivo inconcreto, falto de propostas, sen convicción. O seu discurso e froxo incluso conceptualmente, confundindo métodos, efectos, causas, plans e medidas, pero sobre todo parece claro, tal como lle dixo Zapatero que o problema é que sabe que as medidas que realmente lle gustaría poñer en marcha non as comparten os cidadáns, como o abaratamento do despido, e por iso non se atreve a concretar.

Pero hai dous detalles que quero resaltar:

Nun momento da intervención de Rajoy dirixeuse ós Deputados e Senadores socialistas decíndonos que "non sabíamos ler". Está tan engreido que chega a cometer fallas de respecto tan penosas como estas.
Falando de educación dixo que mentras a política educativa de Obama é de calidade, a de Zapatero é un coladero. No fondo esta dereita sempre lle preocupa o mesmo "que calquera poida chegar a acadar unha educación", para privilexios xa están eles.

Non sei como puntuarán as enquisas as distintas intervencións, e seguramente a miña opinión non é moi obxectiva, pero penso que Rajoy non deu a talla neste debate.

Feijóo denuncia "un agujero" de 600 millóns nos ingresos da Xunta

2009-05-08T11:44:00.007+02:00

Isto si que é orixinal, "un agujero en los ingresos"...

Ou sexa, os gastos que os Presupostos da Xunta prevén para este ano non os van a levar a cabo porque se ingresaron 600 m€ menos do previsto. ¡Sr Feijoo, e logo non sabe que estamos en crise! ¡Non era vostede o que dicía que Touriño ocultaba a crise e Vd si que a coñecía ben!

Pois a diminución de ingresos públicos por mor da menor recadación de impostos elle Sr Feijoo unha consecuencia lóxica da caída do consumo... Pero Vd non ten problema, todo se resolverá segundo as receitas que propuña en campaña electoral cunha baixada de impostos.

Vedes como ó final aparecen as verdades... Xa están poñendo a desculpa para non acometer os investimentos previstos para este ano. Menos estradas, menos investimento nos colexios públicos, menos infraestructuras hospitalarias ou de centros de saúde etc.

A nosa posición é clara, en tempo de crise máis investimento público, aínda que teñamos que acodir ó endebedamento temporal.

Vedes como era mentira aquela cuadratura que dician en campaña de "menos impostos, máis investimento".

Charla no Nicolás del Río en Cedeira

2009-05-06T11:54:00.002+02:00

Este xoves día 7 de maio estarei no que foi o meu colexio de EGB, o Nicolás del Río de Cedeira. O motivo é unha iniciativa do profesorado do centro que están a organizar unha serie de charlas con persoas que fomos alumnos do colexio, e/ou que nacemos en Cedeira e hoxe estamos en actividades públicas relevantes en diversos eidos, a política, a música o deporte o periodismo etc.

Xa tiven ocasión de estar o ano pasado có mesmo obxecto e certamente resulta moi agradábel. Falarei da miña traxectoria sindical, política e gaiteiril, e sobre todo sometereime ás preguntas dos rapaces. A ver que tal están este ano, o ano pasado foron brillantes e non deixaron nada por dicir.

¿Poden os Deputados falar castelán no Parlamento Galego?

2009-05-04T10:37:00.003+02:00

A semana pasada escoitamos ó Sr Feijoo dicir que "aconsellaba ós seus deputados no Hórreo que se non saben falar galego que o aprendan pero mentres tanto que falen castelán sen complexos".

Afirmo: COMEZA A RECESIÓN LINGÜÍSTICA DO GALEGO.

Paréceme unha inmoralidade, tanto polo contido do que afirma o Sr Feijoo como pola forma de facelo, e sobre todo polas consecuencias.

Porque o contido indica que xa non é preciso que os representantes do pobo, deste pobo, con esta cultura e esta lingua falen galego, só precisan ilo aprendendo cando poidan e queiran, pero falalo nas intervencións parlamentarias ou públicas non fai falla.

Porque a forma e falsaria, e está exposta como unha posición "tolerante", cando o que fai é romper unha costume e unha auto-imposición que cumpriron sempre os tres partidos con representación.

Porque a consecuencia e que se traslade isto a toda a acción política do novo Goberno, por exemplo a Conselleira de Sanidade que nunca fala Galego.

Ocorréseme moitas mais cousas que dicir, todas en relación coa indignación que sinto, pero creo que é mellor facer que escribir, por iso propoño:

QUE CANDO SE PRODUZA A PRIMEIRA INTERVENCIÓN EN CASTELÁN NO

PARLAMENTO OS DEPUTADOS DA OPOSICIÓN ABANDOEN OS SEUS ESCANOS.

As rebaixas fiscais de Feijoo

2009-04-28T17:43:00.004+02:00

En campaña electoral o Sr Feijoo prometeu rebaixas fiscais.

Por un lado a supresión do imposto de sucesións que, dada a recente reforma do Goberno de Touriño, só afectará ás grandes fortunas. Ou unha rebaixa no tramo autonómico do IRPF que empezou sendo unha medida estrela e que rematou representando 50€ por contribuínte.

Lonxe quedan as críticas ó Goberno de Zapatero polos 400€.

A cuestión é que estes días anda a dicir que as rebaixas fiscais "dependeran da evolución da economía".

Haber, ¡hai algo que non entendo!. Si o Sr Feijoo e o PP dicían que coas rebaixas de impostos se reactivaba a economía, segundo a súa lóxica, supoño que canto máis empeoren as cousas máis rebaixas terían que facer.

Ou é que falaron de rebaixas fiscais para recadar uns cantos votos en determinados colectivos pero no fondo saben que as rebaixas de impostos en tempos de crise non se dirixen ó investimento senón ó aforro e polo tanto non crean emprego nin actividade económica que é o factor determinante.

O PP dí que xa nos sacou dunha crise...

2009-04-28T16:51:00.006+02:00

O PP anda a dicir estes días que eles xa nos sacaron unha vez da crise.

¡Non hai nada peor que presumir do que non se é!.

O peor momento da anterior crise foi no 93 cun crecemento do PIB de -1,1%. Naquel momento Gobernaba o PSOE, e tamén nos anos seguintes, no 94 cun crecemento do 2,4% e no 95 cun crecemento do 2,7%.

O PP chegou no 96, mantivo as políticas que xa Pedro Solves tiña en marcha e conseguiu crecementos moi similares cun 2,4% no ano 96.

Polo tanto o PP non sacou a España da crise senón que tivo a sorte de entrar no goberno cando estábamos saíndo dela. En todo caso tivo o mérito de non estropear o que lles deixamos ata a entrada no euro, aínda que na segunda lexislatura en aplicación do seu modelo económico provocaron coa Ley del Suelo o Boom inmobiliario que nos está a traer tantos problemas nesta crise, que ten outras causas internacionais pero que nos azota máis por esta causa.

O propio Rodrigo Rato ten recoñecido en moitas ocasións que foron as medidas de Pedro Solves nos anos 94 e 94 as que nos sacaron da crise.

Ventas de coches en Ferrolterra

2009-04-17T11:20:00.003+02:00

O pasado día 15 dicía unha nova da Voz de Galicia que Ferrol aguanta mellor os descensos das ventas de coches que outras cidades do seu tamaño, concretamente que é a terceira de España que mellor, ou menos malo comportamento ten.

E pregúntome eu, ¿Porque será? ¿Será pola falla de investimentos en Ferrolterra nos últimos anos? ¿Será porque o Plan Ferrol non crea emprego nin fortalece ás empresas? ¿Será porque os nosos mozos e mozas seguen marchando a traballar fora? ¿Será porque se constitúen menos familias e cada vez máis tarde? ¿Será que aumenta máis o paro que no resto de Galicia e España?

Todos estas son razóns esgrimidas sistematicamente nos últimos anos para explicar e xustificar a "eterna" crise da comarca de Ferrolterra, pero comezan a aparecer realidades distintas que teñen como resultado noticias como esta da evolución positiva nas ventas de coches.

Si meus amigos si, algo está cambiando, por primeira vez resistimos mellor a crise que os demais, estamos mellor colocados para saír, e mantemos altísimos niveis de investimento produtivo en período de recesión, neste ano 142 millóns de € de investimento en 80 proxectos industriais que crearán 333 postos de traballo directos e máis de 400 indirectos. Isto sumado ós que xa se foron instalando nos pasados anos que suman un total de 460 millóns de € de investimento en proxectos industriais, aparte dos investimentos en infraestructuras, tanto dende os PGE como de entes autónomos como SEPES ou SEA.

O Ministerio de Industria continuará con estes incentivos ata o 2013, só espero que o novo Goberno da Xunta manteña os compromisos e recursos que viña aportando o IGAPE. Desexo que así sexa, polo ben de Ferrolterra, do emprego e sobre todo, porque esta é a derradeira oportunidade para acometer un proceso de diversificación industrial. Os fondos europeos esgótanse para España e non poderemos contar con recursos como os que estamos empregando no Plan Ferrol.

Cambios no Goberno de Zapatero

2009-04-14T19:13:00.003+02:00

Penso que non preciso engadir argumentos na dirección de que os cambios, e concretamente a sustitución de Magdalena Alvarez por José Blanco é unha boa noticia para Galicia. O novo Ministro de Fomento coñece Galicia e as súas necesidades de infraestruturas en profundidade, pero ademais é especialmente sensible ás necesidades de Ferrolterra como ten demostrado en moitas ocasións.

Escoito estes días as críticas do PP e quedo perplexo cando din que Zapatero "meteu o Partido dentro do Goberno", ¡señores! é que se trata dun Goberno Socialista, ¿algunha dúbida?

Non, ningunha, é un Goberno Socialista que está facendo unha política socialista: fortalecendo a protección social, aumentando o gasto público para reactivar a economía e aumentando a regulación do sistema financeiro para evitar novas crise do sistema. Políticas que se están aplicando en España e que son as que están triunfando nos foros internacionais como resposta ós excesos neoliberais que nos levaron a esta crise.

Sobre as Eleccións do 1 de marzo

2009-03-30T17:41:00.002+02:00

Como durante ese tempo tiven o Blog inactivo e agora reinicio pasadas as Eleccións, non quero dar a impresión de que non falo disto por mor dos resultados. Xa está dito case todo, pero cando menos a xeito de posicionamento persoal quixera dicir algunhas cousas:

A xestión do Goberno bipartito foi ampla e positiva para Galicia. Iniciáronse proxectos estratéxicos como o Saneamento das Rías, o Plan Ferrol, o Plan de Infraestruturas, ou Leis como a de Igualdade no Traballo, a de Servizos Sociais etc.
O Presidente Touriño foi un gran Presidente, comprometido có país, traballador arreo día tras día, que soubo ser esixente e corresponsabel có Goberno Estatal, cunha xestión especialmente positiva para Ferrolterra, con iniciativas tan importantes como o`propio Plan Ferrol, o saneamento do marxe sur da Ría, a Autovía Ferrol-Vilalba ou a VAC Ferrol-San Cibrao, o financiamento da Praza de España etc.
Son moitas as cousas boas que se fixeron, pero é certo que en algo fallamos, seguramente na explicación das políticas ós cidadáns. Quizais pensamos que só con facer as cousas ben a xente nos seguiría, e non é así. Hai que facer, explicar porque se fai e compartir os proxectos cós cidadáns.
En relación á unidade do Goberno, penso que a xente entende que cada partido teña o seu propio perfil, pero non tolera que un proxecto minoritario se aplique a toda a sociedade. Penso que o afán protagonista do BNG, especialmente de Quintana, Fernando Blanco e Aimerich, foi en aumento ó longo da lexislatura ata o punto de chegar niveis irritantes.
Do lado socialista cometeuse o mesmo erro á inversa, non se soubo plantar cara a determinados feitos e antepúxose a unidade do Goberno ós intereses xerais dos cidadáns. Por exemplo permitindo campañas como a de INdependencia ou o nome de Galescolas ou a bandeira no mandilón dos nenos, ou a frase de Fernando Blanco sobre a súa prevalencia sobre o Presidente no concurso eólico.
En definitiva, mentres o PSOE se obsesionaba pola "xestión" o BNG exaltaba a escenografía transmitindo unha imaxe conxunta desequilibrada en relación ó peso de cada un e á percepción cidadá da xestión.Agora a dereita quere gañar dúas veces, si, unha no 1 de marzo e outra colocando a responsabilidade da derrota non en erros concretos senón no feito mesmo do pacto.
No futuro temos que en primeiro lugar defender as políticas do Goberno socialista ante o PP, recompoñer os vínculos cós cidadáns e presentar un modelo claro e diferenciado da dereita un modelo Socialdemócrata no económico, galeguista na identidade e radical nos dereitos cidadáns.
Eu defendo para o futuro o entendemento con outras forzas, e en Galicia, tal como está o mapa político o PSOE e o BNG terán que entenderse na Xunta e nos Concellos, sexa para compartir goberno ou só apoio parlamentar. Terá que ser un entendemento sereno e non competitivo, xa que aínda que é certo que compartimos un segmento de electorado, tamén é certo que xente nosa nunca votará BNG e viceversa. Por isto debemos, chegado o caso, pactar as políticas, as formas e incluso os desacordos, para que cada partido poida responder claramente ante o seu electorado.
De outras polémicas como o da lingua hai moito que falar, simpremente dicir que nos fomos inxenuos e o PP falsario e irresponsábel. Ó meu entender as políticas lingüísticas hai que facelas pero non presumir delas, simpremente aplicalas con naturalidade.

Podería seguir ata non sei cando pero de momento queda aquí.

Algún dato sobre o Plan Ferrol

2009-03-30T12:59:00.007+02:00

Neste período incerto entre Goberno e Goberno na Xunta de Galicia aumentan as expectativas sobre como abordará os problemas o novo executivo.

En Ferrolterra preocupa como afrontaran o Plan Ferrol. Preocúpalle ós Sindicatos e Empresarios, ós Alcaldes e tamén ós cidadáns.

Fai algúns días participei nun debate organizado polo Diario de Ferrol, e puiden comprobar que o PP ten moi pouca información e coñecemento da materia, que aínda non saíu da posición de criticalo todo só porque o fai o PSOE e sen unha posición clara sobre o futuro. De tódolos xeitos voulles dar unha marxe de confianza e fago votos por quer antepoñan os intereses de Ferrolterra e dos cidadáns á xustificación das súas posicións políticas.

Falouse no debate de moitas cifras, de que si se cumpría ou non, uns insistimos nas cifras que deu o Presidente Touriño na súa visita a Ferrol (3.000m€ de investimento, 1.700 postos de traballo directos e tódalas obras en licitación ou en execución); e outros seguen negando a existencia do obvio, incluso ante a evidencia dos proxectos empresariais que cada ano se veñen instalando na nosa comarca.

Por iso quero aportar algúns datos comparando a suma das comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal có conxunto de Galicia para poder sacar algunha conclusión.

No cadro aparece a porcentaxe de cada elemento comparando Ferrolterra (Ferrol, Eume e Ortegal) có conxunto de Galicia. Os datos absolutos aparecen no cadro.

A fonte é o IGAPE, e son datos que foron entregados no seu día ós membros da Asociación Impulsora do Plan Ferrol, xa que forman parte do proceso de seguimento establecido. Son datos dos proxectos que apoia o IGAPE en Galicia, e queda claro, que aínda sendo un número de proxectos equitativo có peso da poboación, tanto os investimentos como os importes suvbencionados son moi superiores en Ferrolterra que en Galicia.

COMO CONCLUSION: O ESFORZO INVERSOR DA XUNTA E DO GOBERNO CENTRAL EN FERROLTERRATRIPLICA A MEDIA DE GALICIA.

Reforma da Lei do Aborto SI

2009-03-23T12:37:00.002+01:00

Para a Igrexa e os seus seguidores un embrión é considerado unha vida humana dende o momento mesmo da concepción, e de feito tamén os procedementos de investigación con embrións ou de fecundación asistida presentanlles problemas. No fondo a única cuestión para eles , nin é científica nin ten nada que ver coa defensa da vida, só ten que ver có feito de que o home interveña dalgún xeito no proceso de creación da vida humana e "altere a vontade de Deus".

Dende o meu punto de vista, xa ten mala hostia que precisamente sexa un invento do home (Deus) o que condicione e oprima o futuro da técnica, da humanidade e da existencia mesma.

Finalmente, a cuestión ó meu entender versa sobre a liberdade, igual que no caso do divorcio ou da eutanasia. Non se trata de obrigar a ninguén a abortar, a divorciarse ou a rematar coa propia vida dignamente en determinadas circunstancias, trátase de que estas cousas estean "despenalizadas" e polo tanto quen opte por elas non se vexa castigado polo Código Penal.

A Igrexa ten todo o dereito a impoñer as condicións de vida e pensamento ós feligreses que libremente así o acepten, pero non pode impoñer a súa moral ó sistema lexislativo nin a toda a sociedade, simpremente porque resulta que vivimos nun país libre.

Reinicio da actividade neste Blog

2009-03-11T17:00:00.002+01:00

Levo bastantes meses sen escribir nada neste blog, en parte porque escribir ocupa tempo, pero tamén porque a maioría dos comentarios son anónimos, e un ten a impresión de estar debatendo sempre coa mesma persoa ou grupo có resultado final de dar un sesgo tendencioso ós debates.

Levo reflexionado sobre a conveniencia de continuar con este medio de comunicación e sobre o meu compromiso inicial de publicar tódolos comentarios, e confeso que non cheguei aínda a unha conclusión.

De momento voulle dar un novo impulso e seguirei escribindo as miñas reflexións. Invito a todos os que o seguides visitando a participar.

A gobernabilidad de Ferrol

2008-10-28T18:50:00.006+01:00

Hoxe remata unha etapa de pacto en Ferrol entre o PSOE e EU. As razóns están na prensa e non quero insistir. Só un par de reflexións.

En primeiro lugar, pese ó que diga Yolanda, Vicente Irisarri foi tremendamente paciente e tolerante coas loucuras e estrabagancias de EU, que ademais foron en aumento nos últimos meses (tirar a casa do Concello, o plantón á Raíña, as esixencias fronte ó presuposto). Todas elas parecen claramente deseñadas para probocar e exceder a paciencia de Vicente, que non tivo máis remedio que dar por rematado un pacto esgotador e inestable. Por exemplo, no Parlamento Galego, o Goberno nunca perdeu unha votación, a pesares de producirse discrepancias serias en non poucos asuntos, pero o diálogo e o compromiso có Goberno sempre se impuxo. Yolanda nunca entendeu esta obriga dun socio de Goberno.

En segundo lugar foron precisamente as Concellerías de EU as que fracasaron na súa xestión, e á vista está, os baches de Obras, os conflitos sectarios permanentes en Cultura, os conflitos laborais e a inoperancia en Persoal, e a ausencia absoluta en Muller. Quizais foi a presión deste fracaso de xestión o que precipitou a Yolanda á ruptura. Sempre é máis fácil predicar que dar trigo.

En terceiro lugar cabe destacar que no Pleno de onte, ademais do tema da Lei de Grandes Cidades, aprobáronse outros 3 asuntos: a reforma da Praza de Armas, as instalacións subterráneas da Praza de España e outro referente ás taxas. Cada un aprobouse cunha maioría diferente. Ese e Ferrol, unha cidade diversa, sen maiorías absolutas. Esta foi a situación da cidade nas últimas lexislaturas.

En cuarto lugar, confío absolutamente no futuro. Porque confío en Vicente, na súa capacidade de liderar o Goberno e a Cidade, porque conta ademais cun bo grupo municipal, e porque creo que pasada a euforia do PP destes días, terán que, ou deixar gobernar ou presentar unha alternativa. Confío en que nos diferentes grupos se antepoña o intres xeral da cidade sobre o cortoplacismo da revancha política.

Presupostos e acción política

2008-10-20T10:48:00.001+02:00

Os Presupostos Xerais do Estado son motivo de debate político porque Ferrolterra é unha comarca con amplias necesidades de investimento. Durante anos, os orzamentos asignábannos contias inferiores ós 50 m€ de media, 16m€ no ano 2004. Dende o ano 2005, con Gobernos socialistas, estamos en cifras de 150m€ de media, con 155m€ para o ano 2009. Ante estas cifras, sempre que me preguntan si son “suficientes”, digo que non, que 30 anos de crisis non se resolven cós presupostos dun ano, nin siquera dunha lexislatura. Por isto o importante é que este nivel de investimento se sosteña dende o ano 2005 ó 2013.

Sobre os PGE deste ano, hai que dicir que se dotan suficientemente tódalas obras que están en marcha, garantíndose así a súa finalización nos prazos previstos, e que se aposta pola economía productiva cun incremento do 40% das partidas do Plan Ferrol.

Pero, como xa teño dito, falta unha partida, imprescindible, para o acceso por ferrocarril ó Porto de Caneliñas. Esta é a miña posición, sábeno os axentes económicos e sociais, sábeno os cidadáns e sábeno tamén os responsables do Ministerio de Fomento. Esta posición é compartida polo Alcalde de Ferrol, polos representantes do Partido na comarca, polo Presidente da Xunta, pero sobre todo, polos sindicatos e empresarios e polos cidadáns. Este apoio representa un activo fundamental. Nel confío, porque creo que cando temos un obxectivo colectivo tan importante como este, temos que sumar complicidades e apoios, porque os representantes políticos temos a forza que nos da o apoio cidadán.

Sorpréndeme as críticas que dende responsables do BNG se están facendo nos últimos días á miña posición. Resulta cando menos contraditorio que se me critique por defender unha reivindicación unánime na comarca, e ó mesmo tempo de non cumprir coa miña responsabilidade de defender os intereses do territorio que represento. Sempre tiven claro que a miña responsabilidade é a de defender os intereses de Ferrolterra en Madrid. Non discuto nin valoro as posicións dos demais, pero non admito neste ámbito ningunha lección. Comecei o meu traballo como Deputado reclamando, e conseguindo a posta en marcha dun Plan de Reindustrialización, tódolos anos presentei emendas ós PGE conseguindo ampliar as partidas incluídas no primeiro proxecto, opúxenme á privatización de ASTANO que pretendían o BNG e o PP, e sobre todo intento día a día escoitar ós cidadáns e ós seus representantes, principalmente ós empresarios e sindicatos que están facendo historia en Ferrol. Si, por primeira vez na nosa historia sindicatos, empresarios e Administracións Públicas traballan coordinadamente para construír un futuro esperanzador despois de tantos anos de depresión.

Só se bota en falla unha posición razoable por parte do PP e do BNG. O primeiro está modulando a súa posición cara a un recoñecemento maior do Plan Ferrol e da Asociación Impulsora, pero o BNG segue perdido nun ataque de celos. No fondo non poden soportar que sendo titulares na Xunta da Consellería de Industria, sexa o PSOE o que está desenvolvendo unha potente política industrial en Ferrolterra. Quizais, para “cumprir coa súa responsabilidade” os representantes do BNG deberían esixir o cumprimento do compromiso do Conselleiro de Industria sobre aquel invento da Axencia de Desenvolvemento Industrial Galega, que se ia instalar en Ferrol có obxecto de concentrar tódalas iniciativas industriais de Galicia.

Compre lembrar que os Presupostos do ano 2008, que non recollen unha partida para o tren a Caneliñas, recibiron o voto favorable do BNG, e polo tanto este partido e os seus representantes son corresponsables na falla dunha partida específica para o tren ó porto. Tiveron ocasión de introducila na negociación que deu lugar ó seu voto favorable, pero supeditaron este obxectivo a outros. Eles saberán porqué.

Espero que, finalmente o senso común se impoña e o BNG apoie unha vez máis os presupostos, pero que esta vez teñamos partida para Caneliñas. Si é así eu aplaudirei ós que voten a favor teñan o carné que teñan.

Presupostos Xerais do Estado

2008-10-19T12:00:00.004+02:00

Estas son as cifras dos Presupostos Xerais do Estado que aparecen no proxecto presentado polo Goberno ó Parlamento. Queda pendente o proceso de emendas dos grupos e o proceso de debate no Congreso, no Senado e novamente no Congreso. Logo informarei do final.

Rajoy, "el prescindible"

2008-10-14T17:34:00.004+02:00

Coa que está caendo, coa crise financeira internacional, xurde entre entre tanto índice bursatil unha pregunta transcendente: ¿onde está Rajoy?

Este dirixente irrelevante leva semanas sen dicir nada coherente, claro, tiñan deseñada a estratexia para culpar ó goberno de Zapatero de tódolos males. Pero chegan Bush, Brown, Merkel e Sarkozy e confirman cós feitos que os males do mundo financeiro, e as consecuencias dos mesmos na economía das familias, non eran as políticas sociais de Zapatero senón a avaricia deste capitalismo impaciente que foi subido ós altares polos neocon americanos, coa complacencia ideolóxica do Partido Popular en España e dos correspondentes ideolóxicos nos demais países.

E agora estes mesmos din que as receitas, as medidas que resolveran os problemas son "novas ante problemas novos" pois non compañeiros, son simplemente as "receitas socialdemócratas de sempre", intervención pública para garantir que o mercado cumpre obxectivos de interese xeral.

Pero en todo este tempo o señor Rajoy non tivo a ben manter ningunha entrevista relacionada coa crise, nin cós sindicatos, nin cós empresarios, nin coa banca, nin con outros líderes europeos, aínda que fora só cós do seu partido. !despois di que Zapatero non goberna, que non fai nada¡ Mariano o teu si que é boa vida...

En definitiva, un político prescindible...

O consenso que ofrece o PP

2008-09-22T20:22:00.003+02:00

O Sr Mariano di que ofrece consenso ó Presidente Zapatero para afrontar a crise e os Presupostos do Estado. Fala por falar, coma sempre, nin está disposto a apoiar os PGE, nin o consenso que ofrece é sincero.

O Partido Popular, e moi especialmente o seu Presidente, Mariano Rajoy, confunden consenso con claudicación do contrario. Xa o vimos na anterior lexislatura có tema do terrorismo, só era posible unha posición de consenso si o Goberno claudicaba das súas posicións. Pero ademais, cando as circunstancias da ruptura da tregua finalizaron có intento de negociación, e o Goberno volveu á política no pacto antiterrorista, nin así o PP foi capaz de ofrecer un consenso claro, e cada vez que Mariano fai unha declaración sobre o tema introduce a apostila de "porque no se puede negociar ...".

En relación á crise o PP está a propor as mesmas medidas que provocaron os problemas na economía americana, e ofrece un consenso claudicante ó Goberno, segundo o cal este debería aprobar os presupostos que o PP diga. Pois meus señores do PP, para aprobar uns presupostos de dereitas, con recorte do gasto social, con conxelación dos soldos dos funcionarios, con reformas laborais que abaraten o despido ou que desprotexan ós traballadores, con recortes nas políticas de integración de inmigrantes ou na Lei de Dependencia, para iso deben gañar unhas eleccións.

Pero tamén disto estaría ben falar. O PP sempre atribúe as derrotas electorais a razóns exóxenas, no 2004 foron os atentados de Madrid, dos que chegaron a dicir que o PSOE era autor intelectual. E no 2008 foi a "mentira do PSOE sobre a crise económica". Esquecen, neste caso que as cifras macroeconómicas fainas públicas o Goberno, que non ocultou ningunha en ningún momento, e que o propio PP no seu programa electoral falaba dun crecemento económico para o 2008 do 2,5%.

Pois iso, nin os atentados de Madrid nin a crise económica, a única razón pola que o PP perdeu as eleccións e o PSOE as gañou é o voto dos cidadáns, que expresan así, libremente, en quen confían máis para levar as redas do pais. Por iso, para que exista un consenso entre o Goberno e calquera partido da oposición, correspóndelle ó goberno marcar as directrices básicas e ós demais mellorar as propostas con aportacións particulares que non contra digan a esencia da posición de quen goberna. Isto foi o que fixo o PSOE cando estibo na oposición e terá que aprendelo o PP si quere que os cidadáns recoñezan nel vontade sincera de diálogo e de consenso.

Ante a crise ¿como animamos a demanda, con protección social ou con rebaixas de impostos?

2008-09-11T22:45:00.006+02:00

"Sostiene Mariano" que para saír da crise temos que rebaixar impostos ás empresas para que creen emprego e critica a política de Zapatero de fortalecer a protección social.

Non resulta novo que a dereita defenda rebaixas de impostos e adelgazamento do Estado, o que si é novo é que un Goberno afirme con rotundidade que manterá e mellorará a protección social para que non paguen a crise os de sempre.

Non está demostrado, en absoluto, senón máis ben o contrario que rebaixando impostos, baixando salarios e abaratando o despido se cree emprego. Estas receitas non deron resultado no pasado, nin na crise do 81 con UCD, nin nas do 88 e 93 con Felipe nin na do 2001 con Aznar. Sempre se fixeron recortes sociais sen que tiveran ningún efecto positivo sobre a macroeconomía e tendo efectos desbastadores sobre a microeconomía das familias.

Eu tamén creo que hai que animar a demanda, potenciar que non se produza unha caída do consumo, pero iso non se consegue con reducións de impostos e achicamento do Estado, senón cunha forte protección por desemprego, e mellorando o poder adquisitivo das pensións máis baixas, de xeito que se garantan ingresos ós traballadores que perdan o emprego, que os hai e os haberá, e ós colectivos con menos recursos. Certo que hai que formar e reinsetalos noutros sectores ós parados da construción, e que si é posible se deben empregar en iniciativas públicas de traballos para a comunidade, por exemplo en colaboración coas corporacións locais, a quen lles viría bárbaro contar con persoal que non poden pagar con recursos propios.

Quizais noutros momentos non nos podíamos permitir esta receita para saír dunha crise, porque a nosa débeda pública era máis do dobre da actual, ou porque tíñamos que financiar grandes recortes en sectores estratéxicos para cumprir coas condicións que Europa nos impoñía, pero agora, a nosa economía está saneada, temos un nivel de endebedamento que non acada o 37% do PIB, temos 4 anos consecutivos ás costas de superávit presupostario, e sobre todo temos o convencemento político, e tamén ideolóxico de que non podemos cargar as consecuencias dos excesos duns poucos sobre as costas dos traballadores.

Mariano e Garzón

2008-09-04T16:09:00.002+02:00

O Xuíz Garzón está intentando abrir causas penais polos asasinatos da Guerra Civil e a represión franquista. Non sei si a iniciativa terá éxito xurídico ou non, pero penso que é de xustiza. Por suposto polas razóns que expoñen as asociacións da recuperación da memoria histórica, que comparto, pero ademais porque resultaba demasiado estraño e incomprensible que a xustiza española se declare competente para investigar e xulgar as desaparicións de dictaduras en Chile ou Arxentina e sexa incompetente para investigar e xulgar as que sucederon aquí.

Sei que se trata dun asunto opinable, e que dende unha mirada ireflesiva e quizais superficial se poida pensar que agora xa foi, e que non ganamos nada con "remexer o pasado". Non é certo, creo que non podemos como sociedade democrática estender a sombra do esquecemento sobre esta realidade, que temos que dar satisfacción ás familias e reparar o reparable, pero tamén, si nalgún caso estivera vivo algún culpable deberíamos aplicarlle a condea correspondente.

Mariano Rajoy saíu xa en contra, acaba de votar terra sobre todo o centrismo que recolleu no congreso de Valencia, acaba de perder quizais a última oportunidade do PP para cortar ataduras có franquismo, con esta posición, os argumentos coiunturalistas zumegan no fondo o mesmo sentimento de culpa que debería ter a Iglesia Católica.

En Galicia, na represión franquista, e así foi en Cedeira, o cura facía a lista dos fusilados e os fascistas detíñanos e matabanos, agora case 70 anos despois a xustiza quere investigar o que pasou, a dereita non quere recordar e a Iglesia tampouco. ¿seguirán sendo os mesmos...?

Futbol, linguaxe internacional

2008-09-04T15:44:00.005+02:00

Xa sabemos, e non é novidade que o Fútbol é un deporte internacional, que move paixóns e cartos en todo o mundo. Tamén sabemos todos que as competicións futbolísticas son dos eventos máis seguidos en televisión; pero a súa influencia vai máis aló, estase a converter, ou tense xa convertido nunha linguaxe universal.

Neste mes de agosto tocoume "xogar" algún partido có meu fillo pequeno (6 anos) e os seus amigos nun campeiro diante do parque da praia da Madalena. Comezábamos o partido tres ou catro pequenos e algún pai pero pouco a pouco ían engadíndose xogadores a cada equipo. Por alí pasaron ademais de madrileños vascos ou cataláns algún inglés, danes, brasileiros e ata dous nenos saharauís.

Por suposto todos sabían xogar ó Fútbol, recoñecían os córners e os penaltis e sabían mais do regulamento do que souben eu nunca, pero o máis curioso é o "procedemento de incorporación ó xogo". Todos, sen distinción de nacionalidade ou idioma seguían o mesmo procedemento: primeiro un achegamento á banda esperando unha invitación para xogar, logo unha pregunta ¿de quen é a pelota? e por fin ¿poido xogar?.

Ás veces as preguntas eran en castelán, ás veces en galego, en brasileiro ou en inglés e incluso ás veces por señas, pero sempre en linguaxe Fútbol...

Sobre a ratificación do tratado de Lisboa

2008-07-15T16:33:00.003+02:00

Hoxe debatemos no Senado a ratificación do Tratado de Lisboa. A maioría dos grupos apoian este trámite, Salvo dous Senadores, un do grupo Mixto das Baleares xunto có representante do BNG.

Claro está que cada quen e libre de posicionarse como queira, pero tamén, esa posición unha vez que pública e susceptible de ser cuestionada ou criticada.

As razóns que se esgrimen para a negativa son relativas á insuficiencia do Tratado en materias sociais, de protección de dereitos cidadáns ou tamén sobre o papel dos parlamentos autonómicos no entrabado institucional da Unión.

Para min, nin o Tratado, nin a fallida Constitución Europea cumpren ó cen por cen os obxectivos políticos que son esixibles dende unha opción política ou intelectual de esquerdas, pero coa negativa corremos o mesmo risco que nos sucedeu coa Constitución. Si, foi precisamente unha posición timorata e ata crítica por parte de gran parte da esquerda europea a que deu ó traste có proxecto constitucional, e derivou nun Tratado que recorta claramente as expectativas constitucionais.

Agora, tal como dicía o Senador Pedro Torres de Ibiza, tamén do Grupo Mixto, "son los EEUU los que como no desean una Europa mas unida y democrática, mas fuerte, utilizan a Irlanda y a aquellos que se oponen al tratado para dinamitar la UE y fortalecer así su supremacía"

Velaí as cousas da política, "o BNG convertido en aliado e brazo executor de los EEUU de América"

¿Como será esta lexislatura?

2008-06-30T13:43:00.005+02:00

Estamos vivindo un inicio de lexislatura ben distinto do anterior; por unha banda o PP xa non está nunha estratexia de deslexitimación do Goberno con aquela teoría da conspiración do 11M, que nunca acabaron de negar de todo, pero que agora lles estorba no novo escenario centrista.

Pola súa parte o Goberno, despois dunha primeira lexislatura profundamente social e cunha intensa carga lexislativa, afronta esta segunda marcada pola crise económica, e atópase polo tanto ante a decisión de aplicar as receitas de sempre, "axuste para que paguen a crise os traballadores en redución de dereitos, salarios e prestacións" ou facer unha política social de compensación ós máis débiles para que poidan afrontar as dificultades.

En relación ó PP, eu non me creo este enésimo xiro ó centro, non creo que se cheguen a acordar grandes cousas có PP salvo que sexa a costa de que o PSOE renuncie a compromisos do seu programa electoral, como por exemplo a instrución xudicial por parte dos fiscais. As razóns da miña incredulidade non teñen que ver có fragor mediático, especialmente de determinados medios PPólogos, simpremente se deben á observación da realidade cotián. Eu coñezo a moita xente do PP, en Galicia e fácil, incluso algúns son bos amigos, e sei que teñen posicións políticas moito máis dereitistas que as que saíron de Valencia. Saben que corren tempos de moderación en temas como os matrimonios gays, o laicismo, os nacionalismos, pero si de verdade puideran facer o que pensan, todo isto se resolvía "cun par de ostias".

Porque, no fondo o problema non é ideolóxico, de contraposición do seu modelo ó do Partido Socialista, o problema é a concepción patrimonialista que o PP ten de España. Eles séntense os únicos e xenuínos representantes e defensores dos valores patrios, dende o meu punto de vista no senso máis noxento, por iso, cando gobernan fano, como dicía Aznar sen complexos, como os donos dunha facenda, e cando perden o poder séntense como propietarios expropiados inxustamente. Por iso levan tan mal a existencia dos partidos nacionalistas, ou as posicións federalizantes do PSOE, e por iso lles costa recoñecer e asumir a lexitimidade ó goberno cando eles son oposición.

Unha confirmación desta miña teoría son as argumentacións empregadas por Aznar, Oreja e Aguirre no congreso de Valencia que defendían máis PP para non ser un partido como lle gustaría ó PSOE, porque o que quere o inimigo é a nosa derrota. Non son capaces de recoñecer, nin sequera de imaxinar que o PSOE pense en clave de pais, a prol do ben común, pero non porque os socialista sexan malos por natureza, senón "porque non son España" só ó PP lle corresponde determinar o ben común, porque este é un valor que coincide estritamente cós intereses do Partido Popular. Velaí o patrimonialismo político do PP que non lle permitirá nunca chegar ó desexado centro electoral.

Pola súa parte o Goberno estase decantando claramente por experimentar unha nova estratexia para saír da crise, non recortar dereitos e recursos ós máis desfavorecidos, senón empregar o superávit para axudar ós que máis o necesitan. É unha opción arriscada, porque si a crise se mantén moito tempo poden aparecer problemas, pero é a opción máis xusta e tamén a máis de esquerdas.

Curiosa percepción mediática das medidas de Zapatero

2008-06-24T21:56:00.009+02:00

Onte o Presidente do Goberno presentou no Consejo Económico y Social o informe anual sobre a situación económica. En primeiro lugar hai que dicir que faino por auto compromiso, xa que non está previsto en ningún procedemento ou precepto lexislativo, faino porque estima necesario que o Goberno, ademais de render contas diante do Congreso e do Senado, tamén o faga diante dos representantes dos sindicatos e empresarios, axentes principais da economía real.

Pois ben, a prensa destacou basicamente dous asuntos, un que "por fin Zapatero asume a existencia da crise", e outro a conxelación dos salarios dos Altos Cargos da Administración Central.

Tiven ocasión de ver con máis detalle as 21 medidas entre as que se atopaban estas dúas, e puiden comprobar que son certamente as menos importantes, as que menos transcendencia terán para os cidadáns e as que menos carácter reformista e racionalizador representan. Quero nesta entrada destacar algunhas que me parecen certamente importantes e que penso deberían ter un maior espazo nos medios de comunicación pola incidencia directa que terán na vida dos cidadáns.

Destinaranse 35.000M€ en 2009 e 2010 para liñas de apoio á financiación de PEMES, despois de que xa neste ano se aumentara esta contía de 3.500 a 8.000M€.
2.500M€ para a un Plan Renove para rehabilitación de vivendas, para reincorporar ó mercado inmobiliario vivendas valeiras, e de instalacións hoteleiras para apoiar a expansión dos sectores turístico e da construción.
Unha nova regulación para simplificar a tramitación das rehabilitacións de edificios.
1.500M€ para un Plan VIVE para renovar vehículos de máis de 15 anos e introducir outros con menos emisións de CO2.
Reforma da Formación Profesional para que recoñeza a experiencia laboral.
Liberalización e potenciación do transporte de mercadorías, dos Aeroportos e dos Portos.
Melloras no sector das telecomunicacións, como a protección dos dereitos dos usuarios e a ampliación de servicios dispoñibles en Banda Ancha.
Lei para a reforma do sector servicios para reducir trabas administrativas.
Redución do 20% dos aranceis de Notarios e Rexistradores.

Estas son outras medidas, meramente enunciadas, que o Presidente explicou no día de onte. A pregunta é ¿porque estas non teñen intres para a maioría dos medios de comunicación?

Crise, desaceleración, recesión e outros termos

2008-06-02T11:35:00.004+02:00

Á vista das críticas que o PP fai ó Goberno pola crise económica sorprendeme comprobar como a argumentación non versa sobre posibles medidas ou solucións senón sobre unha cuestión terminolóxica.

Dicía Cristobal Montoro que "realmente es una crisis y no una desaceleración". Tamén oín "El Gobierno oculta la realidad y no informa a los ciudadanos"

¡Chorradas! en primeiro lugar, técnicamente estamos nunha situación de desaceleración do crecemento, a palabra Crise, na súa acepción económica é moito menos precisa, segundo a academia da lingua "Anormalidades que se producen en las relaciones de la producción, determinando una serie de trastornos económicos, sociales y políticos". si acudimos a acepcións máis xenéricas, "Mutación considerable que acaece en una enfermedad, ya sea para mejorarse, ya sea para agravarse el enfermo". de feito dicimos que un virus fai crises cando remata o proceso infeccioso e o pacente mellora.

Por iso, ese empeño dos portavoces do PP en proclamar o termo crise, esconde unha incapacidade total para aportar solucións ó problema.

Sube o prezo do petróleo e das hipotecas, hai un parón na construción e na venta de vivendas, ¿Que propón o PP para resolvelo?, nada.

Presentou no Senado dúas iniciativas sobre este tema xunto coas propostas do seu programa electoral, resumindo, unha baixada de impostos brutal que suporía deixar sen capacidade inversora ó Estado en materias tan importantes como as infraestruturas, e unha reforma laboral para reducir dereitos ós traballadores.

Fronte a isto o Goberno está actuando con cautela e senso común, estase iniciando un novo proceso de diálogo social, puxéronse en marcha medidas para que as familias poidan alongar gratuitamente os prazos das súas hipotecas e reducir as cotas mensuais, e anúncianse axudas indirectas para os sectores afectados polas subas dos carburantes.

Dende o Goberno repiten ademais, penso que sen moito éxito, que estamos mellor preparados que outros países para saír adiante. Pois é certo, non só polo superávit que tivemos durante catro anos, senón tamén porque a maioría dos cidadáns teñen garantidos incrementos das súas pensións e salarios acordes có desvío da inflación. En países como Portugal ou Reino Unido, son minoría os afectados por Convenios Colectivos.

Por todo isto creo que é hora de que o PP presente propostas concretas, ou de que critique as que se presentan pero que entremos no debate de fondo e nos deixemos de terminoloxías.

Enquisa Nacional de Inmigrantes

2008-05-27T17:22:00.006+02:00

Por primeira vez o Instituto Nacional de Estadística ben de elaborar unha enquisa sobre inmigrantes, na que se estudan as características e evolución deste colectivo cada día máis presente entre nos.
Chamáronme a atención algúns datos que quero subliñar.

¿Como chegan a España?

o 65% en avióno
30% por estrada
e só o 1% en patera ou cayuco

¿Por que veñen?

23% por falla de emprego
39% buscando un emprego mellor que o que tiñan no seu pais
40% por mellorar a calidade de vida
32% por razóns de reagrupamento familiar

¿En que tipo de vivenda habitan?

40,3% en vivenda de aluguer
38% en vivenda da súa propiedade
19% en vivendas cedidas por persoas e institucións

Outro dato significativo é que o 81% queren traer a España á súa familia.

Á vista destes datos cae como un castelo de naipes a visión que deste fenómeno se deu, por exemplo, dende o Partido Popular que relacionaba inmigración con caiucos, con delincuencia, con marxinalidade. Falaban de que viñan a España polo "efecto chamada" da normativa socialista nesta materia.

Moi ó contrario, o perfil do inmigrante á vista dos datos é o dunha persoa moza, con estudos medios ou superiores, que ben a España para mellorar as súas condicións de vida, porque está convencido de que aquí se vive mellor, e ademais vive en réxime de aluguer ou propiedade maioritaria-mente, e traballa nos sectores, por este orde, servizos, industria, construción e agricultura.

Crónica dende o Senado

2008-05-14T13:28:00.004+02:00

Esta semana tivemos a primeira sesión ordinaria do Senado, constituímos as Comisións de Traballo e celebramos os primeiros debates en Pleno.

Comezamos coa comparecencia do Presidente do Goberno, que xunto con todo o Goberno, compareceu a petición propia para presentar as prioridades da lexislatura. O debate foi de guante branco, cunha parte máis dura en relación á iniciativa de Ibarreche, pero con bo ton dos demais portavoces.

Chamoume a atención a debilidade de García Escudero, portavoz do PP, que fixo unha intervención baseada na súa percepción sobre a lexislatura anterior. Non só non estivo brillante, como ten estado nos pasados catro anos, nin sequera convincente, senón que se notaba claramente que as súas palabras respondían a unha intervención improvisada, sen que se percibira detras unha estratexia clara e determinada por parte do PP para esta lexislatura.

Tamén é curioso ver os temas que tratamos; O PP introduciu dúas mocións, unha sobre a presunta discriminación dos castelanofalantes en Cataluña, Galicia e Euskadi, mediante a que se volve a poñer de manifesto o retroceso democrático e constitucional do PP nesta materia na que está posicionado en presupostos preconstitucionais. Outra moción do PP versou sobre os prezos no sector alimentario, na que propoñían entre outras cousas que o Goberno decidira os prezos en determinados produtos de primeira necesidade.

Por certo esta moción do PP contou có apoio do BNG que inicia a lexislatura pactando có PP en contra da maioría progresista que existe no Senado. Finalmente aprobamos dúas mocións socialistas, unha instando ó Goberno a fortalecer o Diálogo Social como ferramenta axeitada para facer fronte á desaceleración económica, e outra para poñer en marcha unha iniciativa de intercambio de experiencias entre cidades para reducir a siniestralidade vial tamén nos ámbitos urbanos.

Desgraciadamente, rompeu esta normalidade democrática o atentado de ETA desta madrugada. Unha burrada máis nesta espiral de violencia que non conduce a nada. Non vou a repetir tópicos en relación ó terrorismo, pero hai algunha letra miúda que me preocupa, especialmente a incorporación ó terrorismo de xente cada vez máis nova, máis inconsciente... En definitiva que continúa a serpe do odio, da intolerancia, da incomprensión...

Financiamento autonómico

2008-05-09T11:14:00.006+02:00

O Conselleiro Fernandez Antonio presentou recentemente unha proposta para o debate sobre o financiamento das CCAA. Pártese do diagnóstico do sistema actual que, por ser no seu día mal negociadas as transferencias polos Gobernos Fraga (asumíanse as competencias con menos recursos dos que custaba realmente o mantemento dos servizos), vémonos agora sufrindo as consecuencias dun financiamento insuficiente e con pouca autonomía.

Precisamente a proposta susténtase nos principios de Suficiencia Financeira e Igualdade na prestación dos servizos. Isto parece lóxico, pero si entramos a fondo hai moitas máis cousas que falar.

En primeiro lugar un tema clave, proponse identificar as variables máis significativas que inflúen nos custos reais á hora da prestación dos servizos. Por exemplo, a dispersión da poboación ou a existencia dunha poboación máis envellecida, inciden nos custos da Sanidade ou dos Servizo Sociais.

Outras CCAA dirán que os seus factores de custo diferenciais son a existencia de inmigración ilegal que consume servizo e non conta para o cálculo de poboación, e pode ser tido en conta. En definitiva a proposta Galega, está pensada dende Galicia, resolve os problemas de financiamento de Galicia, pero non é necesariamente negativo para outras CCAA con realidades ben distintas.

Agora debemos buscar o acordo das tres forzas políticas no Parlamento de Galicia para presentar con forza esta iniciativa. E aquí aparece unha vez máis o xeito de entender a política do PP, como estou na oposición opóñome a todo ¡É o meu papel! din sen rubor. pois´éche un papel ben triste ser o partido que nunha soa lexislatura deixa a Galicia sen Estatuto e sen financiamento.

Algún detalle sobre a marcha da economía

2008-04-28T23:35:00.005+02:00

Un comentario anónimo á anterior entrada decía sobre a situación económica: "Finalmente y ante la inoperatividad del gobierno van cayendo uno tras otro los peores augurios que se ciernen sobre la economía". Máis adiante criticase a escesiva dependencia do sector da construcción, etc.

Compre lembrar algún detalle:

O modelo de crecemento baseado na especulación urbanística nace da Ley del Suelo do PP. ¿Lembrades aquela teoría de que con máis chan dispoñible baixarían os prezos?, ¿ou as afirmacións de Alvarez Cascos decindo que si subian os prezos era porque a xente podía pagalos?. Resulta curioso que agora os medios de comunicación recollan como unha mala noticia que baixe o prezo das vivendas, cando é un auténtico clamor que os precios están inflados pola especulación. Por certo, si baixaran máis ó mellor destruiase menos emprego ainda que os especuladores reducisen ou seus beneficios.

Durante os gobernos de Aznar NUNCA SE ACADOU SUPERAVIT. Os resultados económicos da era Aznar prodúcense pola privatización do sector público cara ás mans de determinados amigos de pupitre. Esto engorda "temporalmente" as arcas do estado, pero agotado o efecto, é a especulación urbanística a que toma o relevo. Si queremos falar en serio, comparemos os datos daquela "España va bién" cós actuais e teríamos que decir que vai mellor agora. Comparemos, paro, inflacción, crecemento do PIB, taxa de cobertura de prestacións de desemprego, cuantía das pensións e do Salario Mínimo, gasto social etc.

Na 1ª lexislatura de Zapatero o sector que máis medrou foi o industrial. Neste capítulo, ademais dos datos estatais ou galegos, convén mirar para Ferrolterra. Durante os Gobernos do PP en Madrid e Galicia non se puxo en marcha ningunha iniciativa para a recuperación da actividade económica, abocouse ós asteleiros á ruina na que os atopanos no ano 2004, e nin siquera se inclueu a Ferrol no famoso Plan Galicia. Na primeira lexislatura de Zapatero, os investimentos en infraestructuras superan con moito a media galega e nacional (casi o doble), ponse en marcha o Plan Ferrol con apoios á reindustrialización que están permitindo diversificar a base productiva industrial e crear emprego, incluso en meses nos que se destrúe emprego en toda España.

Dito todo esto quero determe noutro "detalle", nas causas da crise. Vaia por diante que sexan cales sexan, corresponde ó Goberno facerlles fronte, pero non se pode,, en xusticia achacar á política económica deste Goberno a subida do petróleo, do euro, do euribor, dos tipos de interés, dos alimentos, a inestabilidade de Oriente Medio ou o importante incremento de consumo enerxético de China.

O que si se pode achacar ó Goberno de Zapatero é que durante catro anos medrásemos máis que a media, que creásemos máis emprego, que tivésemos catro presupostos con superavit, en definitiva, que a nosa economía afronta unha crise internacional en mellores condicións que os paises do noso entorno.

Estou convencido de que sairemos adiante, de que seremos quen de superar este bache, seguro que gracias a unha política económica axeitada, pero sobre todo pola competencia, pola capacidade e o dinamismno da sociedade, dos traballadores e traballadoras, tamén inmigrantes algúns, polo bo facer das nosas empresas, polo diálogo social etc.

Na vida, na política e na economía, non debemos afrontar cada problema como si fora o único, o último, ou o definitivo, o derradeiro, estamos na sociedade do cambio permanente, donde precisamente o único permanente é o propio cambio. Polo tanto, debemos ser tan conscentes de que superaremos este problema, como de que a continuación aparecerá outro.

¿Como ven a Galicia dende Madrid?

2008-04-18T18:42:00.004+02:00

Hoxe estivo nun almorzo do Forum Europa Emilio Pérez Touriño, falou dos resultados das Eleccións Xerais en Galicia e aportou un dato sorprendente ós ollos dos que alí estaban, "Galicia aportou 68.000 dos 200.000 votos que aumentou o PSOE nestas eleccións".

Segundo o entender da prensa madrileña parecía que só se acadaran bos resultados para o Partido Socialista en Cataluña, e incluso que o PSC fora o único partido socialista que dende unha Comunidade Autónoma exercera un papel determinante na composición do Goberno. A frase da excelente e ben querida Carmen Chacón "Capitan mande firmes" resumía ó que tal o argumento deste proceso electoral.

Venme á cabeza tamén un recente artigo de Suso de Toro, a quen leo con atención e con quen comparto moitas das súas teorías, no que viña a decir que a pesares do bon resultado electoral o PSdeG seguía sen ter abolengo galego dabondo.

Ben, pois eu non comparto nin esta visión de Suso de Toro nin a percepción madrileña dos resultados electorais ou dos pesos específicos de cada CCAA no "poder estatal".

Comezando polo da percepción madrileña pregúntome, ¿Que estarían a decir os tertulianos e articulistas estatais si Elena Espinosa fose do PSC? dirían que é unha demostración do poder do socialismo catalán que "acapararan un SUPERMINISTERIO no que se decide a estratexia da loita contra o cambio climático, que en definitiva decide a política enerxética, ou a política de auga, a protección do litoral coas implicacións urbanísticas que ten, a política agraria e pesqueira, a aplicación da Ley do Medio Rural...". Ou dito en termos económicos Elena Espinosa controla o segundo Ministerio en capacidade de investimento despois do de Fomento.

PERO NON É DO PSC, E DO PSdeG, e a prensa de Madrid anda entretida en buscar roces entre Solves e Miguel Sebastian ou en atopar a frase máis enigmática de Doña Esperanza. Si, meus Blogeiros, o PSdeG ten neste Goberno tres Ministros, Espinosa, Molina e Salgado. E ten sobre todo un "Vicepresidente" que sen estar no Goberno actúa como tal dende a Secretaría de Organización do Partido, pero por enriba de todo, exerce de galego permanentemente.

Hoxe en Madrid, mostrouse con claridade, con firmeza, con determinación, con datos obxectivos, pero sen alardes, sen estridencias e sen fachenda un Presidente socialista da Xunta de Galicia arroupado pola importante aportación que o socialismo Galego está a facer ó xeito de actuar de facer e de ser do socialismo español.

Por eso creo que nesta ocasión Suso de Toro non acada a entender que as raices do PSdeG son profundas e alimentanse das mesmas entrañas do pobo galego, e que se manifesta de xeito propio, cun modus operandi tan galego que parecendo que non é, é máis que nunca.

Non sei si Suso, como din os de Madrid, "no se sabe si los gallegos suben o bajan la escalera" pero os galegos si sabemos a donde vamos ainda que si nos preguntan contestemos ¿e tí?. O PSdeG sabe ben a donde vai, ten unha base firme, unha estructura espallada por toda Galicia e enraizada en tódolos estamentos sociais, especialmente nos traballadores e traballadoras, Quizais Suso nos ve con ollos de Madrid.

ferrolterrauniversaltelevision e a potencia das TIC

2008-04-12T17:16:00.003+02:00

O pasado xoves tiven a fortuna de acudir á presentación do nacemento dun novo "medio de comunicación", unha televisión que funcionará só dende internet.

Paréceme unha iniciativa moi interesante, que pode ser unha boa oportunidade para que a creatividade e a forza que está agromando en Ferrolterra teña un reflexo e unha presencia axeitada no mundo.

Os medios de comunicación formais, están suxeitos a unha estructura física determinada, emiten ou son publicados dende un lugar específico e teñen moi delimitado polas propias licencias de emisión o ámbito territorial. Esto trae como consecuencia que emisoras de radio de ámbito nacional non teñan presencia en Ferrol ou cando menos nalguns concellos de entre Pontedeume e Mañón, ou que televisións locais non acaden a ter cobertura en toda Ferrolterra ou Ortegal.

Esta opción da emisión por internet pode resolver este problema, pero ademais trascende máis aló, xa que permite que toda a información se transmita globalmente a todo o planeta.

Eu felicito a iniciativa, e auguro que si somos capaces de explicar con claridade o que somos e o que facemos veremos con sorpresa como somos mellor do que pensamos e facemos con normalidade cousas que resultaran moi novedosas para outros.

Unha boa proba desta realidade é a experiencia blogeira de Ferrolterra, son moitos os que escriben e moitos máis os que visitan blogs ferrolterranos de todo tipo, incluso ata o punto de interactuar cós medios de comunicación formais.

Hoxe mesmo o Diario de Ferrol recolle un artigo no que o seu autor responde unha entrada miña neste blog. Dende o meu punto de vista, o articulista non responde a ningún dos argumentos que eu revato, só se sorprende dunha expresión coloquial (mala ostia) que non é froito de ningún "estado síquico", senón simplemente unha expresión coloquial que me permito utilizar nun medio de comunicación propio, aberto a todos, pero propio.

Só quixera precisar un detalle, eu non dixen que de non sair elixido Ferrol "quedaría indefensa", só dixen e digo que quedaría sen representación do partido que goberna, non se me ocorre restar mérito algún ós representantes doutros partidos, pero a eles como membros da oposición correspóndelles outro papel, tamén importante e necesario, pero non o de ser interlocutor directo có Goberno por formar parte do mesmo goberno e do mesmo partido.

Para rematar quero decir que esta experiencia novedosa que comenza, Ferrolterrauniversaltelevision nace de mans de Sara Dobarro, que foi como todo o mundo sabe concelleira e destacada militante do Partido Popular, pero sexa o que sexa ou fora o que fora a iniciativa que está presentando é interesante e positiva para Ferrolterra e eu dende o meu blog felicito o acontecemento, por duas razóns:

Primeiro porque creo que en si mesma a iniciativa merece a pena, internet é un medio de comunicación moi potente no que a capacidade de crecemento depende en gran medida da propia creatividade.

En segundo lugar porque, contrariamente á posición do citado articulista do Diario de Ferrol, creo que temos que ser máis xustos e incluso condescendentes, ou cando menos non tan autodestructivos, e ter a capacidade sificiente para recoñecer a parte positiva de moita xente que está traballando duramente por sacar adiante esta comarca. Nesto andamos e seguiremos querida Sara, ánimo...

En resposta a Jesus Varela Rivas

2008-03-21T19:56:00.002+01:00

Con respecto ó anónimo que reproduce un artigo de hoxe aparecido no Diario de Ferrol asinado por Jesus Varela Rivas, debo sair en defensa dos representantes da Asociación Impulsora do Plan Ferrol, e non só dos empresarios, senón tamén dos demas, dos sindicatos e da Cámara de Comercio.

Saben o que din, e porque o din, quizais non estaría demais que quen escribe este artigo tivera a ben falar con algunha das persoas que nomea, quizais cambiaría de opinión.

Cítanse no artigo algunhas informacións de prensa con datas anteriores a decembro do 2004 en relación a ASTANO. Todas son anteriores á sinatura do Acordo cós Sindicatos e a Unión Europea, pero todas son coherentes tanto có resultados como coas miñas iniciativas e posicións parlamentarias.

As potencialidades de Izar Fene son certamente máis das que actualmente se están a ver, pero no 2004 había 1000 persoas sen traballo e sen futuro e agora con actividade ata o 2014. O PSOE non cometeu os erros do pasado, porque estamos a desenvolver un Plan de Reindustrialización pegado ó terreo e con participación dos Axentes económicos e sociais (quizais por eso valoran a iniciativa, e... non estarán todos tolos...). A posibilidade de levantamento do veto sobre ASTANO foi certa, e está publicado, pero seria no caso de ser privatizada como Sestao ou Gijón, pero por decisión dos traballadores, decisión que eu defendo, quedou no ámbito público e de construcción militar. Tamén a posibilidade de facer Off-Shore estaba vencellada e esa posibilidade.

En relacción ós presupostos para Ferrol o articulista só dí que son insuficientes, ¿en relación a que? en relación a 20 anos de abandono presupostario SI, en relación ás posibilidades de execución presupostaria NO, en relación ó que recibiron outras partes do Estado ou de Galicia NO.

En definitiva, moita mala ostia e poucos argumentos, e por certo... en relación ós resultados electorais aconsello a lectura comparada das distintas comarcas da provincia da Coruña e poderase ver que os votos que faltaron non corresponden a Ferrolterra que votou ó PSOE como nunca no que vai de democracia, por algo será...

Hoxe descubrín un faro en Bretaña

2008-01-17T23:30:00.001+01:00

Hoxe, no Concello de Ferrol celebrouse o acto de entrega do premio "Letras de Bretaña" a Cesar Antonio Molina. A continuación, logo dun percorrido polas rúas de Ferrol e dunha visita ó Jofre e á sede social do Real Coro Toxos e Froles compartimos mantel cos Alcaldes de Ferrol e Mondoñedo, os representantes do Galardón, algunha xente do concello e do Gabinete do Ministro.

Foi para min unha experiencia fantástica. Falounos o Ministro de Cunqueiro, da súa vida, das súas inquedanzas, dos sés proxectos, pero non como Ministro senón como Cesar Antonio.

Eu tiña unha imaxe del caracterizada polas súas intervencións parlamentarias e certamente coñecía apenas algun pequeno exemplo da súa obra literaria, tiña a idea, quizas polo propio ambiente que se viveu nesta lexislatura de que seria máis ben unha persoa un tanto distante, moi ateigado pola xestión e o traballo.

Pois ben, quedei hoxe fascinado cun home dunha talla humán enorme, cunhas conviccións rexas e enrraizadas, cunha visión universal da nosa lingua e a nosa cultura que leva como estandarte alí adonde vai. Un home que forma parte desta terceira bretaña literaria, física, climática e máxica.

Hoxe, e non no Congreso, descubrín en Cesar Antonio Molina un faro da nosa Bretaña.

BALANCE DE LEXISLATURA -iniciativas-

2007-12-19T17:07:00.001+01:00

Outro elemento evidente de balance da lexislatura son as iniciativas e intervencións parlamentarias.

A iniciativa máis sinxela é a pregunta escrita, e alguns Diputados fan verdadeiras competicións para colocarse en cabeza, pero como se pode comprobar na maioría dos casos preguntando, por exemplo, mecánicamente cuestións procedimentais en relacción a cada unha das partidas do presuposto.

Ó meu entender, os elementos máis axeitados para medir a dedicación e o papel dos Diputados son a participación en Ponencias de Proxectos de Ley e as intervencións.

Os datos poden consultarse na páxina web do Congreso http://www.congreso.es/ pero no cadro coloco os meu datos en comparación ós compañeiros que me precederon. A maioría das miñas intervencións foron sobre asuntos relacionados con Ferrol e omarca: o sector naval, a reindustrialización e o Plan Ferrol, o Hospital Naval, o Colexío Juán de Lángara etc.

En relación ás Ponencias, fun Ponente de 6 Proxectos de Ley, entre os que se atopan 3 que modifican lexislación social que deu lugar ás Folgas Xerais contra o Goberno de Aznar; a restitución no Estatuto dos traballadores da idade de xubilación ós 65 anos, a integración do Réxime Especial Agrario no Réxime Especial de Traballadores autónomos ou a Ley de Control da Subcontratación no Sector da Construcción.

BALANCE DA LEXISLATURA - introducción -

2007-12-11T13:39:00.001+01:00

Quedan poucas semanas de lexislatura, está a piques de rematar a actividade parlamentaria e creo que compre facer un balance da lexislatura.
Son moitas as cousas que pasaron, moito o traballo que fixemos e moitos os puntos de vista dende os que se poden analizar os resultados, polo que, para non aburrir cunha entrada demasiado longa farei unha serie, tentando tratar tema a tema por separado.
Tamén vos invito a preguntar ou suxerir asuntos sobre os que credes necesaria explicación ou ampliación pola miña parte.

COMENZO POLO MEU BLOG
O primeiro balance fareino sobre este novo medio de comunicación que estou utilizando, o meu Blog persoal. Certamente as miñas espectativas víronse amplamente sobrepasadas, poido confesarvos que me lee máis xente aquí que nos periódicos, (máis de 10.000 persoas) coa ventaxa de que aquí expresome coas miñas verbas sen someterme ás lexítimas interpretacións periodísticas. Pero bueno, o máis importante é que este e un medio directo de comunicación entre os cidadáns e os representantes políticos.

Tamén puiden comprobar que a inmensa maioría dos comentarios, todos salvo un par deles, son respectuosos e procedentes. Con uns estou dacordo e con outros non, pero todos reflicten realidades, xeitos de pensar e motivacións lexítimas e comprensibles.

Aquí compre tamén un comentario sobre a cuestión do anonimato, en principio pacerera que a xente que comenta, se esconde detras dun falso nome para ocultarse. Eu non o percibo así, ó fin e ó cabo si se pon o nome e apelidos, seguramente eu non coñecería á maioría, creo que o propio uso deste medio tan dinámico leva a que ó traveso da participación os internautas construan unha persoalidade que quizais non se corresponde coa súa imaxe cotián. Por eso creo que ese anonimato, máxime cando non supón como teño dito, escondite de ningunha falla de respecto, é un ámbito de creación de persoalidades privadas que favorece a comunicación. Non quero con esto animar tal práctica, pero tampouco aceptarei que se condene sen argumentos.

Foron polo tanto máis de 10.000 visitas en 14 meses, case 350 comentarios, e sucederon ademais neste blog algunhas cousas curiosas. Por exemplo aquí anticipei que Australia nos concedería os contratos de Navantia, ou que teríamos financiación para a conexión por Ferrocarril ó Porto de Caneliñas.

Pois ben, neste comentario vou facer tamén unha premonición que quedará escrita e datada, é moi arriscada, e admito de antemán unha marxe de erro, pero creo que o resultado das eleccións xerais de marzo rondará os 171 deputados para o Partido Socialista. Non é só unha intuición, é o resultado dunha análise das espectactivas electorais, do reparto por provincias e da situación a día de hoxe dos dous grandes partidos. Pode que me equivoque, pero espero que sexa por defecto.

LA COMPENSACIÓN DEL ESTADO A FERROL POR LOS TERRENOS DE DEFENSA AUMENTA EN LOS PRESUPUESTOS DEL ESTADO DE 2008

2007-11-14T12:06:00.001+01:00

(texto nota de prensa)

CARRO DESTACA QUE LA COMPENSACIÓN DEL ESTADO A FERROL POR LOS TERRENOS DE DEFENSA AUMENTA EN LOS PRESUPUESTOS DEL ESTADO DE 2008

En 2008 Ferrol percibirá 550.000 euros por este concepto

El diputado socialista ferrolano Xavier Carro destaca que los Presupuestos Generales del Estado 2008 destinan a Ferrol 550.000 euros como compensación económica por los terrenos que Defensa utiliza para instalaciones militares.

De esta forma, señala que esta compensación aumenta respecto a la que Ferrol recibió por este motivo en 2007 (500.000 euros).

Este incremento se debe a la aprobación de la enmienda que por este concepto presenta Xavier Carro en los sucesivos Presupuestos del Estado desde el ejercicio 2005 y a la aprobación, a mayores, de una transaccional durante el debate de los Presupuestos en Comisión. En total, se ha aprobado una compensación de 4´5 millones de euros para distintos Ayuntamientos, de los que Ferrol recibirá 550.000.

Carro se muestra satisfecho por este logro y sostiene que “una vez más, el trabajo parlamentario y la buena coordinación con el Ayuntamiento de Ferrol han permitido obtener resultados positivos para los ciudadanos ferrolanos”.

En este sentido, recuerda la consecución durante esta legislatura de otros logros para Ferrol como la puesta en marcha del convenio urbanístico de Defensa con el Ayuntamiento, el pago del IBI que Defensa adeudaba a Ferrol y el reconocimiento para el abono anual a futuro por la actividad industrial que Navantia realiza en suelo de Defensa y las ayudas de reindustrialización.

O primo de Rajoy

2007-10-23T12:26:00.000+02:00

Cando vin na tele as imáxenes de Rajoy ninguneando o CAMBIO CLIMATICO, pensei que era un montaxe, de feito pensei que ante o tono de humor do vídeo "Con Z de Zapatero", Rajoy intentara superar ó Presidente en sentido do humor. ¡Eh, claro está! ¿Que supera a reirse do teu propio guiñol?, Ser máis absurdo que o guiñol mesmo.

Certamente os guionistas do guiñoles deben estar preocupados, ¡Rajoy compite có noso espacio mediático!

Bromas aparte, non acado a entender en que estaría pensando este home nese momento, a quen queria agradar coas súas palabras, que mensaxe quería transmitir. Como é posible que unha persoa que aspira a ser Presidente do goberno, despache un asunto como este cunha gracia tan absurda.

Imaxinade o que significa presidir un país, ¿A que primo preguntaría Rajoy si ten que tomar decisións sobre o futuro da Seguridade Social, sobre o Salario Mínimo, sobre a Sanidade ou a Vivenda? ¿Terá primos para todo?

PRESUPOSTOS XERAIS DO ESTADO 2008

2007-09-25T20:39:00.000+02:00

Contia (en miles de €)
Mº de Fomento 46.962,76
Mº de Medio Ambiente 26.498,00
Puertos del Estado 18.392,00
Total infraestructuras 91.852,76
Mº de Defensa 64.323,35
Total inversiones 156.176,00
Mº de Industria
(reindustrialización) 47.430,00
TOTAL 203.606,11

Convenio Concello de Ferrol-Ministerio de Defensa e pago do IBI de Navantia

2007-09-18T21:42:00.000+02:00

Hoxe resolvéronse dous importantes contenciosos que a cidade de Ferrol mantiña có Ministerio de Defensa. A solución foi posible gracias a un novo xeito de xestionar e de ser do Concello de Ferrol, do seu Alcalde Vicente Irisarri, polo traballo de intermediación que me correspondeu asumir e pola dilixencia do Ministerio de Defensa.

Axunto a nota de prensa correspondente:

Durante una reunión mantenida esta mañana en el Ministerio

DEFENSA CONFIRMA A XAVIER CARRO LA FIRMA DEFINITIVA DEL CONVENIO URBANÍSTICO CON FERROL Y SU REMISIÓN
“HOY MISMO” AL AYUNTAMIENTO

El diputado socialista ferrolano destaca que “en 3 meses hemos resuelto lo que Juncal fue incapaz de hacer en 3 años”

Durante una entrevista mantenida esta mañana en el Ministerio de Defensa, el Director General de Infraestructuras del Ministerio, D. Jaime Jesús Denis Zambrana, ha confirmado al diputado socialista ferrolano Xavier Carro que “hoy mismo” Defensa firma de forma definitiva el Convenio urbanístico con Ferrol y lo remite de manera urgente al Ayuntamiento para que éste pueda comenzar su aplicación.

Este Convenio permitirá la construcción de viviendas y otras dotaciones en el antigüo cuartel Sanchez Aguilera, lo que supone el desarrollo de una importante zona de la ciudad que conecta la plaza de España con la entrada por Catabais.

Carro sostiene que “ el anterior gobierno del PP en Ferrol, con Juncal a la cabeza, demostró durante 3 años su incompetencia para poner en marcha este convenio, incumpliendo además su parte respecto a la tramitación administrativa que debía realizar el Ayuntamiento”.

Por el contrario, destaca que el trabajo desarrollado por el propio diputado en el Ministerio y la buena coordinación con el actual Ayuntamiento de Ferrol y su alcalde, Vicente Irisarri, han hecho posible que “en 3 meses hayamos resuelto lo que Juncal fue incapaz de hacer en 3 años”.

Carro destaca además la “celeridad” con que se está resolviendo este asunto, de forma que Defensa ha asegurado que a lo largo del día de hoy remitirá el convenio firmado al Ayuntamiento, sin esperar a realizar acto oficial alguno porque “lo importante es hacerlo realidad cuanto antes”.

El diputado socialista recuerda además que el pasado mes de junio el Ministro de Defensa visitó Ferrol para la firma del convenio de cesión del Hospital Naval al SERGAS.

“Este es un nuevo tiempo para Ferrol en el que las Administraciones colaboran y resuelven los problemas”-señala. Carro contrapone este nuevo estilo de Gobierno y de gestión pública a la actitud de confrontación de la anterior Administración municipal del PP”.

DEFENSA CONFIRMA A XAVIER CARRO QUE EN LOS PRÓXIMOS DÍAS EL AYUNTAMIENTO DE FERROL RECIBIRÁ EL INGRESO BANCARIO POR EL IBI QUE EL MINISTERIO ADEUDABA A FERROL

Defensa ha entregado al diputado socialista copia de las órdenes de pago

Después del acuerdo alcanzado en el mes de julio entre Defensa y el Ayuntamiento de Ferrol -mediante en cual defensa reconocía su deuda al tiempo que el Ayuntamiento retiraba los procesos judiciales y de embargo en marcha-, con fecha de ayer se han emitido las órdenes de pago correspondientes a las anualidades 2002, 2003 y 2004, de forma que en los próximos días será ingresado en la cuenta del Ayuntamiento de Ferrol algo más de 1.053.425 euros.

Carro señala que con este pago Defensa cumple su parte del compromiso del mes de julio, resolviendo un contencioso que el anterior alcalde había planteado en términos judiciales. Además, destaca que el pago de estas cantidades no es una actuación puntual sino que supone el reconocimiento y abono anual a futuro de la cantidad que por el IBI corresponda a la actividad industrial que Navantia realiza en suelo de Defensa. Ello supondrá un ingreso adicional fijo para las arcas municipales.

“Una vez más se demuestra que el diálogo y la colaboración entre Administraciones es más eficaz que la confrontación”. “Juncal, tras una pretendida apariencia de firmeza que justificaba como defensa de los intereses de Ferrol, solo escondía la estrategia de crispación del PP”. “El resultado de esta ecuación fue durante la legislatura anterior la parálisis e incompetencia política, que ha perjudicado gravemente a los ciudadanos de Ferrol –sostiene el diputado socialista.

"Señoritos voraces"

2007-09-11T20:30:00.001+02:00

Recomendo a lectura do artigo de Suso de Toro publicado no Pais do Domingo día 9 baixo o título "Señoritos voraces".

Recomendo este artigo e felicito dende este modesto Blog a Suso de Toro pola súa valentía. Eu tamén creo que hai un poder fáctico en Galicia no entorno de determinadas persoas, empresas ou familias que levan mandando en Galicia cando menos dende a guerra civil. Foilles ben durante a dictadura e foilles ben durante o Goberno de Fraga máis preocupado en defender eses estertores deses poderes económico-señoritos que de construir unha Galicia viable cara ó futuro.

Son os mesmos que non soportan que un novo Goberno sen ataduras tome as rendas democráticas do poder e tome decisións sen contar con eles. Téñolle oido a algún destes nos actos oficiais que frecuentan "quienes son estos chiquillos para decir lo que hay que hacer".

Inicio do curso...

2007-09-04T12:27:00.000+02:00

Xa non estamos en tempos de inventar refrans, pero certamente si "marzo marzolo, turbón e raiolo", setembro merece un refrán referido ó inicio do curso, político, escolar, etc. Quizais "setembro ten por uso, o comenzo de curso".

Xa sei que non é moi bon pero un refran leva centos de anos facerse...

Resulta interesante e instructivo ver como inicia este curso cada persoeiro, todos intentando colarse nalgún titular.

Rajoy o pobre non da arrancado, hai moita xente tirándolle da chaqueta.

En Galicia Nuñez Feijoó segue có Presidente Touriño a extratexia de Rajoy con Zapatero, o menosprezo persoal. Onte chamoulle "presidentiño". Menos mal que os galegos vemos nos "iños" certa cadencia afectiva e por eso non llo tomamos moi a mal, pero alguén tería que decirlle ó "lider" dos populares galegos que a Rajoy foille moi mal esa leria, porque insulta ou menoscaba quen pode e non quen quere.¨. É como si dende este blog e con esta prosa tan básica lle chamara eu escritorciño a Saramago

Mais cousas insostibles, o alumeado público

2007-08-20T01:20:00.000+02:00

Levamos demasiados anos facendo "política de farolas", si, as farolas foron neste pais arma política moi potente. Unha farola extratéxicamente ubicada no tempo e no territorio era garantia de fidelidade electoral.

Vista Galicia dende o aire de noite, non se perciben vilas e cidades, todo parece unha gran urbe. Dende Manzaneda a Ortigueira unha soa cidade, unha ringleira de lucerios que permiten ós cidadáns andar de noite pola leiras e ós animais nouturnos deambular pola terra sen medo a tropezar cun carabullo.

Estes días ando de viaxe por Asturias e lin no períodico La Nueva España unha información sobre a contaminación lumínica. Ia acompañada dun mapa que certificaba a miña teoría, Galicia ten máis intensidade e máis extensión de luz que Cataluña ou Madrid.

Outros paises europeos, como Inglaterra están tomando este asunto moi en serio, esixen que o alumeado público, e os anunciós non reflicten luz cara ó ceo, utilizan sistemas automáticos de detección de paso de persoas con encendido automático en zonas ruais, e limitan a potencia e a concentración de luz nas zonas urbanas.

Creo que debemos tomarnos este asunto tan en serio como os nosos veciños, cós que lindamos ó norte, mar por medio, non só para que os astrónomos poidan ver as estrelas, senón sobre todo porque a enerxía é cara, supón unha parte importante dos gastos dos concellos, producila ten efectos negativos sobre o medio ambiente e ademais resulta obsceno manter toda a noite encendido semellante lucerío.

Galicia insostible

2007-08-17T02:20:00.000+02:00

Preocúpame imaxinar o pais que estamos construindo. Estamos inmersos nunha especie de carreira de investimentos, infraestructuras, cemento e megalomanías diversas nun pais que apenas ten tres millóns de habitantes, e polo tanto unhas capacidades de recadación tributaria limitada.

Recentemente falando cunha amiga holandesa que estaba de vacacións en Cedeira comentamos a iniciativa do Presidente Zapatero de apoiar a natalidade con 2500€ por fillo. Chocoume que ela o primeiro que se lle veu á cabeza foi "son moitos cartos" ¿de donde ides sacalos? ¿que imposto van subir?.

Expliqueille que se financiará con parte do superavit presupostario, pero o importante da reflexión da miña amiga é a preocupación pola sostenibilidade do sistema. Holanda é un pais pequeno e cando un goberno se plantexa unha iniciativa costosa a cidadanía reacciona esixindo explicacións sobre de donde van vir os cartos.

En España non é así, e en Galicia menos. Quizais sexa pola falla de conciencia colectiva en relacción ós impostos, quizais porque pasamos xeneracións de arbitrariedade tributaria (durante a dictadura o imposto máis importante era o da gasolina, e o IVA e o IRPF non existian, son inventos recentes), quizais polos fondos europeos que distorsionaron a percepción da relación entre impostos e investimentos e servicios públicos. O certo é que a nosoutros non nos preocupa de donde terán que sair os cartos para manter os servicios e o mantimento das infraestructuras.

Galicia está poñendo en marcha algúns proxectos de dificil sostenibilidade, e seguimos mantendo outros que levan anos dando perdas ¿non se vos ocorre ningún?

INVÍTOVOS A QUE ME COMENTEDES INICIATIVAS POLÍTICAS RECENTES OU PRETÉRITAS OU INFRAESTRUCTURAS QUE PODEN RESULTAR INSOSTIBLES.

Eu direi algunhas en vindeiros comentarios.

Morreu Franco, unha vez máis

2007-08-04T01:09:00.001+02:00

Onte, o Concello de Cedeira derrubou o monolito que o exalcalde Leopoldo Rubido ergueu no ano 1977 en "honor" ó xeneralísimo. A disculpa foi a construcción do espigón de abrigo, pero adamais aprobeitaron a ocasión para facer fillo predilecto ó ministro franquista que iniciou a obra.

Ian aló 30 anos, e miles de comentarios e desexos de si se tirará, non se tirará, si que pasaría si se tira, que si tal e cual. Póis ó final tirouso e non pasou nada, porque o que parece imposible deixa de selo cando se converte en realidade.

Esa tarde estábamos o Alcalde Vergara, eu e outra xente no cafe A Marina e chegou un vello mariñeiro, fillo dun fusilado cando a guerra por un fascista local, púxolle a man no hombro a Vergara e díxolle:

"Alcalde, xa se ve máis claridade"

Rajoy e a Ley electoral

2007-07-19T17:39:00.001+02:00

Derrotado Rajoy no Debate do Estado da Nación, dedícase ultimamente, e xa era hora, a presentar propostas sobre materias diversas, supoño que na idea de que o ratista Juán Costa, vaia tomando nota para o programa electoral.

A semán pasada fixo unha proposta sobre política económica e fiscal. Non tibo moito éxito, xa que despois de afirmar no Debate que a economía vai ben gracias ó Goberno anterior, porque segundo él nada se fixo nesta lexislatura, non parece que teña moita credibilidade para presentar grandes novedades. Pero ademais é que non se atreven a dicir, nesta materia e noutras, o que realmente pensan. Por exemplo acusan ó Goberno de interferir na economía, pero non falan do proceso de privatizacións polo que colocaron ós seus amigos nas direccións de grandes empresas có obxecto de manter o "poder real", o económico máis alo das convocatorias e resultados electorais.

En materia de economía, estando ademais tan recente o aterraxe de Rato non ten Rajoy moito que dicir, quizais por esto se está a ocupar da Ley Electoral.

Escoitado tanto ó PP como ós máis variopintos tertulianos veraniegos, teño a sensación de que levamos 30 anos de democracia para nada, xa que parece como si tódolos resultados electorais fosen ata o de agora ilexítimos.

Pero bueno, imos analizar con detenimento a materia. Primeiro respostemos á pregunta:
¿Ten o noso sistema electoral algun efecto perverso que necesitemos remediar?

Para Rajoy é o tema das maiorías parlamentarias compostas por varios partidos. En calquera caso esta cuestión non se resolve cunha Ley, nin coa limitación de gobernar ós que non acaden o 30%. Dependendo do ámbito podemos facer que algunhas institucións sexan ingobernables. Porque o asunto non é só saber quen é Presidente ou Alcalde, é que si defendemos unhas institucións democráticas logo terán que ser os Parlamentos ou as Corporacións os que aproben as cousas por maioría. ¿E como se fai esto si quen preside non ten maioría parlamentar? ¡Con pactos!.

Imaxinade na Xunta de Galicia, o PP tería a Presidencia da Xunta, pero para cada iniciativa de Goberno debería pactar có PSOE ou có BNG, ¿E si non hai pacto? ¿Repetiríamos as eleccións ata que alguén ganara por maioría absoluta?. Penso que é unha temeridade.

Si hai outros efectos perversos da Ley electoral, dos que o PP non fala. ¿Porque costa máis votos un escano en A Coruña ou Pontevedra que en Lugo ou Ourense?. Si a asinación de escanos fora proporcional pura, o PP en Galicia non tería 37 escanos, tería menos, e incluso o expresidente Fraga non houbera ganado algunha das eleccións que gañou.

Simplemente creo que a proposta de Rajoy non é honesta, está pensada só para deslexitimar os pactos que os perxudican e para transmitir a perversa falacia de que son máis lexítimos unhos gobernos que outros.

Pois non, os pactos entre partidos son lexítimos, e digo máis, democráticamente desexables. Dentro da esquerda ou da dereita pode haber sensibilidades políticas distintas que confrontan as súas propostas donde toca, nas eleccións e fronte ós cidadáns, e logo os partidos deben facer gobernables as institucións conformando maiorías estables suficientes, ben en solitario si os cidadáns lle outrgan maiorías suficientes ou ben a traves de pactos de goberno explícitos e claros.
Outro modelo é o do bipartidismo Americano donde asistimos ó triste espectáculo mediático das precampañas de recaudación de fondos, proceso que coloca a tódolos contendientes sometidos ó poder económico e non á vontade dos cidadáns.

Finalmente, a pesares de que efectivamente o noso sistema electoral, igual que todos, teñen desaxustes, eu non son partidario de grandes modificacións. Non nego a posibilidade de pequenos cambios, pero non creo nas maiorías automáticas forzadas pola lei, nin nas segundas voltas Ad Personan.

O noso sistema electoral elaborouse durante a transición (que por certo tanto alaba Rajoy, e tanto acusa a Zapatero de querer romper), para permitir maiorias con certa facilidade e ó mesmo tempo dar protagonismo a determinados partidos de ámbito autonómico que resultaban, e seguen resultando fundamentais para o funcionamento do Estado.

Só poido concluir que a proposta de Rajoy soa á actitude infantil dun neno que perde nun xogo e pretende modificar as normas para poder gañar. Mal rollo.

Crónica do Debate do Estado da Nación

2007-07-04T18:43:00.001+02:00

Antes do debate existían tres escearios posibles, que Zapatero ganara claramente, que Rajoy ganara claramente ou que o resultado fora de empate. Destas tres opcións a Zapatero só lle servía a primeira, mentres que Rajoy ganaría tanto en caso de empate como de clara victoria.

O lider do PP partía, xa que logo, con ventaxa, e ademais contaba coa súa arma máis mortífera: o aire de menosprecio cara ó Presidente do Goberno.

Comenzou o Debate cunha intervención de Zapatero na que foi explicando con eficacia os logros do Goberno, especialmente destacables en emprego, situación económica, mellora da protección social e mellora dos dereitos dos cidadáns. Acadou o momento máis rotundo cando afirmou que nesta lexislatura demostrouse que se pode crear riqueza e distribuir os beneficios do crecemento simultaneamente, e que incluso é a propia distribución da riqueza a que fortalece o crecemento.

Na súa primeira intervención o Presidente fixou posición sobre o terrorismo, afirmou que rematará a lexislatura, marcou as prioridades para a vindeira lexislatura e comprometeu unha medida concreta en beneficio das familias, segundo dixo, porque o debate debe servir ós cidadáns e non só á confrontación política.

Rajoy entrou a matar dende o principio, desacreditando os éxitos económicos do Goberno e atribuíndollos á inercia do Goberno Aznar, e acusando ó Goberno de non ter criterio, de non ter un Plan de Acción, en definitiva de non gobernar. Ó mesmo tempo, e dun xeito claramente contradictorio có anterior, acusou ó Goberno de crear novos problemas coa súa acción en política territorial, política exterior e sobre todo có terrorismo. Neste asunto Rajoy superou tódolos límites esixibles ó senso común, acusou ó Presidente de mentir, de pactar con ETA ás agachadas, de entregar Navarra etc. E como proba de todo esto pideu as actas das negociacións con ETA. Teño que confesar que pensei que él mesmo aportaría tales documentos no transcurso do debate, pero non o fixo. O porque non o sei, pode ser que as teña e non quixera facelo, quizais para deixar que un medio de comunicación nos ilustre coa súa vindeira campaña unha vez que está rematado o 11M, pero si non as ten ¿Que senso ten reclamalas?

Sobre as actas quero poñer un simil laboral, imaxinade as actas de negociación dun Convenio que finalmente as partes non asinan, ¿para que valen?¿que máis da o que digan? Si ó final non houbo acordo son papel mollado, poden recoller ou non acordos parciais, poden recoller ou non os desacordos que diron lugar á ruptura, pero non serven para nada porque o proceso acabou sen acordo. En calquera caso, si tales documentos existen, en calquera país normal ese tipo de documentos tardarían 50 anos en desclasificarse. ¿Como pode unha persoa que aspira a ser Presidente do Goberno facer tan irresponsable petición?

Non me sorprendeu a dureza, incluso a mala educación de Rajoy, pero non poido entender como despois de salvar os muebles nas eleccións municipais e autonómicas gracias a Madrid e Valencia, non aprobeitou este debate para presentarse ante os cidadáns como unha alternativa de goberno. Non fixo nin unha soa proposta, non ofreceu ó goberno nin un só consenso en materia algunha, simplemente renunciou voluntariamente a liderar unha alternativa de goberno.

Nas réplicas Zapatero estibo brillante, empezou por baixar a Rajoy do seu pedestal, dende o que tanta mofa ten feito do Presidente, colocouno ante a súa crua realidade, díxolle que o seu estilo era faltón, e calificouno como un político gris do que naide recorda ningunha iniciativa destacable dende os distintos postos que ocupou, só lle recoñeceu un record, chegar a unhas eleccións cunha maioría absoluta e pasar á oposición. "Quen é vostede para dar leccións de nada a este goberno e a este Presidente".

Unha vez embaixo do pedestal da insolencia Rajoy xa era vulnerable, e Zapatero puxo en evidencia durante as réplicas que o lider da oposición nin manexa os datos económicos, nin conoce a acción do Goberno máis aló de varios tópicos, e o peor, que carece absolutamente de alternativa. Cada novo turno confirmaba a tendencia dun Rajoy derrotado e desorientado fronte a un Zapatero seguro e convincente.

Finalmente Rajoy perdeu a ocasión de ofrecer ó goberno un consenso sobre o terrorismo ainda que fora condicionado, de esixir cambios concretos nas políticas do Goberno, e sobre todo perdeu a ocasión de presentar propostas ante os cidadáns. Só soubo falar de medos, de rencores, de odios, de pasado e de crispación.

Os medios de comunicación dirán o que queiran, algúns xa tiñan escritas as crónicas antes do debate, outros para non verse obrigados a mentir dirán que o debate tibo pouco interes e dedicarán espacios mínimos nas súas páxinas, pero os que estibemos alí sabemos o que pasou.

Para rematar quero facer mención ás palabras de Zapatero sobre os asteleiros, explicou o que se fixo, o acordo cós sindicatos e con Europa, as medidas de reindustrialización e a consecución dos contratos con Austrália. Nese momento este modesto diputado ferrolano aplaudeu ó Presidente posto en pé.

Navantia consegue dous contratos coa Armada Australiana

2007-06-19T19:20:00.000+02:00

Hoxe confirmouse unha gran noticia, Navantia gañou os dous concursos ós que se presentaba en Australia, un para a construcción de dous Buques de Proxección Estratéxica e outro para o deseño e a inxeniería de tres Fragatas que se construirán en Australia.

Gañamos os concursos fronte a EEUU e Francia, segundo declararon fontes australianas por ofrecer a mellor relación calidade-precio.

Estou seguro que pesaron moitos factores, pero especialmente a constatación de que as Fragatas españolas e as que se fixeron para Noruega acadan puntuacións de calidade superiores ás americanas.

Os novos contratos supoñen incorporar a Australia, un pais emerxente no entorno do Pacífico sur, á carteira de clientes de Navantia, xerando unha dependencia tecnolóxica e económica importantísima que non imaxinábamos posible fai unhos anos. Australia esá ampliando a súa capacidade de defensa marítima, e dadas as súas dimensións seguramente este contrato non será o último.

Son case catro anos de traballo cada barco, pódense facer simultaneamente ou non, pero en calquera caso ocuparan ás plantillas actuais tanto fixas como subcontratadas durante máis de catro anos.

¿Lembrades cando dixen no Congreso que si gañábamos os contratos de Australia necesitaríamos as instalacións de Fene, e por eso non podíamos privatizar o asteleiro e prescindir del? Algunha información tiña entón, pero agora poido dicir que tiña ademais razón.

VENRES 15 ÁS 20,30 TODOS Ó AUDITORIO MUNICIPAL DE CEDEIRA

2007-06-14T11:00:00.001+02:00

Mañán venres ás oito e media da tarde, os tres partidos que formarán o novo Goberno en Cedeira presentarán nun acto público o documento que asinaran para dar corpo ó Pacto de Goberno. Neste documento trázanse os obxectivos programáticos e concrétase como será o reparto de competencias dentro do Concello.

Sen dúbida un acto histórico que marca un novo estilo de gobernar, un novo xeito de relaccionarse cós cidadáns. Creedeme si vos digo que non se trata dunha cuestións menor. Contarei unha anécdota:

O día da festa socialista de peche de campaña recibín varias chamadas ó movil de veciños de Cedeira que me dician, "gostaríame estar ahi con vosoutros, teredes o meu voto, pero non poido ir porque me poden ver, e neste pobo xa sabes".

Nun punto do documento do Pacto de Goberno di:

"Aspiramos a conseguir unha sociedade madura, na que o dereito non se confunda co favor nin o respecto co medo".

Para facer certo este principio fago dende aquí un chamamento a todos e a todas a asistir ó acto, tanto ós que apoiaron có seu voto a algunha das forzas que constituen o pacto como ós que optaron polo Partido Popular. Non é un acto partidario, é un compromiso ante tódolos cidadáns. O novo Goberno será o Goberno de todos e todos deben sentirse representados por él.

Pacto de Goberno de Progreso en Cedeira

2007-06-13T11:29:00.001+02:00

Está cerrado un pacto de goberno en Cedeira entre o PSdeG-PSOE, BNG e TEGA, despois de varios días de negociación. Como tódalas negociacións foi complexa e xogaron nela factores de fondo e de forma, así como xogos de confianzas máis ou menos intensas.

Ata aquí todo normal, pero quixera destacar dous aspectos que me parecen importantes, en primeiro lugar o inicio da negociación. No primeiro contacto que o PSOE mantivo cós dous grupos falouse do modelo de goberno, con coincidencias plenas en canto á necesidade de imprimir á actividade Municipal un dinamismo que ten perdido nos últimos anos, e ningunha formación puxo condicións previas nin se fixeron peticións concretas de áreas de goberno.

O outro aspecto que quero destacar é que o acordo se presentará e explicará publicamente nun acto aberto ós cidadáns o vindeiro venres no Auditorio municipal, donde se porán a dispor dos presentes copias do texto que da lugar ó Pacto de Goberno. Será polo tanto a primeira vez que un acontecemento así se produce en Cedeira e penso que representa ben ás claras a vontade de transparencia das forzas asinantes.

Onte á tarde pechábase o acordo ó tempo que o actual Alcalde en funcións viaxaba cara a Roma para se entrevistar có Papa e có embaixador no Vaticano, ¡uf! de que douas cuitas nos libramos.

REGANOSA, non debe imperar o interés privado sobre a legalidade

2007-06-05T23:18:00.001+02:00

Onte gravamos un debate en LOCALIA sobre REGANOSA, podedes velo hoxe, pero gustaríame dicir algunhas cousas, porque creo que compre poñer un pouco de orde e claridade neste asunto. Para esto empezarei por unha consideración previa, logo a miña posición, algunhas consideracións e finalmente propostas de futuro.

Unha consideración previa.
Durante o Goberno de Felipe Gonzalez, acordouse ubicar unha Planta de Gas no entorno do Cabo Prioriño, o que deu lugar ó proxecto do Porto Exterior que albergaría esta instalación. Máis tarde os Gobernos de Fraga e Aznar adoptaron dúas medidas nefastas para Ferrol e Comarca, unha, meter a Planta de Gas en Mugardos, e outra traer a Transcantábrica por Vilalba e non pola costa de Ortegal, para maior pleitesía ó lugar de nacemento do Ministro de Franco.

A miña posición
Penso que a Planta de Gas debería terse construido en Caneliñas, pero esa non é a realidade coa que nos atopamos cando chegamos ó goberno, polo que debemos garantir, en primeiro lugar que se cumpla a legalidade. Ningunha empresa privada, por poderosa que sexa, pode doblegar a legalidade nun Estado de Dereito, pero tampouco podemos permitir que a lexítima movilización social converta en verdades absolutas medias verdades ou aspectos que están pendentes de fallo xudicial.

Algunhas consideracións
Resulta evidente que hai un conflicto complexo e con elementos de seguridade, medioambientais, efectos sobre colectivos como os mariscadores, xudiciais etc. Pois ben debemos diseccionar cada un dos aspectos para non acabar en pura simplificación maniquea.

En Materia de seguridade está primeiro a cuestión das distancias. Non parece que a cuestión sexa tan sinxela si tras dúas sentencias, ningunha delas entra na cuestión. É certo que a norma fala de distancias, pero tamén cabe a posibilidade de compensalas con medidas adicionais de seguridade. En todo caso corresponde ós Xuizes dictaminar sobre a cuestión.
A principal preocupación é a posibilidade de explosión que denuncian os séus detractores. Neste aspecto confésome lego, sinto non poder tranquilizarvos, pero si confío en que a normativa européa, estatal e autonómica delimita altos maxes de seguridade.
Tamén está a cuestión do Plan de Emerxencia Exterior, está por facer, e deberá facerse tal como a lei obriga, do mesmo xeito que un novo Estudo de Impacto Ambiental si a xusticia así o dictamina.
No eido medioambiental a primeira cuestión é o tema da temperatura da auga. Cito aquí o estudio de Victoriano Urgorri que descarta efectos sobre o medio marino pola variación de temperatura, pero en todo caso poden establecerse mecanismos de vixilancia permanente no caso de que a Planta entre en funcionamento.
Denúncianse efectos negativos sobre sobre o colectivos de mariscadores, debén evaluarse e compensarse si é o caso.
Finalmente está un amplio abano de procedementos xudiciais, uns sobre o propio proceso de construcción da Planta e outro sobre a situación do Patrón Maior da Cofraría de Ferrol. Nesta materia non cabe outro remedio nin outra posición que esperar o resultado das sentencias.

Propostas de futuro

Dende as Administracións competentes debemos traballar para que se recupere a confianza, non debe caber a mínima dúbida de que as cousas se fan ben, de que se esixe o cumprimento da lei con tódalas consecuencias.
Hai que abordar cada aspecto de xeito concreto, e poñer en marcha solucións concertadas cós colectivos afectados.
Si as sentencias xudiciais obrigan a levar a cabo accións concretas de modificación da construcción, de implementación de medidas de seguridade, ou de paralización, as AAPP competentes deberán garantir o cumprimento das sentencias.
En calqueira caso os cidadáns deben saber que a Planta de Gas só entraría en funcionamento si se cumpre completamente coa legalidade.
Neste caso deberán poñerse en marcha mecanismos de seguimento sobre os posibles efectos medioambientais e de seguridade.

En definitiva, á vista das movilizacións e dos argumentos esgrimidos nos últimos días parece que estamos a falar dun país do terceiro mundo. Compre recuperar a confianza, abrir canles de solución do conflicto e estar preparados para asumir que quizais as verdades que pensamos inalterables non o son tanto. Preocúpame especialmente que se traslade unha imaxe de Ferrol como unha cidade en guerra. Non estamos a falar dun conflicto de curta duración, polo que non podemos plantexarnos como estratexia de futuro manter o actual clima de tensión indefinidamente.

Confío na capacidade dos dirixentes do movimento de protesta e tamén na solvencia e bó funcionamento das institucións, polo que estou convencido de que é posible reconducir o conflicto cara a un camiño de solución.

O PSOE sube o 51% dos votos na comarca, dende Mañón a Pontedeume

2007-05-30T12:01:00.001+02:00

Tal como publica hoxe a Voz de Galicia, o O PSOE sube o 51% dos votos na comarca, dende Mañón a Pontedeume.

Evidentemente, nunhas eleccións municipais sempre xogan factores locais, polo que compre facer unha análise concreta concello a concello, pero ante un resultado tan claro parece que debe haber causas comúns.

A primeira e máis repetida é: "a inercia do poder na Deputación, na Xunta e no Goberno Central trasladase con forza ós concellos". Esto é certo sen dúbida, pero, por unha banda esto afectaría por igual a toda Galicia, ou a toda a provincia, e non foi así, e tamén esta mesma circunstancia poderia converterse nun lastre si estes gobernos estiberan mal considerados polos cidadáns.

Por esto creo que a formulación correcta deste fenómeno seria: "as políticas, as medidas, as solucións que os gobernos socialistas Central, Autonómico e da Deputación propoñen para Ferrol e comarca son percibidas positivamente polos cidadáns" .

Dende logo os socialistas asumimos este novo tempo cun enorme sentimento de responsabilidade, como dicia Vicente Irisarri fuxindo da política espectáculo e indo á raiz dos problemas para resolvelos. Este novo esceario permitiranos fortalecer o proceso de reindustrialización que temos iniciado, os investimentos en infraestructuras, desenvolver o Plan Ferrol que presentou o Presidente da Xunta recentemente e fortalecer a colaboración entre os concellos da comarca redinamizando a manconunidade e formulando políticas concertadas comarcalmente.

Hai moito traballo que facer, temos moitas ganas de facelo e para conseguilo necesitamos a axuda de todos, tamén de vosoutros internautas cós vosos consellos, críticas e suxerencias.

¡Pero home, ponte de pe!

2007-05-29T20:08:00.002+02:00

Na presentación da súa candidatura, Vicente Irisarri contou unha anécdota. Resulta que un home na praia de Doniños perdeu pe e levouno a corrente, afogaba sen remedio, e ante os seus berros un socorrista foi na súa procura. Mentres o socorrista se acercaba o home ia cara ás rochas e o seu pánico aumentaba.

Ó achegarse a él o socorrista berroulle ¡Pero home, ponte de pe!. Efectivamente, contrariado coa instrucción tentou cós pes para atopar o chan, e a auga dáballe pola cintura.

Con esta anécdota ilustrou gráficamente Irisarri o que lle ven pasando a Ferrol (en sentido amplo, á comarca) que atemorizado polas crisis non é capaz de darse conta de que o futuro, a vida no caso da anécdota, está ó alcance, basta con que alguén teña o sangue fria de velo e de poñelo de pé.

Cando o oín pensei que si éramos capaces de comunicar esa mensaxe ós cidadáns de Ferrol teríamos un bó resultado electoral.

Ven a conto esta reflexión porque a confirmación desta miña teoría prodúcese có que publica o Diario de Ferrol no día de hoxe, "Rivera Arnoso dice que el electorado pasa la página de la reconversión naval".

Efectivamente os alcaldes de Ferrol e Fene mantiñan a tensión dos seus electorados có tema recurrente do Naval, incluso con este último episodio do Plan de Barreras o Propio Conselleiro de Industria andivo prometendo fume privatizado por do quier. Máis adiante na mesma noticia Rivera Arnoso amosa a súa incredulidade e acaba caendo no ridículo máis espantoso votándolle a culpa da perda das eleccións a un morto, o seu compañeiro e sempre respetado Pancho Allegue.

¿Que pasou logo en Ferrol e Fene?

SIMPLEMENTE QUE A XENTE DIXO NAS URNAS,
¡BASTA DE CHORAR E A TRABALLAR!

"lo mejor está por venir"

2007-05-14T12:49:00.000+02:00

Así se despachaba Ana Pastor nun acto con Juncal

¡Frase premonitoria!, certamente o mellor está por vir precisamente porque Juncal deixará de ser Alcalde de Ferrol para dar paso a un socialista, a Vicente Irisarri, a un candidato con ganas de traballar, con contrastada capacidade de xestión e interlocución. Un candidato que se atreve a soñar un Ferrol mellor, sen complexos, sen victimismos, con esperanza e con futuro.

A Costeira do Bonito 2007

2007-05-10T12:13:00.000+02:00

Nota de prensa enviada aos medios 0 9 de maio de 2007:

A petición del diputado socialista por A Coruña Xavier Carro

DEFENSA APOYARÁ CON BUQUES MEDICALIZADOS LAS TAREAS DE PESCA DE LA “COSTEIRA DO BONITO”

La flota de la Armada que acompañará a los boniteros gallegos cuenta con equipos médicos, quirófanos, especialistas en mecánica y electricidad y buceadores

El ministro de Defensa, José Antonio Alonso, ha explicado hoy en el Pleno del Congreso de los Diputados cuáles serán las tareas de colaboración de la Armada Española en la campaña de pesca del bonito en aguas atlánticas el próximo verano, a petición del diputado socialista por A Coruña Xavier Carro a la vista de la capital importancia que este asunto tiene para la sociedad y economía gallegas.

Tras recordar la relación que tradicionalmente han mantenido la Armada y la Marina con la pesquería española tradicional, así como el acuerdo conjunto entre los ministerios de Defensa y de Pesca para el control y vigilancia de los caladeros por parte de buques de la Armada, Alonso ha asegurado que la campaña del bonito, que tendrá lugar de junio a septiembre en un espacio que va desde las islas Azores hasta las costas irlandesas, estará apoyada por buques provistos de equipos médicos, quirófanos, especialistas en mecánica y electricidad y buceadores”. El ministro ha querido destacar que ésta es un cometido de la Armada “muy poco conocido pero muy valorado” por los pescadores, por lo que ha pedido a Xavier Carro que les “transmita tranquilidad a ellos y a sus familias”.

“A Costeira do Bonito”, como se conoce a este acontecimiento en Galicia, supondrá la movilización de más de 700 barcos y de cerca de 4.000 marineros del norte peninsular, que extraerán alrededor de 20.000 toneladas de bonito del norte este verano, como ha explicado Xavier Carro. Más allá de las enormes repercusiones económicas que este acontecimiento tiene para Galicia –como también para Asturias, Cantabria y País Vasco–, suponiendo en muchos casos la principal fuente de ingresos y de recursos pesqueros, Carro se ha interesado por las medidas de seguridad que la Armada desplegará para apoyar a esta flota de pequeño porte, más adaptada a la pesca de bajura.

El diputado gallego se ha mostrado satisfecho por el apoyo de Defensa en esta campaña, y ha remarcado que en esta ocasión, “la presencia de la Armada entre la flota bonitera contribuirá a reducir la angustia de la espera de los familiares”.

Nota sobre a incorporación do Hospital da Defensa de Ferrol á rede do SERGAS

2007-05-10T12:07:00.002+02:00

Nota de prensa enviada aos medios o 9 de maio de 2007:

El ministro de Defensa, José Antonio Alonso, ha anunciado que la rúbrica tendrá lugar mañana en Santiago de Compostela

XAVIER CARRO CELEBRA LA FIRMA DEL CONVENIO POR EL QUE EL HOSPITAL DE LA DEFENSA DE FERROL SE INCORPORA A LA RED DEL SERGAS

El diputado socialista valora especialmente el importante incremento salarial que la incorporación supondrá para sus trabajadores

El Ministro de Defensa, José Antonio Alonso, ha anunciado hoy en el Pleno del Congreso de los Diputados la firma del convenio de transferencia del Hospital Básico de la Defensa de Ferrol al SERGAS, que tendrá lugar mañana jueves, 10 de mayo, en la Consellería de Sanidade de la Xunta de Galicia en Santiago de Compostela.

El diputado socialista ferrolano Xavier Carro se ha congratulado especialmente de esta decisión, ya que según ha dicho, “se despeja por fin la incógnita que pesaba sobre los trabajadores acerca de una hipotética decisión de cierre por parte de Defensa o de conversión de este hospital en otro tipo de instalación”. Para Carro la firma del convenio es una “excelente noticia”, puesto que “no sólo se confirma el mantenimiento de su uso como hospital, sino también que pertenecerá a la red pública del SERGAS, con el importante incremento salarial que ello supone para los trabajadores”.

Carro ha asegurado que en el proceso de integración del personal “se intentarán tener en cuenta todas las circunstancias particulares”, y en este sentido, ha dicho, “se están manteniendo ya contactos con sindicatos para cerrar los detalles de la situación laboral de los trabajadores”.
Para el diputado ferrolano, la incorporación del Hospital de la Defensa a la red sanitaria pública gallega supone también “el fortalecimiento del área sanitaria de Ferrol y del espacio que configuran los hospitales Arquitecto Marcide, Naval, Novoa Santos y el Centro de Minusválidos de Ferrol”, todos ellos situados en un radio de alrededor de un kilómetro. Además, según ha dicho Carro, “los ciudadanos serán los primeros beneficiarios de esta incorporación”, al no tratarse de un centro de nueva construcción sino de “un Hospital en funcionamiento y ya consolidado”, y que podría pasar de contar con 65 camas útiles, por su infrautilización militar, a disponer de alrededor de 230 en su uso público.

Ésta é a nota de prensa sobre o acordo co Grupo Mixto sobre Navantia

2007-05-10T12:02:00.000+02:00

El Congreso aprueba la transacción socialista a la Proposición no de Ley sobre el conflicto de Navantia

El diputado por A Coruña Xavier Carro ha hecho hincapié en la necesidad de que los problemas de la empresa se resuelvan, en la medida de lo posible, en el ámbito de la negociación colectiva

La Comisión de Industria, Turismo y Comercio del Congreso de los Diputados ha aprobado hoy las transacciones del Grupo Socialista a la Proposición no de Ley relativa a la empresa Navantia presentada por el Grupo Mixto-BNG. Según el texto acordado por el diputado socialista por A Coruña Xavier Carro y por el nacionalista Francisco Rodríguez –Grupo Mixto–, el Congreso de los Diputados insta al Gobierno a: definir y mejorar, en el plazo más breve posible, el Plan Industrial para Navantia; reactivar la mesa de negociación sobre la Industria Auxiliar que quedó pendiente después de la firma del convenio colectivo; y, por último, mejorar la transparencia y objetividad de la política de subcontrataciones.

Para Xavier Carro, el nacimiento de Navantia de las cenizas de la antigua Izar, en 2004, “ha dado hasta la fecha resultados positivos”, ha dicho, “a pesar de todas las reticencias y problemas que surgen a raíz de una reestructuración organizativa que supuso la suma de astilleros de los ámbitos civil y militar”. Esas complicaciones nacieron, ha asegurado, “por los nuevos sistemas de aprovisionamiento, compras y contrataciones” derivadas del nuevo modelo de empresa, que, sin embargo, ha dicho, no han sido obstáculo para que Navantia haya experimentado en el último año “una importante reducción de pérdidas” –de los 136 millones de euros de 2005 a los 35 millones de euros de 2006– y que hayan tenido lugar “considerables mejoras en la carga de trabajo”.

Según el diputado socialista, el compromiso de redacción de un Plan Industrial para Navantia, pendiente desde el acuerdo de 2004 y una de las reclamaciones principales del Grupo Mixto en su PNL, “sigue vigente” aunque no se disponga todavía del documento, que se redactará, según ha asegurado, “en el plazo más breve posible” y “dentro de los procedimientos normales de trabajo con los sindicatos”. Esa carencia del documento físico, en palabras de Carro, “no significa falta alguna de objetivos, planificación y estrategia por parte de la compañía”.

Con respecto a las subcontrataciones, Carro considera que se está asistiendo a un “proceso de racionalización” de las mismas, puesto que en décadas pasadas se realizaban “sin ningún control ni justificación”. Según ha asegurado, las subcontrataciones tienen ahora un carácter “abierto y transparente, equiparable al de cualquier otro ámbito de la Administración Pública”.

En cualquier caso, Xavier Carro ha querido hacer hincapié en la necesidad de dejar a las partes implicadas actuar con mayor libertad y de no llevar al Congreso de los Diputados todos y cada uno de los conflictos que afectan a Navantia, que deberían resolverse, ha dicho, “en el ámbito de la negociación colectiva”. Carro ha concluido señalando que desde el Congreso se está transmitiendo “una imagen negativa que no se corresponde para nada con la realidad diaria de Navantia”.